ေနာင္တခ်ိန္ လြယ္ကူစြာ ေလ့လာႏိုင္ၾကပါေစရန္ တရားပံုမ်ား၏ comment တြင္ တရားစာမ်ားပါ ထဲ့ေပးထားပါသည္။

သူေတာ္ေကာင္းတရားမ်ား လြယ္ကူစြာ ေလ့လာႏိုင္ရန္ ဤအ၀ိုင္းေလးမ်ား အတြင္းမွာ တရားစာမ်ား တရားပံုမ်ားကို သြပ္သြင္းထားပါတယ္ သင္တို႔ စိတ္တိုင္းၾက ကူးယူျဖတ္ေတာက္ လြတ္လပ္စြာ အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။

Friday, July 31, 2009

အဘယ္ အရာဝတၳဳကုိ အလုိရွိသနည္း...



စၾကဝေတးမင္းကေျပာပါတယ္...

မဟာသုဒႆနစၾကဝေတးမင္း အက်င့္

ေနာက္တစ္မ်ဳိးေသာ္ကား အၾကင္အခါ ငါသည္ ကုသဝတီၿမဳိ႕၌ မ်ားျမတ္ေသာ ဗုိလ္ပါ အင္အားရွိသည့္ မဟာသုဒႆနမည္ေသာ စၾကဝေတးမင္း ျဖစ္ခဲ့၏။28

ထိုအခါ ငါသည္ ထိုကုသဝတီၿမဳိ႕ ထိုထိုအရပ္၌ တစ္ေန႔သံုးႀကိမ္ ေႂကြးေၾကာ္ေစ၏၊ အဘယ္သူသည္ အဘယ္ အရာဝတၴဳကုိ အလုိရွိသနည္း၊ ေတာင့္တသနည္း။ အဘယ္သူအား အဘယ္ဥစၥာကုိ ေပးေစခ်င္ သနည္း။ 29

အဘယ္သူသည္ ဆာေလာင္သနည္း။ အဘယ္သူသည္ မြတ္သိပ္သနည္း။ အဘယ္သူသည္ ပန္းကုိ အလုိရွိသနည္း။ အဘယ္သူသည္ နံ႔သာေပ်ာင္းကုိ အလုိရွိသနည္း။ အဘယ္သူသည္ အဝတ္ အထည္ မရွိ၍ အထူးထူး ဆိုးအပ္ေသာ အဝတ္တို႔ကုိ လုိသနည္း။ 30

အဘယ္သူသည္ လမ္းခရီး၌ ထီးကုိ ယူမည္နည္း။ အဘယ္သူသည္ ႏူးညံ့လွပေသာ ဖိနပ္တို႔ကုိ ယူမည္နည္း။ ဤသို႔ ညခ်မ္းအခါ၌ လည္းေကာင္း၊ နံနက္အခါ၌ လည္းေကာင္း ထိုထိုအရပ္၌ ေႂကြးေၾကာ္ေစ၏။ 31

ထိုေပးလွဴဖြယ္ ဥစၥာကုိ ဆယ္ပါးေသာ အရပ္ဌာနတို႔၌ လည္းေကာင္း၊ အရပ္ဌာန တစ္ရာတို႔၌ လည္းေကာင္း စီရင္ထားအပ္သည္ မဟုတ္ေသး။ အရာမက မ်ားစြာေသာ အရပ္ ဌာနတို႔၌လည္း ေတာင္းသူတို႔ ကုိ ရည္၍ ဥစၥာကုိ စီရင္ထား၏။

ေန႔အခါ၌ လည္းေကာင္း၊ သို႔မဟုတ္ ညဥ့္အခါ၌ လည္းေကာင္း အလွဴခံ ဖုန္းေတာင္း ယာစကာသည္ အကယ္၍ လာျငားအံ့။ အလိုရွိတိုင္းေသာ ဥစၥာကုိရ၍ ျပည့္ေသာလက္ ရွိလ်က္သာလွ်င္ သြားရ၏။ 33
ငါသည္ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ အလွဴႀကီးကုိ အသက္ရွိသမွ် ကာလပတ္လံုး ေပးလွဴခဲ့၏၊ ငါသည္ ဥစၥာကုိ မႏွစ္သက္၍ ေပးလွဴသည္လည္း မဟုတ္၊ ငါ့ထံ၌ ဥစၥာကုိ စုေဆာင္းထားျခင္း မရွိသည္လည္း မဟုတ္။ 34

ဥပမာအားျဖင့္ ေရာဂါျဖင့္ နာက်င္သူမည္သည္ ေရာဂါမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းငွါ ဥစၥာျဖင့္ ေဆးဆရာကုိ ေရာင့္ရဲေစလ်က္ ေရာဂါမွ လြတ္ေျမာက္သကဲ့သို႔- 35

ထို႔အတူပင္ အလွဴခံ၏ အလုိဆႏၵကုိ အႂကြင္းမဲ့ ျပည့္ေစရန္ သိေသာ ငါသည္ အလွဴခံ ဖုန္းေတာင္းယာစကာတို႔၏ ယုတ္ေလ်ာ့ေသာ စိတ္(အလုိ)ကုိ ျပည့္ေစလ်က္ တြယ္တာကပ္ၿငိမႈ မရွိ, ေတာင့္တမႈ မရွိဘဲ သမၼာသေမၺာဓိဉာဏ္သို႔ ေရာက္ျခင္းငွါသာ လွဴဖြယ္ကုိ ေပးလွဴ၏။ 36

၄ - မဟာသုဒႆနစရိယ၊ အကိတၱိဝဂ္၊ စရိယာပိဋကပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

သင္တို႔ ဗလစ္ဗလစ္ မလုပ္ၾကႏွင့္...

အာနႏၵသုတ္

အခါတစ္ပါး၌ အသွ်င္အာနႏၵာသည္ ေကာသလတုိင္း ေတာအုပ္တစ္ခု၌ ေန၏၊ ထုိအခါ အသွ်င္အာနႏၵာသည္ လူတို႔ကုိ သိေစျခင္းမ်ားသည္ ျဖစ္၍ အခ်ိန္လြန္စြာ ေန၏၊ ထုိအခါ ထုိေတာအုပ္၌ စုိးအုပ္၍ ေနေသာ နတ္သည္ အသွ်င္အာနႏၵာအား အစဥ္သနားသည္ ျဖစ္၍ အက်ဳိးစီးပြားကုိ လုိေသာေၾကာင့္ အသွ်င္အာနႏၵာကုိ ထိတ္လန္႔ေစလုိရကား အသွ်င္အာနႏၵာထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လ်က္ ဂါထာျဖင့္ ရြတ္ဆုိ ေလွ်ာက္ထား၏-

''ေဂါတမအႏြယ္ျဖစ္ေသာ အသွ်င္အာနႏၵာ သစ္ပင္ရင္း ေတာခ်ဳံသို႔ သက္ဝင္ကာ နိဗၺာန္ကုိ စိတ္ႏွလံုး၌ ထည့္သြင္းထား၍ စ်ာန္ဝင္စားပါေလာ့၊ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္း မျဖစ္ ပါေစလင့္၊ အသွ်င္ဘုရားအား ဗလစ္ဗလစ္ ေျပာဆုိျခင္းသည္ အဘယ္ျပဳ လတၱံ႔ နည္း'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

ထုိအခါ အသွ်င္အာနႏၵာသည္
ထုိနတ္ ထိတ္လန္႔ေစအပ္သည္ ျဖစ္၍ ထိတ္လန္႔ျခင္းသို႔ ေရာက္၏။ 225

၅ - အာနႏၵသုတ္၊ ဝနသံယုတ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

သိလ်က္ ခြၽတ္ယြင္းေသာ စကားကို မဆိုပါနဲ႔...

သုဝဏၰနိကၡသုတ္

သာဝတၴိနိဒါန္း
ရဟန္းတို႔ ငါဘုရားသည္...
ဤအသွ်င္သည္ ေရႊစင္တစ္နိကၡဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္း။ ပ ။
ေရႊစင္နိကၡတစ္ရာ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္း။
သိဂၤနိက္ ေရႊ တစ္နိကၡ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္း။
သိဂၤနိက္ေရႊ နိကၡတစ္ရာ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္း။
ေရႊျဖင့္ ျပည့္ေသာ မဟာပထဝီေျမ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္း။
တစ္စံုတစ္ခုေသာ အာမိသဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္း။
အသက္ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္း။
ေကာင္းျခင္းငါးရပ္ ျပည့္စံုသည့္ မိန္းမျမတ္ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္း သိလ်က္ ခြၽတ္ယြင္းေသာ မုသားစကားကို မဆိုရာ ဟု အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္၏ စိတ္ကို မိမိစိတ္ျဖင့္ ပိုင္းျခား၍ သိ၏။ ထိုသူကို တစ္ပါးေသာ အခါ၌ လာဘ္ပူေဇာ္သကာ အေက်ာ္အေစာ ႏွိပ္စက္အပ္သည္ သိမ္းက်ဳံး ယူငင္အပ္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ သိလ်က္ ခြၽတ္ယြင္းေသာ စကားကို ေျပာဆိုေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရ၏၊ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ လာဘ္ပူေဇာ္သကာ အေက်ာ္အေစာသည္ ခက္ထန္၏။ ပ ။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ သင္တို႔ က်င့္ရမည္ ဟု (ေဟာေတာ္မူ၏)။

၃ - သုဝဏၰနိကၡသုတ္၊ ဒုတိယဝဂ္၊ နိဒါနဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။ 169


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

သူယုတ္မာတုိ႔၏ တရား...

အသဒၶမၼသုတ္ - (မသူေတာ္တရား)

ရဟန္းတုိ႔ သူယုတ္မာတုိ႔၏ တရားတုိ႔သည္ ဤခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔တည္း။
အဘယ္ ခုနစ္မ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ -

၁... ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါတရား' မရွိ၊
၂... အရွက္မရွိ၊
၃... မထိတ္လန္႔တတ္၊
၄... အၾကားအျမင္ နည္းပါး၏၊
၅... ပ်င္းရိ၏၊
၆... သတိ လြတ္ကင္း၏၊
၇... ပညာမဲ့၏။
ရဟန္းတုိ႔ သူယုတ္မာတုိ႔၏ တရားတုိ႔သည္ ဤခုနစ္မ်ဳိး တုိ႔တည္း ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 93

၉ - အသဒၶမၼသုတ္၊ သမဏဝဂ္၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Thursday, July 30, 2009

ဤသို႔က်င့္ပါ...


သံခိတၱသုတ္

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဝသာလီျပည္ မဟာဝုန္ေတာ ျပာသာဒ္ ေဆာင္ေပါက္ေသာ ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ မဟာ ပဇာပတိေဂါတမီသည္ ျမတ္စြာဘုရား အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ရပ္လ်က္ -

အသွ်င္ဘုရား ေတာင္းပန္ပါ၏...
ျမတ္စြာဘုရားသည္ အက်ဥ္းအားျဖင့္ အကြၽႏ္ုပ္အား တရားကုိ ေဟာေတာ္မူပါ...
အကြၽႏ္ုပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ယင္းတရားကုိ ၾကားနာၿပီးလွ်င္ ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္လ်က္ မေမ့မေလ်ာ့လုံ႔လျပဳကာ စိတ္ကုိ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္လ်က္ ေနလုိပါ၏ ဟု ေလွ်ာက္၏။

ေဂါတမီ သင္သည္
အၾကင္တရားတို႔ကုိ ဤတရားတို႔ကား

တပ္မက္မႈ ရာဂႏွင့္တကြ ျဖစ္ရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ တပ္မက္မႈ ရာဂကင္းရန္မျဖစ္ကုန္၊
ဝဋ္၌ ယွဥ္ရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ဝဋ္ကင္းရန္ မျဖစ္ကုန္၊
ဝဋ္ဆင္းရဲ ပြါးစီးရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ဝဋ္ဆင္းရဲကုိ ဖ်က္ဆီးရန္ မျဖစ္ကုန္၊
အလုိႀကီးရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ အလုိနည္းရန္ မျဖစ္ကုန္၊
မေရာင့္ရဲရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ေရာင့္ရဲရန္ မျဖစ္ကုန္၊
အေပါင္းအေဖာ္ႏွင့္ ေနရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရန္ မျဖစ္ကုန္၊
ပ်င္းရိရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ႀကဳိးစားအားထုတ္ရန္ မျဖစ္ကုန္၊
မိမိကုိယ္ကုိ ေမြးျမဴႏိုင္ခဲရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ေမြးျမဴလြယ္ရန္ မျဖစ္ကုန္ ဟု သိျငားအံ့၊
ထိုတရားတို႔ကုိ စင္စစ္အားျဖင့္ ဤကား တရားမဟုတ္၊ ဤကား ဝိနည္း မဟုတ္၊ ဤကား ျမတ္စြာဘုရား အဆံုးအမ မဟုတ္ ဟု မွတ္ယူေလေလာ့။

ေဂါတမီ သင္သည္ ''အၾကင္တရားတို႔ကုိ ဤတရားတို႔ကား တပ္မက္မႈ ရာဂ ကင္းရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ တပ္မက္မႈ ရာဂႏွင့္တကြ ျဖစ္ျခင္းငွါ မျဖစ္ကုန္၊ ဝဋ္ကင္းရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ဝဋ္၌ ယွဥ္ရန္ မျဖစ္ကုန္၊ ဝဋ္ဆင္းရဲကုိ ဖ်က္ဆီးရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ဝဋ္ဆင္းရဲ ပြါးစီးရန္ မျဖစ္ကုန္၊ အလုိနည္းရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ အလုိႀကီးရန္ မျဖစ္ကုန္၊ ေရာင့္ရဲရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ မေရာင့္ရဲရန္ မျဖစ္ကုန္၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ အေပါင္းအေဖာ္ႏွင့္ ေနရန္ မျဖစ္ကုန္၊ ႀကဳိးစား အားထုတ္ရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ပ်င္းရိရန္ မျဖစ္ကုန္၊ မိမိကုိယ္ကုိ ေမြးျမဴလြယ္ ရန္သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ေမြးျမဴႏိုင္ခဲရန္ မျဖစ္ကုန္'' ဟု သိျငားအံ့။ ေဂါတမီ ထို တရားတို႔ကုိ စင္စစ္အားျဖင့္ ဤကား တရားတည္း၊ ဤကား ဝိနည္းတည္း၊ ဤကား ျမတ္စြာဘုရား အဆံုးအမတည္း'' ဟု မွတ္ယူေလေလာ့ ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 53

၃ - သံခိတၱသုတ္၊ ေဂါတမီဝဂ္၊ အ႒ကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

နတ္တို႔ေသေသာ္ လူျဖစ္ဖို႔ တိုက္တြန္းၾကသည္... ???

ပဥၥပုဗၺနိမိတၱသုတ္

ဤေဒသနာကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏၊
ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-

ရဟန္းတို႔
နတ္တို႔သည္ နတ္ျပည္မွ စုေတခ်ိန္ နီးေသာအခါ ထုိနတ္သားအား...

၁... ပန္ဆင္ေသာပန္းတို႔ ညႇိဳးႏြမ္းကုန္၏၊
၂... အဝတ္တန္ဆာတို႔ ညစ္ႏြမ္းကုန္၏၊
၃... လက္ကတီး (ခ်ဳိင္း) ၾကားတို႔မွ ေခြၽးထြက္ကုန္၏၊
၄... ကိုယ္၌ အေရအဆင္း မလွျခင္းသို႔ ေရာက္ရ၏၊
၅... နတ္သားသည္ မိမိေနရာ နတ္ဗိမာန္၌ မေမြ႔ေလ်ာ္ ဟူေသာ
ဤပုဗၺနိမိတ္ငါးမ်ဳိးတို႔သည္ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ ကုန္၏။

ရဟန္းတို႔ ထုိနတ္သားကို နတ္တို႔သည္ ''ဤနတ္သားကား စုေတခ်ိန္နီး၏'' ဟု သိ၍ ''အရွင္ ဤနတ္ဘံုမွ သုဂတိ ဘဝသို႔ သြားပါေလာ့၊ သုဂတိဘဝသို႔ သြားၿပီးလွ်င္ ေကာင္းစြာ ရႏိုင္ေသာ လာဘ္ကို ရယူပါေလာ့၊ ေကာင္းစြာ ရႏိုင္ေသာ လာဘ္ကို ရယူၿပီး၍ ေကာင္းစြာ မတုန္မလႈပ္ သက္ဝင္၍ တည္သူ ျဖစ္ပါေလာ့'' ဟု စကားသံုးခြန္းတို႔ျဖင့္ ဝမ္းေျမာက္ ေစၾကကုန္၏။

ဤသို႔ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ္ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''အသွ်င္ ဘုရား နတ္တို႔၏ သုဂတိဘဝသို႔ သြားျခင္းဟု ေျပာဆို ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ အဘယ္ပါနည္း၊ အသွ်င္ဘုရား နတ္တို႔၏ ေကာင္းစြာ ရႏိုင္ေသာ လာဘ္ဟု ေျပာဆို ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ အဘယ္ပါနည္း၊ အသွ်င္ဘုရား နတ္တို႔၏ မတုန္မလႈပ္ သက္ဝင္၍ တည္ျခင္းဟု ေျပာဆို ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ အဘယ္ပါနည္း'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

ရဟန္း နတ္တို႔၏ သုဂတိဘဝသို႔ သြားျခင္းဟု ေျပာဆို ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ လူ႕အျဖစ္ပင္တည္း၊ နတ္သည္ လူျဖစ္သည္ ရွိေသာ္ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကား အပ္ေသာ ဓမၼဝိနယ 'သာသနာေတာ္' ၌ ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ' ကိုရ၏၊ ရဟန္း နတ္တို႔၏ ေကာင္းစြာ ရႏိုင္ေသာ လာဘ္ကို ရျခင္းဟု ဆိုျခင္းသည္ ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ' ကို ရျခင္းပင္တည္း၊ ထုိယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ'သည္ ထုိနတ္သား၏ စိတ္အစဥ္သို႔ သက္ဝင္၏၊ အျမစ္အရင္း ျဖစ္၏၊ မတုန္မလႈပ္ သက္ဝင္၍ တည္၏၊ ျမဲျမံ၏၊ သမဏေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ျဗာဟၼဏေသာ္ လည္းေကာင္း၊ နတ္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မာရ္နတ္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ျဗဟၼာေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ေလာက၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သူေသာ္ လည္းေကာင္း မဖယ္ရွားႏိုင္၊ ရဟန္း နတ္တို႔၏ ေကာင္းစြာ မတုန္မလႈပ္ သက္ဝင္၍ တည္ျခင္းဟု ဆိုျခင္းသည္ မဖယ္ရွားႏိုင္ေသာ ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ' ပင္တည္း၊
ဤအနက္သေဘာကို ျမတ္စြာ ဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏၊

ထုိသုတ္၌ ဤအနက္ သေဘာကို -

အၾကင္အခါ၌ နတ္သည္ အသက္တမ္း ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ နတ္ျပည္မွ စုေတ၏၊ ထုိအခါ ဝမ္းေျမာက္ေစေသာ နတ္တို႔၏ သံုးမ်ဳိးေသာ မွာၾကားသံတို႔သည္ ျဖစ္ေပၚ လာကုန္၏။

အရွင္ ဤနတ္ဘံုမွ သုဂတိဘဝျဖစ္ေသာ လူတို႔၏ အသင္းဝင္ အျဖစ္သို႔ သြားပါ ေလေလာ့၊ လူျဖစ္ေသာ သင္သည္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ အတုမရွိ ျမတ္ေသာ ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ' ကို ရယူပါေလာ့။

သင္၏ ထုိယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ' တရားသည္ အျမဲ စိတ္အစဥ္သို႔ သက္ဝင္၍ အျမစ္ အရင္းျဖစ္ကာ မတုန္မလႈပ္ ေကာင္းစြာ တည္ၿပီးလွ်င္ ေကာင္းစြာ ေဟာၾကား အပ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားဟူေသာ သာသနာ၌ အသက္ထက္ဆံုး တစ္စံု တစ္ေယာက္ကမွ် မဖယ္ရွားႏိုင္ေသာ သဒၶါတရား ျဖစ္ပါေစ။

ကာယဒုစ႐ုိက္ကို လည္းေကာင္း၊ ဝစီဒုစ႐ုိက္ကို လည္းေကာင္း၊ မေနာဒုစ႐ုိက္ကို လည္းေကာင္း ပယ္စြန္႔၍ အျခား တစ္ပါးေသာ ေဒါသႏွင့္ယွဥ္ေသာ အမႈကိုလည္း ပယ္စြန္႔ၿပီးလွ်င္ အတုိင္းအရွည္ ပမာဏမရွိေသာ ကိေလသာ (ဥပဓိ) ကင္းစင္ေသာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကို ကိုယ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ႏႈတ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ စိတ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း အႀကိမ္ မ်ားစြာျပဳ၍ ထုိနတ္ျပည္ ေလာက၌ ေပးကမ္း လွဴဒါန္း ျခင္းျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္ 'ဥပဓိ'၏ တင့္တယ္ ျပည့္စံုေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ထုိကုသုိလ္ ေကာင္းမႈကို အႀကိမ္မ်ားစြာျပဳ၍ တစ္ပါးေသာ အေပါင္းအေဖာ္တို႔ကို လည္း သူေတာ္ေကာင္း တရားတည္း ဟူေသာ ျမတ္ေသာ အက်င့္၌ သက္ဝင္ေစပါေလာ့။

အၾကင္အခါ၌ နတ္တို႔သည္ စုေတမည့္ နတ္ကို သိၾကကုန္၏၊ ထုိအခါ ဤသနား ေစာင့္ေရွာက္မႈျဖင့္ အခ်င္းနတ္သား ဤနတ္ျပည္သို႔ အဖန္ဖန္ လာလွည့္ပါဟု ဝမ္းေျမာက္ေစကုန္၏'' ဟု ဤဂါထာျဖင့္ဆိုအပ္၏။

ဤအနက္သေဘာကိုလည္း
ျမတ္စြာဘုရား ေဟာအပ္၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္။ 83

၄ - ပဥၥပုဗၺနိမိတၱသုတ္၊ စတုတၳဝဂ္၊ ဣတိဝုတ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Wednesday, July 29, 2009

ေဘာဇဥ္ကို ေပးလွဴေသာ သင္သည္...



သုပၸဝါသာသုတ္

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေကာလိယဇနပုဒ္ဝယ္ ေကာလိယမင္းမ်ဳိးတို႔၏ ပဇၨနိကမည္ေသာ နိဂံုး၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နံနက္အခ်ိန္၌ သကၤန္းကို ျပင္ဝတ္ေတာ္မူ၍ သပိတ္သကၤန္းကို ယူလ်က္ ေကာလိယမင္းသမီး သုပၸဝါသာ၏ အိမ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ခင္းထားေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ေကာလိယမင္းသမီး သုပၸဝါသာသည္ ျမတ္စြာဘုရားကို မြန္ျမတ္ေသာ ခဲဖြယ္ စားဖြယ္ျဖင့္ ေရာင့္ရဲသည့္တိုင္ေအာင္ တားျမစ္သည့္ တိုင္ေအာင္ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေကြၽး၏၊ ဆြမ္းစားၿပီးေနာက္ သပိတ္ေတာ္မွ လက္ကို ဖယ္ၿပီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားအထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနေသာ ေကာလိယမင္းသမီး သုပၸဝါသာအား ျမတ္စြာဘုရားသည္-

သုပၸဝါသာ...
ေဘာဇဥ္ကို ေပးလွဴေသာ အရိယာတပည့္မသည္
အလွဴခံပုဂၢဳိလ္တို႔အား ေလးမ်ဳိးေသာ အရာတို႔ကို ေပးလွဴသည္ မည္၏။
အဘယ္ ေလးမ်ဳိးတို႔နည္း ဟူမူ-

၁... အသက္ကို ေပးလွဴသည္ မည္၏၊
၂... အဆင္းကို ေပးလွဴသည္ မည္၏၊
၃... ခ်မ္းသာကို ေပးလွဴသည္ မည္၏၊
၄... ခြန္အားကို ေပးလွဴသည္ မည္၏။

၁...
အသက္ကို ေပးလွဴသည္မည္ျခင္းေၾကာင့္...
နတ္သက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လူသက္ေသာ္ လည္းေကာင္း ရွည္ရန္ ျဖစ္၏၊

၂...
အဆင္းကို ေပးလွဴသည္ မည္ျခင္းေၾကာင့္
နတ္အဆင္းေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လူအဆင္းေသာ္ လည္းေကာင္း လွရန္ျဖစ္၏၊

၃...
ခ်မ္းသာကို ေပးလွဴသည္ မည္ျခင္းေၾကာင့္
နတ္ခ်မ္းသာေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လူခ်မ္းသာေသာ္ လည္းေကာင္း ရရန္ျဖစ္၏၊

၄...
ခြန္အားကို ေပးလွဴသည္ မည္ျခင္းေၾကာင့္
နတ္ ခြန္အားေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူခြန္အားေသာ္ လည္းေကာင္း ႀကီးရန္ ျဖစ္၏။

သုပၸဝါသာ ေဘာဇဥ္ကို ေပးလွဴေသာ အရိယာတပည့္မသည္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တို႔ အား ဤေလးမ်ဳိးေသာ အရာတို႔ကို ေပးလွဴသည္ မည္၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ အၾကင္ အရိယာတပည့္မသည္ အက်င့္ 'စရဏ' တစ္ဆယ့္ငါးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ ျမတ္သည္၏ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ကုန္ေသာ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ကုန္ေသာ (ရဟႏၲာ) ပုဂၢိဳလ္တို႔၌ စင္ၾကယ္ေသာ မြန္ျမတ္ေသာ အရသာႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ေကာင္းစြာ စီရင္အပ္ေသာ ေဘာဇဥ္ကို ေပးလွဴ၏၊ ထို အရိယာတပည့္မ၏ အလွဴကို ေကာင္းမႈ အခ်င္းခ်င္း ဆက္စပ္လ်က္ ႀကီးျမတ္ေသာအက်ဳိးရွိ၏ဟူ၍ ေလာက သံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူအပ္၏။ ေလာက၌ အၾကင္သူတို႔သည္ ထိုသို႔သေဘာရွိေသာ ေကာင္းမႈကို အဖန္ တလဲလဲ ေအာက္ေမ့ကုန္လ်က္ ႏွစ္သက္ျခင္းရွိကုန္သည္ျဖစ္၍ ဝန္တိုျခင္း အညစ္အေၾကး ကို အျမစ္အရင္းႏွင့္ တကြ ပယ္ေဖ်ာက္၍ လွည့္လည္ကုန္၏၊ ထိုသူတို႔သည္ မကဲ့ရဲ႕ အပ္ကုန္မူ၍ ျမတ္ေသာ နတ္ျပည္ဌာနသို႔ ကပ္ေရာက္ရကုန္သတည္း။ 57

၇ - သုပၸဝါသာသုတ္၊ ပုညာဘိသႏၵဝဂ္၊ စတုကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Tuesday, July 28, 2009

သင္ မည္သူ႔ကို လွဴမည္နည္း...

ယဇမာနသုတ္

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ ဂိဇၩကုဋ္ေတာင္၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏၊ ထိုအခါ နတ္တို႔အရွင္ သိၾကားမင္းသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးလ်က္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဂါထာျဖင့္ ရြတ္ဆို ေလွ်ာက္ထားေလ၏-

''အသွ်င္ဘုရား ပူေဇာ္ကုန္ေသာ လူတို႔၏ လည္းေကာင္း၊ ေကာင္းမႈကို အလိုရွိသည္ ျဖစ္၍ ျပဳလုပ္ကုန္ေသာ သတၱဝါတို႔၏ လည္းေကာင္း ဥပဓိအက်ဳိးရွိေသာ ေကာင္းမႈသည္ အဘယ္ ပုဂၢိဳလ္၌ လွဴသည္ရွိေသာ္ အက်ဳိးႀကီးပါသနည္း'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

''က်င့္ဆဲျဖစ္ကုန္ေသာ (မဂၢ႒ာန္) ပုဂၢိဳလ္ေလးေယာက္တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ဖိုလ္၌ တည္ကုန္ေသာ (ဖလ႒ာန္) ပုဂၢိဳလ္ေလးေယာက္တို႔သည္ လည္းေကာင္း ဤရွစ္ေယာက္ေသာ (အရိယာ) သံဃာသည္ ေျဖာင့္မတ္စြာ ျဖစ္၏၊ ပညာ, သီလ, သမာဓိႏွင့္ ျပည့္စံု၏။

ပူေဇာ္ကုန္ေသာ လူတို႔၏ လည္းေကာင္း၊ ေကာင္းမႈကို အလိုရွိသည္ ျဖစ္၍ ျပဳလုပ္ကုန္ေသာ သတၱဝါတို႔၏ လည္းေကာင္း ဥပဓိအက်ဳိးရွိေသာ ေကာင္းမႈသည္ အရိယာ သံဃာ၌ လွဴသည္ရွိေသာ္ အက်ဳိးႀကီး၏'' ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 262

၆ - ယဇမာနသုတ္၊ ဒုတိယဝဂ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Monday, July 27, 2009

ေနာက္က်ဳေသာစိတ္ျဖင့္ အမွန္ကိုမျမင္ႏိုင္...




စတုတၴသုတ္

ရဟန္းတို႔ ဥပမာေသာ္ကား ေရအိုင္သည္ ေနာက္က်ဳ၏၊ ေဘာက္ဘက္ခတ္၏၊ ၫြန္အနည္ထ၏၊ မ်က္စိအျမင္ရွိေသာ ေယာက်္ားသည္ ကမ္းနား၌ ရပ္၍ ထို ေရအိုင္၌ သြားေနသည္လည္း ျဖစ္ေသာ ရပ္တည္ေနသည္လည္းျဖစ္ေသာ ေယာက္သြား ခ႐ုကိုလည္းေကာင္း၊ ေက်ာက္စရစ္ အိုးျခမ္းကြဲကို လည္းေကာင္း၊ ငါးအေပါင္းကိုလည္းေကာင္း မျမင္ႏိုင္ရာ။

ထိုသို႔ျဖစ္ျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း ဟူမူ-

ရဟန္းတို႔ ေရ၏ ေနာက္က်ဳေနျခင္းေၾကာင့္တည္း။

ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္ ထိုရဟန္းသည္ ေနာက္က်ဳေသာ စိတ္ျဖင့္ စင္စစ္ မိမိ အက်ဳိးကိုလည္း သိလတၱံ႔၊ သူတစ္ပါးအက်ဳိးကိုလည္း သိလတၱံ႕၊ ႏွစ္ပါးစံု အက်ဳိးကိုလည္း သိလတၱံ႔၊ အရိယာတို႔အား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ဉာဏ္အျမင္ အထူးျဖစ္ေသာ လူတို႔၏ ကုသိုလ္ကမၼပထတရားဆယ္ပါးထက္ လြန္ျမတ္ေသာ (စ်ာန္ မဂ္ ဖိုလ္)တရားကိုလည္း မ်က္ေမွာက္ျပဳ လတၱံ႔ဟူေသာ ဤအေၾကာင္းသည္ မရွိ။

ထိုသို႔ျဖစ္ျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္းဟူမူ-

ရဟန္းတို႔ စိတ္၏ ေနာက္က်ဳေနျခင္းေၾကာင့္တည္းဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 45

ပဏိဟိတအစၧၧဝဂ္၊ ဧကကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

အသွ်င္ဒဗၺကို မဟုတ္မမွန္ စြပ္စြဲသည့္အတြက္...

ဒု႒ေဒါသ သိကၡာပုဒ္

ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရာဇၿဂဳိဟ္ၿမိဳ႕ ရွဥ့္နက္တို႔အား အစာေကြၽးရာ ျဖစ္ေသာ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာအခါ မလႅမင္း၏ သားျဖစ္ေသာ ဖြားျမင္သည္မွ ခုနစ္ႏွစ္မွ်သာရွိေသးေသာ သွ်င္ဒဗၺသည္ အရဟတၱဖိုလ္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳခဲ့ၿပီ၊ ထိုအသွ်င္ဒဗၺသည္ တပည့္သာဝကတို႔ ေရာက္သင့္ ေရာက္ထိုက္ေသာ အလံုးစံုေသာ တရားသို႔ အစဥ္ေရာက္ခဲ့ၿပီ၊ ထိုအသွ်င္ဒဗၺအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ ရဟန္းကိစၥ ေနာက္ထပ္ျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ၊ ျပဳအပ္ၿပီး (ေသာတရား) ကို လည္းထပ္၍ ပြါးမ်ားဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ။

ဇာတ္ေတာ္ကို ယခင္ ((၂ - သတိဝိနည္း၊ အသွ်င္ဒဗၺ...)) အတိုင္းသိေတာ္မူ...

ရဟန္းတို႔ သင္တို႔သည္ မလႅမင္း၏သား ဒဗၺကို အေျခအျမစ္မရွိေသာ ပါရာဇိကအာပတ္ျဖင့္ စြပ္စြဲဖ်က္ဆီး ၾကကုန္၏ ဟူသည္ မွန္သေလာဟု စိစစ္ ေမးျမန္းေတာ္မူ၏။ မွန္ပါသည္ ျမတ္စြာဘုရားဟု (ေလွ်ာက္ကုန္၏)။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူ၏။ပ။
မဂ္ဖိုလ္မွ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေသာ ေယာက်္ားတို႔ သင္တို႔သည္ မလႅမင္း၏သား ဒဗၺကို အေျခအျမစ္မရွိေသာ ပါရာဇိကအာပတ္ျဖင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ စြပ္စြဲဖ်က္ဆီး ၾကကုန္သနည္း၊ မဂ္ဖိုလ္မွ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေသာ ေယာက်္ားတို႔ ဤ သင္တို႔ျပဳ ေသာအမႈသည္ မၾကည္ညိဳေသးေသာ သူတို႔အား ၾကည္ညိဳေစျခင္းငွါ လည္း ေကာင္း။ပ။

ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ ဤသိကၡာပုဒ္ေတာ္ကို ျပၾကကုန္ေလာ့။

ပညတ္သိကၡာပုဒ္

အၾကင္ ရဟန္းသည္ ရဟန္းကို ေဒါသဖိစီးဖ်က္ဆီးလိုေသာ စိတ္ရွိသည္ ျဖစ္၍ မႏွစ္လိုသည္ ျဖစ္၍ အေျခအျမစ္မရွိေသာ ပါရာဇိကအာပတ္ျဖင့္ 'ထိုရဟန္းကို ဤျမတ္ေသာ အက်င့္မွ ေရြ႕ေလ်ာ ေစႏိုင္ရာ၏'ဟု ၾကံ၍ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးျငားအံ့၊ ထိုမွ ေနာက္အခါ၌ (သူတစ္ပါးတို႔) ေမးစိစစ္အပ္၍ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မေမး မစိစစ္ အပ္ဘဲေသာ္ လည္းေကာင္း ထို အဓိက႐ုဏ္းသည္လည္း အေျခအျမစ္မရွိသည္ ျဖစ္အံ့၊ (စြပ္စြဲေသာ) ရဟန္းသည္လည္း အျပစ္ေဒါသကို ဝန္ခံအံ့၊ 12-8-385

ထိုရဟန္းအား သံဃာဒိသိသ္အာပတ္ သင့္၏...

ဤသို႔ (ျပၾကကုန္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ဂဂ- ဒု႒ေဒါသ သိကၡာပုဒ္၊ သံဃဒိသိသ္ အခန္း၊ ပါရာဇိကဏ္ပါဠိေတာ္။

ဒုတိယ အျပစ္အႀကီးဆံုး ၁၃-ခုမွ...
သံဃာဒိသိသ္အာပတ္= ရဟန္းသံဃာက ဝိုင္းဝန္း ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမွ ကုစား၍ရေသာ အျပစ္။





ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Sunday, July 26, 2009

အသွ်င္ဒဗၺသည္ အကြၽႏု္ပ္ကို ဖ်က္ဆီးပါ၏...

သတိဝိနည္း


ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ ရွဥ့္နက္တို႔အား အစာေကြၽးရာ ျဖစ္ေသာ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူေသာအခါ မလႅမင္း၏ သားျဖစ္ေသာ ဖြားျမင္သည္မွ ခုနစ္ႏွစ္မွ်သာ ရွိေသးေသာ အသွ်င္ဒဗၺသည္ အရဟတၱဖိုလ္ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳခဲ့ၿပီ၊ ထိုအသွ်င္ဒဗၺသည္ အရိယာ သာဝကတို႔ ေရာက္သင့္ ေရာက္ထိုက္ေသာ အလံုးစံုေသာ တရားသို႔ အစဥ္ ေရာက္ခဲ့ၿပီ၊ ထိုအသွ်င္ဒဗၺအား တစ္စံုတစ္ရာေသာ ရဟန္းကိစၥ ေနာက္ထပ္ ျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ၊ ျပဳအပ္ၿပီးေသာ တရားကိုလည္း ထပ္၍ ပြါးမ်ားဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ။

ထိုအခါ ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္၍ (တစ္ပါးတည္း) ကိန္းေအာင္းေနစဥ္ အသွ်င္ ဒဗၺအား ''ဖြားျမင္သည္မွ ခုနစ္ႏွစ္မွ်သာ ရွိေသးေသာ ငါသည္ အရဟတၱဖိုလ္ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳခဲ့ၿပီ၊ (ငါသည္) တပည့္သာဝကတို႔ ေရာက္သင့္ ေရာက္ထိုက္ေသာ အလံုးစံုေသာ တရားသို႔ အစဥ္ ေရာက္ခဲ့ၿပီ၊ ငါ့အား တစ္စံုတစ္ရာေသာ ရဟန္းကိစၥ ေနာက္ထပ္ ျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ၊ ျပဳအပ္ၿပီးေသာ တရားကိုလည္း ထပ္၍ ပြါးမ်ားဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ၊ ငါသည္ သံဃာေတာ္၏ အဘယ္မည္ေသာ အမႈႀကီး ငယ္ကို ျပဳရပါအံ့နည္း'' ဟု စိတ္အၾကံ ျဖစ္ေပၚ၏။

ထိုအခါ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺအား ''ငါသည္ သံဃာေတာ္၏ အိပ္ရာ ေနရာကိုလည္း ခင္းရမူ ဆြမ္းတို႔ကိုလည္း ၫႊန္းရမူ ေကာင္းေလစြ'' ဟု အၾကံ ျဖစ္၏၊ ထိုအခါ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ ညခ်မ္းအခါ၌ (တစ္ပါးတည္း) ကိန္းေအာင္းရာမွ ထ၍ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုး၍ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေန၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ၿပီးေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား-

''အသွ်င္ဘုရား ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္၍ (တစ္ပါးတည္း) ကိန္းေအာင္းေနစဥ္ အကြၽႏု္ပ္အား ဖြားျမင္သည္မွ ခုႏွစ္ႏွစ္မွ်သာ ရွိေသးေသာ ငါသည္ကား အရဟတၱဖိုလ္ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳခဲ့ၿပီ၊ ငါသည္ တပည့္သာဝကတို႔ ေရာက္သင့္ ေရာက္ထိုက္ေသာ အလံုးစံုေသာ တရားသို႔ အစဥ္ ေရာက္ခဲ့ၿပီ၊ ငါ့အား တစ္စံု တစ္ရာေသာ ရဟန္းကိစၥ ေနာက္ထပ္ ျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ၊ ျပဳအပ္ၿပီး (ေသာ တရား) ကိုလည္း ထပ္၍ ပြါးမ်ားဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ၊ ငါသည္ သံဃာေတာ္၏ အဘယ္မည္ေသာ အမႈႀကီးငယ္ကို ျပဳရပါအံ့နည္း'' ဟု စိတ္အၾကံ ျဖစ္ေပၚပါသည္။

''အသွ်င္ဘုရား ထိုအကြၽႏု္ပ္အား 'ငါသည္ သံဃာေတာ္၏ အိပ္ရာေနရာကိုလည္း ခင္းရမူ ဆြမ္းတို႔ကိုလည္း ၫႊန္းရမူ ေကာင္းေလစြ' ဟု အၾကံအစည္ ျဖစ္ပါသည္၊ အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ သံဃာေတာ္၏ အိပ္ရာ ေနရာကိုလည္း ခင္းျခင္းငွါ ဆြမ္းတို႔ကိုလည္း ၫႊန္းျခင္းငွါ အလိုရွိ ပါသည္'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

ဒဗၺ ေကာင္းစြ ေကာင္းစြ၊
ဒဗၺ သို႔ျဖစ္လွ်င္ သင္သည္ သံဃာ၏ အိပ္ရာေနရာကိုလည္း ခင္းေလာ့၊
ဆြမ္းတို႔ကိုလည္း ၫႊန္းေလာ့ဟု ခြင့္ျပဳေတာ္မူ၏။

''ေကာင္းပါၿပီ အသွ်င္ဘုရား'' ဟု
မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ျပန္ၾကား ေလွ်ာက္ထား၏။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤအေၾကာင္း အရာေၾကာင့္ ရဟန္း သံဃာတို႔ကို စည္းေဝးေစၿပီးလွ်င္ တရား စကားကို ေဟာၾကားေတာ္မူ၍ ရဟန္းတို႔ကို-

ရဟန္းတို႔ သို႔ျဖစ္လွ်င္ သံဃာသည္ မလႅမင္း၏သားဒဗၺကို အိပ္ရာ ေနရာခင္းသူ ဟု လည္းေကာင္း၊ ဆြမ္းၫႊန္းသူ ဟု လည္းေကာင္း သမုတ္ေလာ့။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ သမုတ္ ရမည္၊ ေရွးဦးစြာ မလႅမင္း၏သား ဒဗၺကို ေတာင္းပန္ရမည္၊ ေတာင္းပန္ၿပီးေနာက္ ကြၽမ္းက်င္ လိမၼာ၍ စြမ္းရည္ရွိေသာ ရဟန္းသည္ သံဃာကို သိေစရမည္- 189

''အသွ်င္ဘုရားတုို႔ သံဃာသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူေလာ့၊ သံဃာအား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခါရွိေသာ ကံသည္ အကယ္၍ ျဖစ္ျငားအံ့၊ သံဃာသည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကုိ အိပ္ရာေနရာခင္းသူဟု လည္း ေကာင္း၊ ဆြမ္းၫႊန္းသူဟု လည္းေကာင္း သမုတ္ရာ၏၊ ဤကား သိေစျခင္း တည္း။ အသွ်င္ဘုရားတုို႔ သံဃာသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူေလာ့၊

သံဃာသည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကုိ အိပ္ရာေနရာခင္းသူဟု လည္း ေကာင္း၊ ဆြမ္းၫႊန္းသူဟု လည္းေကာင္း သမုတ္၏၊ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကုိ အိပ္ရာေနရာခင္းသူဟု လည္းေကာင္း၊ ဆြမ္းၫႊန္းသူဟု လည္းေကာင္း သမုတ္ ျခင္းကို အၾကင္ အသွ်င္အား ႏွစ္သက္ျခင္း ရွိ၏၊

ထိုအသွ်င္သည္ ဆိတ္ဆိတ္ ေနရာ၏၊

အၾကင္ အသွ်င္အား ႏွစ္သက္ျခင္း မရွိ၊ ထိုအသွ်င္သည္ ေျပာဆိုရာ၏။

သံဃာသည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကုိ အိပ္ရာေနရာခင္းသူဟု လည္း ေကာင္း၊ ဆြမ္းၫႊန္းသူဟု လည္းေကာင္း သမုတ္အပ္ၿပီ၊ သံဃာအား ႏွစ္သက္ျခင္း ရွိ၏၊ ထိုေၾကာင့္္ ဆိတ္ဆိတ္ ေန၏၊ ဤသို႔ ဆိတ္ဆိတ္ေနသျဖင့္ ဤႏွစ္သက္သည့္ အျဖစ္ကို သိမွတ္ ရပါသည္ဟု (သိေစရမည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 190

၁၉၁။
သမၼဳတိရၿပီးေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ သေဘာတူ ရဟန္းတို႔အား တစ္ေပါင္းတည္း အိပ္ရာေနရာကို ခင္းေပး၏၊ အၾကင္ရဟန္းတို႔သည္ သုတၱန္ကို ေဆာင္ကုန္၏၊

''ထိုရဟန္းတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း သုတၱန္ကို အညီအၫြတ္ ရြတ္ၾကလိမ့္မည္'' ဟု ထိုရဟန္းတို႔အား တစ္ေပါင္းတည္း အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပး၏။

အၾကင္ ရဟန္းတို႔သည္ ဝိနည္းကို ေဆာင္ကုန္၏၊ ''ထိုရဟန္းတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ဝိနည္းကို ဆံုးျဖတ္ၾကလိမ့္မည္'' ဟု ထိုရဟန္းတို႔အား တစ္ေပါင္းတည္း အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပး၏။

အၾကင္ ရဟန္းတို႔သည္ တရားေဟာ ဓမၼကထိက (ျဖစ္ၾကကုန္၏)၊ ''ထိုရဟန္းတို႔ သည္ အခ်င္းခ်င္း တရားကို ေဆြးေႏြးၾကလိမ့္မည္'' ဟု ထိုရဟန္းတို႔အား တစ္ေပါင္းတည္း အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပး၏။

အၾကင္ ရဟန္းတို႔သည္ စ်ာန္ ဝင္စားေလ့ ရွိကုန္၏၊ ''ထိုရဟန္းတို႔သည္ အခ်င္း ခ်င္း ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမွ ကင္းကုန္ လတၱံ႕'' ဟု ထိုရဟန္းတို႔အား တစ္ေပါင္းတည္း အိပ္ရာေ နရာကို ခင္းေပး၏။

အၾကင္ ရဟန္းတို႔သည္ (မဂ္ဖိုလ္မွ) ဖီလာျဖစ္ေသာ စကားကို ေျပာေလ့ ရွိကုန္၏၊ ကိုယ္ (ခႏၶာ) ၏ ခိုင္ျမဲမႈ အေလ့အက်င့္ မ်ားကုန္သည္ ျဖစ္၍ ေနကုန္၏၊ ''ဤအသွ်င္တို႔သည္ ဤေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းျဖင့္လည္း အသွ်င္တို႔သည္ ေနကုန္ လတၱံ႕'' ဟု ထိုရဟန္းတို႔အားလည္း တစ္ေပါင္းတည္း အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပး၏။

အၾကင္ ရဟန္းတို႔သည္ အခါမဲ့ လာၾကကုန္၏၊ ထိုရဟန္းတို႔အားလည္း ေတေဇာ ကသိုဏ္းလွ်င္ အာ႐ုံရွိေသာ စ်ာန္ကို ဝင္စား၍ ထိုအေရာင္ (အလင္း) ျဖင့္ပင္ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပး၏။

စင္စစ္အားျဖင့္ ရဟန္းတို႔သည္ ''မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺ၏ တန္ခိုးျပာဋိဟာကို ငါတို႔ ၾကည့္ကုန္အံ့'' ဟု တမင္သက္သက္ အခါမဲ့၌လည္း လာကုန္၏၊ ထို (ရဟန္း)တို႔သည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ''ငါ့သွ်င္ဒဗၺ ငါတို႔အား အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့'' ဟု ဆိုကုန္၏။

ထိုရဟန္းတို႔ကုိ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ ''အသွ်င္တို႔သည္ အဘယ္ အရပ္၌ အလိုရွိကုန္သနည္း အဘယ္အရပ္၌ ခင္းေပးရမည္နည္း'' ဟု ဆို၏၊ ထိုရဟန္းတို႔သည္ တမင္သက္သက္ အေဝး၌ ၫႊန္းကုန္၏၊ ''ငါ့သွ်င္ဒဗၺ ငါတို႔အား ဂိဇၩကုဋ္ေတာင္၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား ခိုးသူ ပစ္ခ်ရာ 'ေစာရပပါတ' ေခ်ာက္၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား ဣသိဂိလိ ေတာင္နံပါး ေက်ာက္နက္ (ဂူ)၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား ေဝဘာရေတာင္နံပါး စရည္းပင္ (ဂူ)၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား ယင္းတိုက္ေတာ သပၸေသာ႑ိက ခ်ဳိင့္ဝွမ္း၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား ေဂါတမေခ်ာက္၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား တည္ပင္ေရာက္ေသာ ေခ်ာက္၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား ကေပါတ ေခ်ာက္၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား တေပါဒါ အရံ၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား ဇီဝက၏ သရက္ဥယ်ာဥ္၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့၊ ငါ့သွ်င္ ငါတို႔အား မဒၵကုစၧိေတာ၌ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးေလာ့'' ဟု (အေဝး၌ ၫႊန္းကုန္၏)။

ထိုရဟန္းတို႔အား အသွ်င္ဒဗၺသည္ ေတေဇာကသိုဏ္းလွ်င္ အာ႐ုံရွိေသာ စ်ာန္ကို ဝင္စား၍ ေတာက္ပေသာ လက္ၫိႇဳးျဖင့္ ေရွးမွ ေရွးမွ သြား၏။ ထိုရဟန္းတို႔ သည္လည္း ထိုအေရာင္အလင္းျဖင့္သာလွ်င္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺ၏ ေနာက္မွ ေနာက္မွ လိုက္ကုန္၏။ ထိုရဟန္းတို႔အား မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺ သည္ ''ဤကား ေညာင္ေစာင္း 'ခုတင္' တည္း၊ ဤကား အင္းပ်ဥ္ 'ခံုရွည္' တည္း၊ ဤကား ဘံုလွ်ဳိ 'ဖံု' တည္း၊ ဤကား ေခါင္းအံုးတည္း၊ ဤကား က်င္ႀကီး (စြန္႔ရာ) ဌာနတည္း၊ ဤကား က်င္ငယ္ (စြန္႔ရာ) ဌာနတည္း၊ ဤကား ေသာက္ေရတည္း၊ ဤကား သံုးေဆာင္ေရတည္း၊ ဤကား ေတာင္ေဝွးတည္း၊ ဤကား ဤအခ်ိန္၌ ဝင္ရမည္၊ ဤအခ်ိန္၌ ထြက္ရမည္ စသည္ျဖင့္ ထားအပ္ေသာ သံဃာ၏ ကတိကဝတ္တည္း'' ဟု ေျပာဆို၍ အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပး၏။

မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ ထို (ရဟန္း) တို႔အား အိပ္ရာ ေနရာကို ခင္းေပးၿပီးေသာ္ ေဝဠဳဝန္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သာလွ်င္ တစ္ဖန္ ျပန္ႂကြ၏။ 191

ထိုအခါ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ အငယ္လည္း ျဖစ္ကုန္၏၊ ဘုန္းကံ လည္း နည္းပါးကုန္၏၊ သံဃာ၏ ယုတ္ညံ့ေသာ အိပ္ရာ ေနရာတို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ယုတ္ညံ့ေသာ ဆြမ္းတို႔သည္ လည္းေကာင္း ထိုရဟန္းတို႔အား ေရာက္ကုန္၏။

ထိုအခါ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္၌ လူတုိ႔သည္ မေထရ္ျဖစ္ေသာ ရဟန္းတို႔အား အထူး ျပဳျပင္ (စီရင္)အပ္ေသာ ဆြမ္းကို လည္းေကာင္း၊ ေထာပတ္ကို လည္းေကာင္း၊ ဆီကို လည္းေကာင္း၊ လက္သုပ္ဟင္းလ်ာကို လည္းေကာင္း (လွဴျခင္းငွါ အလို ရွိကုန္၏)။ ေမတၱိယ ဘူမဇကရဟန္းတို႔အား ပကတိ အတိုင္းျဖစ္ေသာ ခ်က္ထား တိုင္းေသာ ပအံုးရည္ 'ပံုးရည္' လွ်င္ ႏွစ္ခုေျမာက္ ျဖစ္ေသာ ဆန္ကြဲထမင္းကို လွဴကုန္၏။

ထို(ေမတၱိယဘူမဇက) ရဟန္းတို႔သည္ ဆြမ္းစားၿပီးေနာက္ ဆြမ္းစား ဇရပ္မွ ဖဲသြားကုန္ၿပီးလတ္ေသာ္ မေထရ္ျဖစ္ကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔ကို ''ငါ့သွ်င္တို႔ သင္တို႔အား ဆြမ္းစား ဇရပ္၌ အဘယ္အရာသည္ ျဖစ္သနည္း၊ ငါ့သွ်င္တို႔ သင္တို႔အား ဆြမ္းစား ဇရပ္၌ အဘယ္အရာသည္ ျဖစ္သနည္း'' ဟု ေမးကုန္၏။ အခ်ဳိ႕ မေထရ္တို႔သည္ ''ငါ့သွ်င္တို႔ ငါတို႔အား ေထာပတ္သည္ ျဖစ္၏၊ ဆီသည္ ျဖစ္၏၊ လက္သုပ္ ဟင္းလ်ာသည္ ျဖစ္၏'' ဟု ေျပာကုန္၏။ ေမတၱိယ ဘူမဇက ရဟန္းတို႔သည္ကား ''ငါ့သွ်င္တို႔ ငါတို႔အား တစ္စံုတစ္ခု (အထူး) မျဖစ္ၿပီ၊ ပကတိ အတိုင္းျဖစ္ေသာ ခ်က္ထားတိုင္းေသာ ပအံုးရည္လွ်င္ ႏွစ္ခုေျမာက္ ရွိေသာ ဆန္ကြဲ ထမင္းသည္ ျဖစ္၏'' ဟု ေျပာကုန္၏။

ထိုအခါ ကလ်ာဏဘတၱိက ဒါယကာသည္ သံဃာအား စတုကၠဘတ္ကို နိစၥဘတ္ လွဴ၏၊ ထို ဒါယကာသည္ ဆြမ္းစား ဇရပ္၌ သားမယားႏွင့္တကြ အနီး၌ ရပ္တည္၍ လုပ္ေကြၽး၏၊ အခ်ဳိ႕ ရဟန္းတို႔ကို ဆြမ္းျဖင့္ ေမးကုန္၏၊ အခ်ဳိ႕ ရဟန္းတို႔ကို ဟင္းလ်ာျဖင့္ ေမးကုန္၏၊ အခ်ဳိ႕ ရဟန္းတို႔ကို ဆီျဖင့္ ေမးကုန္၏၊ အခ်ဳိ႕ ရဟန္း တို႔ကို လက္သုပ္ဟင္းလ်ာျဖင့္ ေမးကုန္၏။

ထိုအခါ ကလ်ာဏဘတၱိက ဒါယကာ၏ ဆြမ္းကို နက္ျဖန္ (သံုးေဆာင္ရန္) အလို႔ငွါ ေမတၱိယဘူမ ဇကရဟန္းတို႔အား ၫႊန္းအပ္၏၊ ထိုအခါ ကလ်ာဏဘတၱိက သူႂကြယ္သည္ တစ္စံု တစ္ခုျပဳဖြယ္ျဖင့္ အရံသို႔ သြား၏၊ ထိုဒါယကာသည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကို ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ၿပီးေသာ ကလ်ာဏဘတၱိက ဒါယကာကို မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺက တရားစကားျဖင့္ (အက်ဳိးစီပြားကို) သိျမင္ေစလ်က္ (တရားကို) ေဆာက္တည္ေစကာ (တရားက်င့္သံုးရန္)ထက္သန္ေစ၍ ရႊင္လန္းေစၿပီး ျဖစ္ရကား (ကလ်ာဏဘတၱိက သူႂကြယ္သည္) မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺအား-

''အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္တို႔၏ အိမ္၌ နက္ျဖန္ (သံုးေဆာင္ရန္) အလို႔ငွါ အဘယ္ (ရဟန္း)အား ဆြမ္းကို ၫႊန္းအပ္ပါ သနည္း'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

''ဒါယကာ သင္တို႔၏ အိမ္၌ နက္ျဖန္ (သံုးေဆာင္ရန္) အလို႔ငွါ ေမတၱိယ ဘူမဇက ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းကို ၫႊန္းအပ္ၿပီ'' ဟု (ေျပာ၏)။

ထိုိုအခါ ကလ်ာဏဘတၱိကသူႂကြယ္သည္ ႏွလံုးမသာ ျဖစ္ေလ၏၊ ''အဘယ့္ ေၾကာင့္ ရဟန္းယုတ္ တို႔သည္ ငါတို႔၏ အိမ္၌ သံုးေဆာင္ကုန္ လတၱံ႔နည္း'' ဟု အိမ္သို႔ သြား၍ ''ဟယ္ ကြၽန္မ နက္ျဖန္ ဆြမ္းစားလာေသာ ရဟန္းတို႔ကုိ တံခါးမုခ္၌ ေနရာကို ခင္း၍ ပအံုးရည္လွ်င္ ႏွစ္ခုေျမာက္ေသာ ဆန္ကြဲ ထမင္းျဖင့္ လုပ္ေကြၽး ေလာ့'' ဟု ေစခိုင္း၏၊ ''ေကာင္းပါၿပီ အရွင္'' ဟု ထိုကြၽန္မသည္ ကလ်ာဏဘတၱိက
သူႂကြယ္အား ျပန္ၾကားေျပာဆို၏။

ထိုိုအခါ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ ''ငါ့သွ်င္တို႔ ယမန္ေန႔က ငါတို႔အား ကလ်ာဏဘတၱိက ဒါယကာ၏ ဆြမ္းကို ၫႊန္းအပ္ၿပီ၊ နက္ျဖန္ ငါတို႔ကို ကလ်ာဏ ဘတၱိက ဒါယကာသည္ သားမယားႏွင့္တကြ အနီး၌ ကပ္၍ လုပ္ေကြၽး လတၱံ႕၊ အခ်ဳိ႕ ရဟန္းတို႔ကို ဆြမ္းျဖင့္ ေမးကုန္ လတၱံ႕၊ အခ်ဳိ႕ ရဟန္းတို႔ကို ဟင္းလ်ာျဖင့္ ေမးကုန္ လတၱံ႕၊ အခ်ဳိ႕ ရဟန္းတို႔ကို ဆီျဖင့္ ေမးကုန္ လတၱံ႕၊ အခ်ဳိ႕ ရဟန္းတို႔ကို လက္သုပ္ ဟင္းလ်ာျဖင့္ ေမးကုန္ လတၱံ႕'' ဟု ထိုေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္
ထိုဝမ္းေျမာက္ျခင္းျဖင့္ သာလွ်င္ ညဥ့္၌ စိတ္ အလိုရွိတိုင္း မအိပ္ (ႏိုင္ၾက) ကုန္။ ထိုေနာက္ ေမတၱိယ ဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ နံနက္အခ်ိန္၌ သကၤန္းကို ျပင္ဝတ္၍ သပိတ္ သကၤန္းကို ယူေဆာင္ကာ ကလ်ာဏဘတၱိက ဒါယကာ၏ အိမ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္ကုန္၏။

ထိုကြၽန္မသည္ အေဝးမွလာေသာ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔ကို ျမင္၏၊ ျမင္ၿပီး ေနာက္ တံခါးမုခ္၌ ေနရာကို ခင္းေပး၍ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔ကို ''အသွ်င္ ဘုရားတို႔ ထိုင္ကုန္ေလာ့''ဟု ေလွ်ာက္၏။

ထိုိုအခါ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔အား ''မုခ် ဧကန္ ဆြမ္းသည္ မၿပီးေသးသည္ ျဖစ္၍ ငါတို႔သည္ တံခါးမုခ္၌ ေနထိုင္ရကုန္၏'' ဟု ေအာက္ေမ့ျခင္း ျဖစ္၏။

ထိုိုအခါ ထိုကြၽန္မသည္ ပအံုးရည္လွ်င္ ႏွစ္ခုေျမာက္ေသာ ဆန္ကြဲ ထမင္းျဖင့္ ''အသွ်င္ဘုရားတို႔ ဘုဥ္းေပး (သံုးေဆာင္) ကုန္ေလာ့'' ဟု (ကပ္ေလ၏)။ ''ႏွမ ငါတို႔ကား နိစၥဘတ္ ရွိသူမ်ားတည္း''ဟု (ေျပာ၏)။ အသွ်င္ဘုရားတို႔ နိစၥဘတ္ ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ဟု သိပါသည္၊ သို႔ရာတြင္ ယမန္ေန႔ကပင္ ''ဟယ္ကြၽန္မ နက္ျဖန္ ဆြမ္းစားလာေသာ ရဟန္းတို႔ကုိ တံခါးမုခ္၌ ေနရာကို ခင္း၍ ပအံုးရည္ လွ်င္ ႏွစ္ခုေျမာက္ေသာ ဆန္ကြဲ ထမင္းျဖင့္ လုပ္ေကြၽးေလာ့'' ဟု အကြၽႏု္ပ္ကို ေစခိုင္း အပ္ပါသည္။ အသွ်င္ဘုရားတို႔ ဘုဥ္းေပး (သံုးေဆာင္) ကုန္ေလာ့'' ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

ထိုိုအခါ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ ''ငါ့သွ်င္တို႔ ယမန္ေန႔က ကလ်ာဏ ဘတၱိက ဒါယကာသည္ အရံတြင္းရွိ မလႅမင္း၏သား ဒဗၺထံသို႔ လာ၏၊ ငါတို႔ကို မလႅမင္း၏သား ဒဗၺသည္ ဒါယကာ၏ အထံ၌ မုခ် ဧကန္ ဖ်က္ဆီး အပ္ကုန္ၿပီ'' ဟု ထိုိေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ ထိုႏွလံုး မသာျခင္းျဖင့္ သာလွ်င္ စိတ္ အလိုရွိတိုင္း 'စိတ္တိုင္းက်' မသံုးေဆာင္ၾကကုန္။ ထိုိုအခါ ေမတၱိယ ဘူမဇက ရဟန္းတို႔သည္ ဆြမ္းစားၿပီးေနာက္ ဆြမ္းစား ဇရပ္မွ ဖဲကုန္လတ္ေသာ္ အရံသို႔ သြား၍ သပိတ္ သကၤန္းကို သိုမွီးသိမ္း ဆည္းၿပီးလွ်င္ အရံအပ တံခါးမုခ္၌ ဒုကုဋ္ အာေယာဂပတ္ ဖြဲ႕လ်က္ ဆိတ္ဆိတ္ ေနကုန္၍ မ်က္ႏွာ မလွကုန္သည္ ျဖစ္၍ ခ်ေသာ ပခံုး ရွိကုန္သည္ ျဖစ္၍ ေအာက္သို႔ မ်က္ႏွာ ခ်ကုန္သည္ ျဖစ္၍ ၾကံမိႈင္ ကုန္သည္ ျဖစ္၍ စကား မဆိုကုန္သည္ ျဖစ္၍ ေနထိုင္ကုန္၏။

ထိုအခါ ေမတၱိယာဘိကၡဳနီမသည္ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔ထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ေနာက္ ေမတၱိယ ဘူမဇကရဟန္းတို႔ကို ''အသွ်င္တို႔ ရွိခိုးပါ၏'' ဟု ဆို၏။ ဤသို႔ ဆိုလတ္ေသာ္ ေမတၱိယဘူမဇက ရဟန္းတို႔သည္ စကား မေျပာၾကကုန္။
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။
သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ေမတၱိယာဘိကၡဳနီမသည္ ေမတၱိယ ဘူမဇကရဟန္း တို႔ကို ''အသွ်င္တို႔ ရွိခိုးပါ၏'' ဟု ဆို၏။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္း တို႔သည္ စကား မေျပာၾကကုန္။

အကြၽႏု္ပ္သည္ အသွ်င္တို႔အား အဘယ္သို႔ ျပစ္မွားမိပါသနည္း၊
အဘယ့္ေၾကာင့္ အကြၽႏု္ပ္ကို အသွ်င္တို႔သည္ စကားမေျပာကုန္သနည္းဟုေမး၏။

ႏွမ ငါတို႔ ျဖစ္တိုင္းဆိုအံ့၊ သင္သည္ ငါတို႔ကို မလႅမင္း၏သား ဒဗၺသည္ ညႇဥ္းဆဲ အပ္သည္ျဖစ္လ်က္ သင္သည္ လ်စ္လ်ဴ႐ႈဘိ၏ဟု (ဆိုၾကကုန္၏)။
အသွ်င္တို႔ အကြၽႏု္ပ္သည္ အဘယ္ကို ျပဳရပါမည္နည္းဟု (ေမး၏)။
ႏွမ သင္သည္ အကယ္၍ အလိုရွိပါမူ ယေန႔ပင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မလႅမင္း၏ သား ဒဗၺကို ဖ်က္ဆီးရာ၏ဟု (ဆိုၾကကုန္၏)။

အသွ်င္တို႔ အကြၽႏု္ပ္သည္ အဘယ္ကို ျပဳရပါမည္နည္း၊ အကြၽႏု္ပ္သည္ အဘယ္ကို ျပဳျခင္းငွါ တတ္ႏိုင္ပါသနည္းဟု (ေမး၏)။

ႏွမ လာေလာ့၊ သင္သည္ ျမတ္စြာဘုရား အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေနာက္ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ''အသွ်င္ဘုရား ဤအမႈသည္ မေလ်ာက္ပတ္ပါ၊ မသင့္တင့္ပါ၊ အသွ်င္ဘုရား အၾကင္ အရပ္မ်က္ႏွာသည္ ေဘး မရွိခဲ့ပါ၊ ရန္ မရွိခဲ့ပါ၊ ႏိွပ္စက္မႈ မရွိခဲ့ပါ၊ ထိုအရပ္ မ်က္ႏွာသည္ (ယခု) ေဘး ရွိပါသည္၊ ရန္ရွိပါသည္၊ ႏိွပ္စက္မႈ ရွိပါသည္၊ အၾကင္အရပ္မွ ေလ (တိုက္ခတ္ျခင္း) မရွိခဲ့ပါ၊ ယခု ထိုအရပ္မွ ေလ (တိုက္ခတ္ျခင္း) ရွိခဲ့ပါသည္၊ ေရသည္ အလွ်ံေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္၍ ေနေယာင္တကား၊ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ အကြၽႏု္ပ္ကို ဖ်က္ဆီး အပ္ပါ၏'' ဟု ေလွ်ာက္ေလာ့ဟု (ဆိုၾကကုန္၏)။

''အသွ်င္ဘုရားတို႔ ေကာင္းပါၿပီ'' ဟု ေမတၱိယာ ဘိကၡဳနီမသည္ ေမတၱိယ ဘူမဇက ရဟန္းတို႔အား စကားကို ဝန္ခံခဲ့၍ ျမတ္စြာဘုရား အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုး၍ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ရပ္တည္၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ ေမတၱိယာ ဘိကၡဳနီမသည္ ျမတ္စြာဘုရားကို-


''အသွ်င္ဘုရား ဤအမႈသည္ မေလ်ာက္ပတ္ပါ၊ မသင့္တင့္ပါ၊ အသွ်င္ဘုရား အၾကင္ အရပ္မ်က္ႏွာသည္ ေဘး မရွိခဲ့ပါ၊ ရန္ မရွိခဲ့ပါ၊ ႏိွပ္စက္မႈ မရွိခဲ့ပါ၊ ထိုအရပ္ မ်က္ႏွာသည္ (ယခု) ေဘး ရွိပါသည္၊ ရန္ရွိပါသည္၊ ႏိွပ္စက္မႈ ရွိပါသည္၊ အၾကင္အရပ္မွ ေလ (တိုက္ခတ္ျခင္း) မရွိခဲ့ပါ၊ (ယခု) ထိုအရပ္မွ ေလ (တိုက္ခတ္ျခင္း) ရွိခဲ့ပါသည္၊ ေရသည္ အလွ်ံ ေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္၍ ေနေယာင္ တကား၊ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ အကြၽႏု္ပ္ကို ဖ်က္ဆီးပါ၏'' ဟု ေလွ်ာက္၏။ 192

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤအေၾကာင္း အရာေၾကာင့္ ရဟန္းသံဃာကို စည္းေဝးေစၿပီးလွ်င္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကို''ဒဗၺ သင္သည္ ဤဘိကၡဳနီမ ေျပာသကဲ့သို႔ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ ဖ်က္ဆီးမႈကို ျပဳမိသည္ဟု အမွတ္ရ၏ ေလာ''ဟု စိစစ္ ေမးျမန္းေတာ္မူ၏။

အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား သိေတာ္မူသည့္ အတိုင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္ ဘုရားဟု (ေလွ်ာက္၏)။
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကို ''ဒဗၺ သင္သည္ ဤဘိကၡဳနီမ ေျပာသကဲ့သို႔ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ ဖ်က္ဆီးမႈကို ျပဳမိသည္ဟူ၍ အမွတ္ ရ၏ေလာ'' ဟု ေမးေတာ္မူ၏။

အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား သိေတာ္မူသည့္ အတိုင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္ ဘုရားဟု (ေလွ်ာက္၏)။

''ဒဗၺ ပညာရွိတို႔သည္ ဤသို႔ မေျဖရွင္းၾကကုန္၊ အကယ္၍ သင္သည္ ျပဳအပ္သည္ ျဖစ္အံ့၊ ျပဳအပ္ပါ၏ဟု ေလွ်ာက္ဆိုေလာ့၊ အကယ္၍ သင္သည္ မျပဳအပ္သည္ ျဖစ္အံ့၊ မျပဳအပ္ပါဟု ေလွ်ာက္ဆိုေလာ့'' ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏ္ု္ပ္သည္ ေမြးသည့္ အခါမွစ၍ အိပ္မက္မွ်ျဖင့္လည္း ေမထုန္ အက်င့္ကို ျပဳက်င့္ မွီဝဲမိသည္ဟု မသိပါ၊ ႏုိးေသာ တပည့္ေတာ္သည္ အဘယ္ ဆိုဖြယ္ရာ ရွိပါေတာ့ အံ့နည္းဟု (ေလွ်ာက္၏)။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို 'ရဟန္းတို႔ သို႔ျဖစ္လွ်င္ ေမတၱိယာ ဘိကၡဳနီမအား (အသြင္ကို) ဖ်က္ဆီး ၾကကုန္ေလာ့၊ ဤ(ခိုင္းေသာ) ရဟန္းတို႔ကို လည္း ေမးျမန္း စိစစ္ ကုန္ေလာ့' ဟု မိန္႔ေတာ္ မူ၏။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤစကားကို မိန္႔ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ေနရာမွ ထ၍ ေက်ာင္းသို႔ ဝင္ေတာ္မူ၏။

ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔သည္ ေမတၱိယာဘိကၡဳနီမအားအသြင္ကို ဖ်က္ဆီးၾကကုန္၏။
ထိုအခါ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ ထိုရဟန္းတို႔အား-

''ငါ့သွ်င္တို႔ ေမတၱိယာဘိကၡဳနီမကို မဖ်က္ဆီးၾကပါ ကုန္လင့္၊ ထိုဘိကၡဳနီမသည္ တစ္စံုတစ္ခု ျပစ္မွားသည္ မဟုတ္ပါ၊ အမ်က္ထြက္ကုန္ေသာ ႏွလံုး မသာကုန္ ေသာ (သာသနာေတာ္မွ) ေရြ႕ေလ်ာေစလိုကုန္ေသာ ငါတို႔သည္သာ ထိုဘိကၡဳနီမ ကို တိုက္တြန္း ၾကကုန္၏''ဟု ေျပာဆိုၾကကုန္၏။

ငါ့သွ်င္တို႔ သင္တို႔သည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကို အေျခအျမစ္ မရွိေသာ ပါရာဇိက အာပတ္ျဖင့္ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးၾကကုန္ သေလာ ဟု (ေမးၾကကုန္၏)။
ငါ့သွ်င္တို႔ မွန္ေပသည္ဟု (ျပန္ေျပာၾကကုန္၏)။

အလိုနည္းေသာ ရဟန္းတို႔သည္ ''ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ မလႅမင္း၏ သား အသွ်င္ဒဗၺကို အေျခအျမစ္ မရွိေသာ ပါရာဇိက အာပတ္ျဖင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးၾကကုန္ဘိ သနည္း'' ဟု ကဲ့ရဲ႕ကုန္၏၊ ႐ႈတ္ခ် ကုန္၏၊ အျပစ္ျပ ေျပာဆိုၾကကုန္၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္း ကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။

''ရဟန္းတို႔ ေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ မလႅမင္း၏သား ဒဗၺကို အေျခအျမစ္ မရွိေသာ ပါရာဇိကအာပတ္ျဖင့္ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးၾကကုန္၏ ဟူသည္ မွန္သေလာ'' ဟု စိစစ္ ေမးျမန္းေတာ္မူ၏။
မွန္ပါသည္ ျမတ္စြာဘုရား ဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူ၍။ပ။

တရားစကားကို ေဟာေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ရဟန္းတို႔ကိုရဟန္းတို႔ သို႔ျဖစ္လွ်င္ သံဃာ သည္ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား ဒဗၺအား သတိဝိနည္း ကို ေပးေလာ့။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ ေပးရမည္။

ရဟန္းတို႔ မလႅမင္း၏သား ထိုဒဗၺသည္ သံဃာသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စမၸယ္တင္၍ မေထရ္ႀကီးရဟန္းတို႔၏ ေျခတို႔ကို ရွိခိုး၍ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္လ်က္ လက္အုပ္ ခ်ီၿပီးလွ်င္-

''အသွ်င္ဘုရားတို႔ အကြၽႏု္ပ္ကို ဤေမတၱိယ ဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ အေျခအျမစ္ မရွိေသာ သီလ ပ်က္စီးျခင္းျဖင့္ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးကုန္၏၊ အသွ်င္ဘုရားတို႔ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ ထိုအကြၽႏု္ပ္သည္ သံဃာအား သတိ ဝိနည္းကို ေတာင္းပါ၏'' ဟု ဆိုရမည္။ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း ေတာင္းရမည္၊
သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ေတာင္းရမည္။

''အသွ်င္ဘုရားတို႔ အကြၽႏု္ပ္ကို ဤေမတၱိယဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ အေျခအျမစ္ မရွိေသာ သီလပ်က္စီးျခင္းျဖင့္ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးကုန္၏၊ အသွ်င္ဘုရားတို႔ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ ထိုအကြၽႏု္ပ္သည္ သံဃာအား သတိ ဝိနည္းကို ေတာင္းပါ၏'' ဟု ဆိုရမည္။ ကြၽမ္းက်င္ လိမၼာ၍ စြမ္းရည္ ရွိေသာ ရဟန္းသည္ သံဃာကို သိေစရမည္- 193

''အသွ်င္ဘုရားတို႔ သံဃာသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူေလာ့၊ ဤေမတၱိယ ဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကို အေျခအျမစ္ မရွိေသာ သီလ ပ်က္စီးျခင္းျဖင့္ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးကုန္၏၊ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ သံဃာအား သတိ ဝိနည္းကို ေတာင္း၏၊ သံဃာအား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခါရွိေသာ ကံသည္ အကယ္၍ ျဖစ္ျငားအံ့၊ သံဃာသည္ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺအား သတိ ဝိနည္းကို ေပးရာ၏၊ ဤကား သိေစျခင္းတည္း။

အသွ်င္ဘုရားတို႔ သံဃာသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူေလာ့၊ ဤေမတၱိယဘူမဇက ရဟန္းတို႔သည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကို အေျခအျမစ္ မရွိေသာ သီလ ပ်က္စီးျခင္းျဖင့္ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးကုန္၏၊ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ သံဃာအား သတိ ဝိနည္းကို ေတာင္း၏၊ သံဃာသည္ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺအား သတိ ဝိနည္းကို ေပး၏၊ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏ သား အသွ်င္ဒဗၺအား သတိ ဝိနည္းေပးျခင္းကို အၾကင္ အသွ်င္အား ႏွစ္သက္ျခင္း ရွိ၏၊ ထိုအသွ်င္သည္ ဆိတ္ဆိတ္ ေနရာ၏၊ အၾကင္ အသွ်င္အား ႏွစ္သက္ျခင္း မရွိ၊ ထိုအသွ်င္သည္ ေျပာဆိုရာ၏။ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း ဤ အေၾကာင္းကို ေျပာၾကားပါ၏။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ဤအေၾကာင္းကို ေျပာၾကားပါ၏။

အသွ်င္ဘုရားတို႔ သံဃာသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူေလာ့၊ ဤေမတၱိယ ဘူမဇကရဟန္းတို႔သည္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺကို အေျခအျမစ္ မရွိေသာ သီလ ပ်က္စီးျခင္းျဖင့္ စြပ္စြဲ ဖ်က္ဆီးကုန္၏၊ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ သံဃာအား သတိ ဝိနည္းကို ေတာင္း၏၊ သံဃာသည္ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺအား သတိ ဝိနည္းကို ေပး၏၊ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺအား သတိ ဝိနည္းေပးျခင္းကို အၾကင္ အသွ်င္အား ႏွစ္သက္ျခင္း ရွိ၏၊ ထိုအသွ်င္သည္ ဆိတ္ဆိတ္ ေနရာ၏၊ အၾကင္ အသွ်င္အား ႏွစ္သက္ျခင္း မရွိ၊ ထိုအသွ်င္သည္ ေျပာဆိုရာ၏။

သံဃာသည္ သတိ ျပန္႔ေျပာျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺအား သတိ ဝိနည္းကို ေပးအပ္ၿပီ၊ သံဃာအား ႏွစ္သက္ျခင္း ရွိ၏၊ ထို႔ေၾကာင့္္ ဆိတ္ဆိတ္ ေန၏၊ ဤသို႔ ဆိတ္ဆိတ္ ေနသျဖင့္ ဤႏွစ္သက္သည့္ အျဖစ္ကို သိမွတ္ရပါသည္ဟု (သိေစရမည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 19

ရဟန္းတို႔ တရားႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာ သတိဝိနည္းေပးျခင္းတို႔သည္ ဤငါးပါးတို႔တည္း။
ရဟန္းသည္ စင္ၾကယ္၏၊ အာပတ္မသင့္။
ထုိရဟန္းကုိ စြပ္လည္း စြပ္စြဲကုန္၏။
ေတာင္းလည္း ေတာင္း၏။
ထုိရဟန္းအား သံဃာသည္ သတိ ဝိနည္းကုိ ေပး၏။
ဟုတ္မွန္ေသာ သေဘာျဖင့္ ညီၫြတ္သျဖင့္ သတိ ဝိနည္းကုိ ေပး၏။
ရဟန္းတို႔ တရားႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာ သတိ ဝိနည္း ေပးျခင္းတို႔သည္ ဤငါးပါးတို႔ တည္းဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 195

၂ - သတိဝိနည္း၊ သမထကၡႏၶက၊ စူဠဝဂ္ပါဠိေတာ္။ ဝိနည္း။




ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

အႂကြင္းမရွိ ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီ...


ပဌမ အရွင္ဒဗၺသုတ္

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္- အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ ရွဥ့္နက္တို႔အား အစာေကြၽး၍ ေမြးရာျဖစ္ေသာ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ ျမတ္စြာ ဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးလ်က္ တစ္ခုေသာ အရပ္၌ ထိုင္ေနၿပီးေသာ္ ''ျမတ္စြာဘုရား ယခုအခါ တပည့္ေတာ္၏ ပရိနိဗၺာန္ျပဳရန္ အခါပါတည္း'' ဟု ျမတ္စြာဘုရားအား (ေလွ်ာက္၏)။ ဒဗၺ ယခုအခါ သင္သည္ပင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳရန္ အခါကို သိ၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ထို႔ေနာက္ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺသည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုး၍ အ႐ိုအေသျပဳၿပီးလွ်င္ ေကာင္းကင္သို႔ ပ်ံတက္၍ ေရးျခစ္မထင္ ေကာင္းကင္၌ ထက္ဝယ္ဖြဲ႕ေခြ ထိုင္ေနၿပီးလွ်င္ ေတေဇာဓာတ္ကို ဝင္စား၍ ထိုသမာပတ္မွ ထကာ ပရိနိဗၺာန္ျပဳ၏။

ထို႔ေနာက္ ေကာင္းကင္သို႔ ပ်ံတက္၍ ေရးျခစ္မထင္ ေကာင္းကင္၌ ထက္ဝယ္ဖြဲ႔ေခြ ထိုင္ေနၿပီးလွ်င္ ေတေဇာဓာတ္ကို ဝင္စား၍ ထိုသမာပတ္မွ ထၿပီးလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺ၏ မီးၿမိဳက္ေလာင္ကြၽမ္းၿပီးေသာ ခႏၶာကိုယ္မွ ျပာသည္ လည္းေကာင္း၊ မီးေသြးသည္ လည္းေကာင္း မထင္ေခ်။

ဥပမာေသာ္ကား မီးၿမိဳက္ ေလာင္ကြၽမ္းၿပီးေသာ ေထာပတ္မွျဖစ္ေစ၊ ဆီမွျဖစ္ေစ ျပာမီးေသြးသည္ မထင္သကဲ့သို႔ ဤအတူ ေကာင္းကင္သို႔ ပ်ံတက္၍ ေရးျခစ္မထင္ ေကာင္းကင္၌ ထက္ဝယ္ဖြဲ႔ေခြ ထိုင္ေနၿပီးလွ်င္ ေတေဇာဓာတ္ကို ဝင္စား၍ ထိုသမာပတ္မွ ထၿပီးလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေသာ မလႅမင္း၏သား အသွ်င္ဒဗၺ၏ မီးၿမိဳက္ေလာင္ကြၽမ္းၿပီး မီးေလာင္ေသာ ခႏၶာကိုယ္မွ ျပာသည္ လည္းေကာင္း၊ မီးေသြးသည္ လည္းေကာင္း မထင္ေခ်။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤအေၾကာင္းအရာကို သိေတာ္မူ၍
ထိုသိေသာ အခ်ိန္၌-

''မလႅမင္း၏သား ဒဗၺ၏ ကိုယ္သည္ အႂကြင္းမရွိ ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီ။ ႐ူပသညာစေသာ သညာ အားလံုးတို႔သည္ ခ်ဳပ္ကုန္ၿပီ။ ေဝဒနာ အားလံုးတို႔ သည္ ၿငိမ္းေအးကုန္ၿပီ။ သခၤါရအားလံုးတို႔သည္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းကုန္ၿပီ။ ဝိညာဏ္သည္ ျပတ္စဲျခင္းသို႔ ေရာက္ေလၿပီ'' ဟု ဤဥဒါန္းကို က်ဴးရင့္ေတာ္မူ၏။ 79

၉ - ပဌမဒဗၺသုတ္၊ ပါဋလိဂါမိယဝဂ္၊ ဥဒါန္းပါဠိေတာ္။



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Saturday, July 25, 2009

ေအာ္ ကြာလိုက္တာ... ကြာလိုက္တာ...

ေအာ္ ကြာလိုက္တာ...


ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
တစ္စံုတစ္ခုေသာ သခၤါရတရားကို နိစၥဟု ယူရာေသာ အေၾကာင္း အခြင့္သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
တစ္စံုတစ္ခုေသာ သခၤါရတရားကို နိစၥဟု ယူရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကား ရွိ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 1-268

ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
တစ္စံုတစ္ခုေသာ သခၤါရတရားကို သုခဟု ယူရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
တစ္စံုတစ္ခုေသာ သခၤါရတရားကို သုခဟု ယူရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကား ရွိ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 2-269

ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
တစ္စံုတစ္ခုေသာ တရားကိုအတၱဟုယူရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
တစ္စံုတစ္ခုေသာ တရားကို အတၱဟု ယူရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကား ရွိ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 3-270

ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
အမိကို သတ္ရာေသာအေၾကာင္းအခြင့္သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
အမိကို သတ္ရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကားရွိ၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 4-271

ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
အဖကို သတ္ရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
အဖကို သတ္ရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကားရွိ၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 5-272

ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
ရဟႏၲာပုဂၢဳိလ္ကို သတ္ရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
ရဟႏၲာပုဂၢဳိလ္ကို သတ္ရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကား ရွိ၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။6-273

ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
ျမတ္စြာဘုရားအား ျပစ္မွားလိုေသာ စိတ္ျဖင့္ ေသြးစိမ္းတည္ေစရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
ျမတ္စြာဘုရားအား ျပစ္မွားလိုေသာ စိတ္ျဖင့္ ေသြးစိမ္းတည္ေစရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကား ရွိ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 7-274

ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
သံဃာကို သင္းကြဲေစရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
သံဃာကို သင္းကြဲေစရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကား ရွိ၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 8-275

ရဟန္းတို႔ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
ျမတ္စြာဘုရားမွတစ္ပါးေသာ သူကို ဆရာဟု ၫႊန္ျပရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ သည္ မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္သည္ ...
ျမတ္စြာဘုရားမွ တစ္ပါးေသာသူကို ဆရာဟု ၫႊန္ျပရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကား ရွိ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 9-276

ရဟန္းတို႔ (ဇာတိေခတ္ဟုဆိုအပ္ေသာ) တစ္ခုေသာ ေလာကဓာတ္၌ ပူေဇာ္ အထူးကို ခံေတာ္မူထိုက္ေသာ ဘုရားႏွစ္ဆူတို႔သည္ မေရွးမေႏွာင္း ပြင့္ေတာ္ မူရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္သည္မရွိ။

ရဟန္းတို႔ (ဇာတိေခတ္ဟုဆိုအပ္ေသာ) တစ္ခုေသာ ေလာကဓာတ္၌ ပူေဇာ္ အထူးကို ခံေတာ္မူ ထိုက္ေသာ ဘုရားတစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူရာေသာ အေၾကာင္းအခြင့္ကား ရွိ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 10-277

၁ - ပဌမဝဂ္၊ အ႒ာနပါဠိ၊ ဧကကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ထုိေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏...




ဗဟုဓီတရသုတ္

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္
ေကာသလတုိင္း ေတာအုပ္တစ္ခု၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏၊

ထုိအခါ ဘာရဒါြဇအႏြယ္ျဖစ္ေသာ ပုဏၰားတစ္ေယာက္အား ခုိင္းႏြား တစ္ဆယ့္ ေလးေကာင္တို႔သည္ ေပ်ာက္ကုန္၏၊ ထုိအခါ၌ ဘာရဒါြဇအႏြယ္ျဖစ္ေသာ ပုဏၰားသည္ ထုိႏြားတို႔ကုိ ရွာသည္ရွိေသာ္ ထုိေတာအုပ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ေတာအုပ္အတြင္း၌ ထက္ဝယ္ဖြဲ႔ေခြ၍ ကုိယ္ကုိ ေျဖာင့္မတ္စြာထားလ်က္ ကမၼ႒ာန္းသို႔ ေရွး႐ႈသတိကုိ ျဖစ္ေစကာ ထုိင္ေနေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ျမင္ေသာေၾကင့္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လ်က္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာတို႔ကုိ ရြတ္ဆုိ ေလွ်ာက္ထား၏-

ပုဏၰားသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ဤရဟန္းအား ႏြားေပ်ာက္၍ ေျခာက္ရက္ရွိလာေသာ ဤယေန႔၌ ခုိင္းႏြား တစ္ဆယ့္ေလးေကာင္တို႔ မေပ်ာက္ေလကုန္သေလာ၊ ထုိသို႔ မေပ်ာက္ေသာ ေၾကာင့္ ဤရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရေယာင္ တကား။

ပုဏၰားသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ဤရဟန္းအား ႏွမ္းခင္း၌ တစ္ရြက္ႏွစ္ရြက္သာ ႂကြင္းက်န္ရစ္ကုန္ေသာ ႏွမ္း ငုတ္တို႔ မရွိေလကုန္ သေလာ၊ ထုိသို႔ မရွိေသာေၾကာင့္ ဤရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရေယာင္ တကား။

ပုဏၰားသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ဤရဟန္းအား အခ်ည္းနည္းေသာ က်ီ၌ ႂကြက္တို႔ လွည့္လည္လ်က္ မျမဴးထူး ကုန္သေလာ၊ ထုိသို႔ မျမဴးထူးေသာေၾကာင့္ ဤရဟန္းအား ခ်မ္းသာစြာ ေနရေယာင္ တကား။

ပုဏၰားသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ဤရဟန္းအား ခုနစ္လပတ္လံုး သုတ္သင္မႈကင္းေသာ ျမက္အခင္းသည္ ဥပၸါဋက ပုိးတို႔ျဖင့္ မဖံုးလႊမ္းေလသေလာ၊ ထုိသို႔ မဖုံးလႊမ္းေသာေၾကာင့္ ဤရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရေယာင္တကား။

ပုဏၰားသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ဤရဟန္းအား သားတစ္ေယာက္, ႏွစ္ေယာက္စီရွိကုန္ေသာ မုဆုိးမျဖစ္သည့္ သမီးခုႏွစ္ေယာက္တို႔ မရွိေလကုန္သေလာ၊ ထုိသို႔ မရွိေသာေၾကာင့္ ဤရဟန္း သည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရေယာင္တကား။

ပုဏၰားသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ဤရဟန္းအား မ်က္စိနီေၾကာင္၍ မွဲ႔မည္းရွိေသာ မိန္းမသည္ အိပ္ေနသူကုိ ေျချဖင့္ ေက်ာက္ကန္၍ မႏႈိးေလသေလာ၊ ထုိသို႔ မႏႈိးေသာေၾကာင့္ ဤရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရေယာင္တကား

ပုဏၰားသည္ ဤသို႔ဆို၏... ဤရဟန္းအား ...
မုိးေသာက္ထအခါ၌ ၿမီရွင္တို႔သည္ 'ေပးကုန္ေလာ့၊ ေပးကုန္ေလာ့' ဟု မေတာင္း ကုန္ေလသေလာ၊ ထုိသို႔ မေတာင္းေသာေၾကာင့္ ဤရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရေယာင္တကား'' ဟု ရြတ္ဆုိ ေလွ်ာက္ထား၏။

ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ပုဏၰား ငါ့အား ႏြားေပ်ာက္၍ ေျခာက္ရက္ရွိလာေသာ ဤယေန႔၌ ခုိင္းႏြား တစ္ဆယ့္ေလးေကာင္တို႔ မေပ်ာက္ကုန္၊ ပုဏၰား ထုိေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။

ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ပုဏၰား ငါ့အား ႏွမ္းခင္း၌ တစ္ရြက္ႏွစ္ရြက္သာ ႂကြင္းက်န္ရစ္ကုန္ေသာ ႏွမ္းငုတ္တို႔ မရွိကုန္၊ ပုဏၰား ထုိေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။

ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ပုဏၰား ငါ့အား အခ်ည္းႏွီးေသာ က်ီ၌ ႂကြက္တို႔ လွည့္လည္လ်က္ မျမဴးထူးကုန္၊ ပုဏၰား ထုိေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။

ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ပုဏၰား ငါ့အား ခုနစ္လပတ္လံုး သုတ္သင္မႈကင္းေသာ ျမက္အခင္းသည္ ဥပၸါဋက ပုိးတို႔ျဖင့္ မဖံုးလႊမ္း၊ ပုဏၰား ထုိေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။

ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ပုဏၰား ငါ့အား သားတစ္ေယာက္, ႏွစ္ေယာက္စီရွိကုန္ေသာ မုဆုိးမျဖစ္သည့္ သမီးခုႏွစ္ေယာက္တို႔ မရွိကုန္၊ ပုဏၰား ထုိေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။

ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ပုဏၰား ငါ့အား မ်က္စိနီေၾကာင္၍ မွဲ႕မည္းရွိေသာ မိန္းမသည္ အိပ္ေနသည္ကုိ ေျချဖင့္ ေက်ာက္ကန္၍ မႏႈိး၊ ပုဏၰား ထုိေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။

ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဤသို႔ဆို၏...
ပုဏၰား ငါ့အား မုိးေသာက္ထအခါ၌ ၿမီရွင္တို႔သည္ 'ေပးကုန္ေလာ့၊ ေပးကုန္ေလာ့' ဟု မေတာင္းကုန္၊ ပုဏၰား ထုိေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏'' ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ ဘာရဒြါဇအႏြယ္ျဖစ္ေသာ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာ ဘုရားအား ဤသို႔ ေလွ်ာက္၏- ''အသွ်င္ေဂါတမ (တရားေတာ္သည္) အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိစြတကား၊ အသွ်င္ေဂါတမ (တရားေတာ္သည္) အလြန္ ႏွစ္သက္ ဖြယ္ ရွိစြတကား၊

အသွ်င္ေဂါတမ ဥပမာေသာ္ကား...

ေမွာက္၍ ထားအပ္ေသာ ဝတၴဳကုိ လွန္၍ ျပရာသကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊
ဖံုးလႊမ္း၍ထားေသာ ဝတၴဳကုိ ဖြင့္လွစ္၍ ျပရာသကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊
ခရီးမွားေသာ သူအား လမ္းမွန္ကုိ ေျပာၾကားရာသကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊
'မ်က္စိအျမင္ရွိကုန္ေသာ သူတို႔သည္ ႐ူပါ႐ုံတို႔ကုိ ျမင္ကုန္လတၱံ႔' ဟု အမုိက္ ေမွာင္၌မူလည္း ဆီမီး တန္ေဆာင္ကုိ ေဆာင္ျပရာသကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း ဤအတူသာလွ်င္ အသွ်င္ေဂါတမသည္ မ်ားစြာေသာ အေၾကာင္းျဖင့္ တရားေတာ္ ကုိ ျပေတာ္မူ၏။

ထုိအကြၽႏု္ပ္သည္ အသွ်င္ေဂါတမကုိ
ကုိးကြယ္ရာ ဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏၊
တရားေတာ္ကုိ လည္းေကာင္း၊
သံဃာေတာ္ကုိ လည္းေကာင္း ကုိးကြယ္ရာ ဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏၊

အကြၽႏု္ပ္သည္ အသွ်င္ေဂါတမ၏ အထံ၌ ရွင္အျဖစ္, ရဟန္းအျဖစ္ကုိ ရလိုပါ၏'' ဟု ေလွ်ာက္၏။ ဘာရဒါြဇအႏြယ္ျဖစ္ေသာ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အထံ၌ ရွင္အျဖစ္, ရဟန္းအျဖစ္ကုိ ရသည္သာလွ်င္တည္း၊ ရဟန္းျဖစ္၍ မၾကာျမင့္ေသး ေသာ အသွ်င္ဘာရဒြါဇသည္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္လ်က္ မေမ့မေလ်ာ့ ကိေလသာကုိ ပူပန္ေစတတ္ေသာ လုံ႔လရွိသည္ ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္ရွိကာေနသည္ ရွိေသာ္ မၾကာျမင့္မီပင္လွ်င္ လူ႕ေဘာင္မွ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ဝင္ေရာက္ ရဟန္းျပဳၾကေသာ အမ်ိဳးသားမ်ား လုိလားေတာင့္တ အပ္ေသာ အတုမရွိေသာ အက်င့္ျမတ္၏ အဆံုးျဖစ္ေသာ အရဟတၱဖုိလ္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳေသာ ကုိယ္၏ အျဖစ္၌သာလွ်င္ ကုိုယ္တုိင္ ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ ေကာင္းစြာ သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေန၏၊

ပဋိသေႏၶေနမႈ ကုန္ၿပီ၊
ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္သံုးၿပီးၿပီ၊
မဂ္ကိစၥကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊
ဤ မဂ္ကိစၥအလို႔ငွါ တစ္ပါးေသာျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ ဟုသိ၏၊

အသွ်င္ဘာရဒြါဇသည္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တို႔တြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္ ျဖစ္ေလသတည္း။

၁ဝ - ဗဟုဓီတရသုတ္၊ အရဟႏၲဝဂ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။ 196





ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

သံေယာဇဥ္ ဆယ္ပါးမွ လြတ္ရန္ အလို႔ငွါ က်င့္ရာ၏...



အႏၶကဝိႏၵသုတ္

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မဂဓတုိင္း အႏၶကဝိႏၵရြာ၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အလြန္ေမွာင္မုိက္ေသာ ညဥ့္အခါ လြင္တီးေခါင္၌ ေနေတာ္မူသည္ ျဖစ္၍ မုိးသည္လည္း တစ္ေပါက္ တစ္ေပါက္ ဆြတ္ဖ်န္း၏၊ ထုိအခါ သဟမၸတိျဗဟၼာသည္ ညဥ့္ဦးယံ လြန္ၿပီးေသာ (သန္းေခါင္ယံ) အခ်ိန္၌ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အဆင္း႐ိွသည္ျဖစ္၍ အႏၶကဝိႏၵ တစ္ရြာလံုးကုိ ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ႐ိွခုိးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ရပ္ၿပီးေသာ္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာတို႔ကုိ ရြတ္ဆုိ ေလွ်ာက္ထား၏-

ရဟန္းသည္ အစြန္အဖ်ားက်ေသာ ေက်ာင္းအိပ္ရာ ေနရာတို႔ကုိ မွီဝဲရာ၏၊ သံေယာဇဥ္ ဆယ္ပါးမွ လြတ္ရန္ အလို႔ငွါ က်င့္ရာ၏၊ ထုိေက်ာင္းအိပ္ရာ ေနရာ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကုိ အကယ္၍ မရသည္ ျဖစ္အံ့၊ ေစာင့္ေရွာက္ေသာ ကုိယ္စိတ္ ႐ိွသည္ ျဖစ္၍ သတိႏွင့္ျပည့္စံုလ်က္ သံဃာ့ေဘာင္၌ ေနရာ၏။

ဣေႁႏၵကုိ ေစာင့္ေရွာက္ကာ ရင့္က်က္ေသာ ပညာ, သတိႏွင့္ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍ အိမ္တုိင္း အိမ္တုိင္းသို႔ ဆြမ္းခံ လွည့္လည္ေသာ ရဟန္းသည္ ဝဋ္ဆင္းရဲေဘးမွ လြတ္လုိေသာ စိတ္႐ိွသည္ျဖစ္၍ ေဘးကင္းရာ (နိဗၺာန္) ၌ ႏွလံုးသြင္းလ်က္ အစြန္ အဖ်ားက်ေသာ ေက်ာင္းတို႔ကုိ မွီဝဲရာ၏။

အၾကင္အရပ္၌ (ျခေသၤ့, သစ္က်ား, သစ္ငုတ္စေသာ) ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေဘးရန္တို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ေႁမြတို႔သည္ လည္းေကာင္း ႐ိွကုန္၏။ အလြန္ေမွာင္မုိက္ေသာ ညဥ့္၌ လွ်ပ္စစ္ျပက္၏၊ မုိးထစ္ခ်ဳန္း၏၊ ထုိအရပ္၌ ရဟန္းသည္ ၾကက္သီးေမြးညင္း ထျခင္း ကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေန၏။

ဤစကားကုိ အကြၽႏု္ပ္သည္ တစ္ဆင့္ၾကားျဖင့္ စိတ္ကူး၍ ေျပာသည္မဟုတ္၊ ေသျခင္းသေဘာကုိ စြန္႔ၿပီးျဖစ္ေသာ ရဟႏၲာ တစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္, အပါယ္ သို႔လားမည္ မဟုတ္ေသာ ေသာတာပန္ ေသကၡပုဂၢိဳလ္ တစ္ရာ့တစ္ဆယ္ အားလံုးတို႔သည္ တစ္ခုေသာ တရားေဒသနာပြဲ၌ပင္ ႐ိွေနသည္ကုိ စင္စစ္ အကြၽႏု္ပ္ကုိယ္တုိင္ ျမင္ရပါ၏။

ဤမွတစ္ပါးေသာ ဤသတၱဝါအေပါင္းကား ဝိဝ႗နိႆိတ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈအဖို႔ ႐ိွ၏ ဟု အကြၽႏု္ပ္၏ စိတ္ျဖင့္ ေရတြက္ျခင္းငွါ မတတ္ႏုိင္ပါ၊ အေၾကာင္းေသာ္ကား မုသာဝါဒမွ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ပါတည္း ဟု ေလွ်ာက္၏။
184

၃ - အႏၶကဝိႏၵသုတ္၊ ဒုတိယဝဂ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။

ဝိဝ႗= ဝဋ္ကင္းသည္
နိႆိတ=မွီအပ္သည္



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Friday, July 24, 2009

သစၥာေလးပါး တရားကိုသိေသာ ရဟန္းကို...

ပတိလီနသုတ္ - (တြန္႔တိုသည္၊ ဆုတ္နစ္သည္)

ရဟန္းတို႔ သီးျခားျဖစ္ေသာ (ဒိ႒ိ) သစၥာတို႔ကို ႏုတ္ပယ္ၿပီးေသာ၊ ရွာမွီးျခင္းကို လံုးဝစြန္႔ပယ္ၿပီး ျဖစ္ေသာ၊ ကာယသခၤါရ ၿငိမ္းၿပီးေသာ ရဟန္းကို (တစ္ေယာက္တည္း) ကိန္းေအာင္းသူ ဟု ဆိုအပ္၏။ ရဟန္းတို႔ အဘယ္သို႔လွ်င္ ရဟန္းသည္ သီးျခားျဖစ္ေသာ (ဒိ႒ိ) သစၥာတို႔ကို ႏုတ္ပယ္ၿပီး ျဖစ္သနည္း၊

ရဟန္းတို႔ မ်ားစြာေသာ သမဏ ျဗာဟၼဏတို႔၏ မ်ားစြာေသာ သီးျခားျဖစ္ေသာ သစၥာတို႔သည္ ရွိကုန္၏။

ဤသည္တို႔ကား အဘယ္တို႔နည္း ဟူမူ-

''ေလာကသည္ ျမဲ၏''၊
''ေလာကသည္ မျမဲ''၊
''ေလာကသည္ အဆံုးရွိ၏''၊
''ေလာကသည္ အဆံုး မရွိ''၊
''ထို အသက္သည္ပင္ ထို ကိုယ္တည္း''၊
''အသက္သည္ တျခား ကိုယ္သည္ တျခားတည္း''၊
''သတၱဝါသည္ ေသၿပီးေနာက္ ျဖစ္၏''၊
''သတၱဝါသည္ ေသၿပီးေနာက္ မျဖစ္''၊
''သတၱဝါသည္ ေသၿပီးေနာက္ ျဖစ္လည္း ျဖစ္၏၊ မျဖစ္လည္း မျဖစ္''၊
''သတၱဝါသည္ ေသၿပီးေနာက္ ျဖစ္သည္လည္း မဟုတ္ မျဖစ္သည္လည္း မဟုတ္''
ဟူသည္ တို႔တည္း၊ ((မွားယြင္းေသာအယူမ်ား))

ထို မ်ားစြာေသာ (ဒိ႒ိ) သစၥာအားလံုးတို႔ကို ရဟန္းသည္ ႏုတ္ပယ္ၿပီး ေကာင္းစြာ ပယ္ၿပီး စြန္႔ၿပီး ေထြးအန္ၿပီး လႊတ္ၿပီး စြန္႔ပယ္ၿပီး လံုးဝစြန္႔ၿပီး ျဖစ္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ ရဟန္းသည္ သီးျခား ျဖစ္ေသာ (ဒိ႒ိ) သစၥာတို႔ကို ႏုတ္ပယ္ၿပီး ျဖစ္၏။

ရဟန္းတို႔...
အဘယ္သို႔လွ်င္ ရဟန္းသည္ ရွာမွီးျခင္းကို လံုးဝစြန္႔ပယ္ၿပီး ျဖစ္သနည္း၊

ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္ ရွာမွီးျခင္းကို စြန္႔ပယ္ၿပီး ျဖစ္၏၊ ဘဝရွာမွီးျခင္းကို စြန္႔ပယ္ၿပီး ျဖစ္၏၊ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို ရွာမွီးျခင္းသည္ ၿငိမ္း၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ ရဟန္းသည္ ရွာမွီးျခင္းကို လံုးဝစြန္႔ပယ္ၿပီး ျဖစ္၏။

ရဟန္းတို႔...
အဘယ္သို႔လွ်င္ ရဟန္းသည္ ကာယသခၤါရၿငိမ္းၿပီး ျဖစ္သနည္း၊

ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာျခင္းကိုလည္း ပယ္ျခင္း ေၾကာင့္ ဆင္းရဲျခင္းကိုလည္း ပယ္ျခင္းေၾကာင့္ ေရွးဦးကပင္လွ်င္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းတို႔၏ ခ်ဳပ္ႏွင့္ျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲလည္း မဟုတ္ ခ်မ္းသာလည္း မဟုတ္ေသာ လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈေၾကာင့္ ျဖစ္သည့္ သတိ၏ စင္ၾကယ္ျခင္း ရွိေသာ စတုတၴစ်ာန္သို႔ ေရာက္၍ ေန၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ ရဟန္းသည္ ကာယသခၤါရၿငိမ္းၿပီး ျဖစ္၏။

ရဟန္းတို႔...
အဘယ္သို႔လွ်င္ ရဟန္းသည္ (တစ္ေယာက္တည္း) ကိန္းေအာင္းသနည္း၊

ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ငါဟူေသာ မာန္ကို ပယ္၏၊ အျမစ္ရင္းကို ျဖတ္၏၊ ႏုတ္ၿပီးေသာ ထန္းပင္ရာကဲ့သို႔ ျပဳ၏၊ တစ္ဖန္ မျဖစ္ျခင္းကို ျပဳ၏၊ ေနာင္တစ္ဖန္ မျဖစ္ျခင္းသေဘာရွိ၏၊ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ ရဟန္းသည္ (တစ္ေယာက္တည္း) ကိန္းေအာင္းသည္ မည္၏။


ရဟန္းတို႔ သီးျခားျဖစ္ေသာ(ဒိ႒ိ) သစၥာတို႔ကို ပယ္ၿပီးေသာ၊ ရွာမွီးျခင္းကို လံုးဝ စြန္႔ပယ္ၿပီးျဖစ္ေသာ၊ ကာယသခၤါရၿငိမ္းၿပီးေသာ ရဟန္းကို (တစ္ေယာက္တည္း) ကိန္းေအာင္းသူဟု ဆိုအပ္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

အလံုးစံု ရာဂျဖင့္ တပ္မက္ျခင္းကင္းေသာ၊ တဏွာကုန္ရာ (နိဗၺာန္၌ ျဖစ္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္) ဝိမုတၱိရွိေသာ ရဟန္းသည္ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို ရွာမွီးျခင္းႏွင့္ တကြ ကာမဂုဏ္ကို ရွာမွီးျခင္း ဘဝကို ရွာမွီးျခင္း ဟု ဆိုအပ္ေသာ ရွာမွီးျခင္းတို႔ကို စြန္႔အပ္ကုန္၏၊ ဤအယူသာ မွန္၏ဟု မွားေသာအားျဖင့္ သံုးသပ္ျခင္း လည္းေကာင္း၊ စိုက္ေထာင္အပ္ေသာ မိစၧာဒိ႒ိ အေၾကာင္းတို႔ လည္းေကာင္း ဤသို႔ ဒိ႒ိအေၾကာင္းတို႔ကို လည္းေကာင္းစြာ ႏုတ္ပယ္အပ္ကုန္၏။ စင္စစ္အားျဖင့္ (ကိေလသာ) ၿငိမ္းၿပီးေသာ၊ သတိရွိေသာ၊ ကိုယ္စိတ္ ၿငိမ္းေအးျခင္း ရွိေသာ၊ (တစ္စံုတစ္ရာေသာ ကိေလသာ ရန္သူတို႔) မေအာင္အပ္ေသာ၊ သစၥာေလးပါး တရားကိုသိေသာ ရဟန္းကို မာနႏုတ္ပယ္ၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ တည္း ကိန္းေအာင္းသူ ဟု ဆိုအပ္ေလ သတည္း။ 38

၈ - ပတိလီနသုတ္၊ စကၠဝဂ္၊ စတုကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Thursday, July 23, 2009

မိန္းမတို႔မွာ အားငါးမ်ဳိး ျပည့္စံု မျပည့္စံု...

အဂၤသုတ္ - (အစိတ္၊ ကိုယ္အစိတ္အပိုင္း၊ ကိုယ္လက္အဂၤါ)

ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမ၏ အားတို႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတို႔တည္း။

အဘယ္ငါးမ်ဳိးတို႔နည္း...

၁... အဆင္းအား၊
၂... စည္းစိမ္ဥစၥာအား၊
၃... ေဆြမ်ဳိးအား၊
၄... သားသမီးအား၊
၅... သီလအားတို႔တည္း။


၁...
ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမသည္ အဆင္းအားႏွင့္ကား ျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ အားႏွင့္ကား မျပည့္စုံ။ ဤသို႔လွ်င္ ထုိမာတုဂါမသည္ ထုိ စည္းစိမ္ ဥစၥာအား ဟူေသာ အဂၤါႏွင့္ မျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏။

ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမသည္ အဆင္းအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာအားႏွင့္ လည္းေကာင္း ျပည့္စုံေသာအခါ ထုိမာတုဂါမသည္ ထုိအဂၤါ (ႏွစ္ပါး) ႏွင့္ ျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏။

၂...
ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမသည္ အဆင္းအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာအားႏွင့္ လည္းေကာင္း ျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏၊ ေဆြမ်ဳိးအားႏွင့္ကား မျပည့္စုံ။ ဤသို႔လွ်င္ ထုိမာတုဂါမသည္ ထုိ (ေဆြမ်ဳိးအားတည္းဟူေသာ) အဂၤါႏွင့္ မျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏။

ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမသည္ အဆင္းအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ေဆြမ်ဳိးအားႏွင့္ လည္းေကာင္း ျပည့္စုံေသာအခါ ထုိမာတုဂါမသည္ ထုိအဂၤါ (သုံးပါး) ႏွင့္ ျပည့္စုံသူျဖစ္၏။

၃...
ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမသည္ အဆင္းအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ ေဆြမ်ဳိးအားႏွင့္ လည္းေကာင္း ျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏၊ သားသမီး အားႏွင့္ကား မျပည့္စုံ။ ဤသို႔လွ်င္ ထုိမာတုဂါမသည္ ထုိ (သားသမီးအား ဟူေသာ) အဂၤါႏွင့္ မျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏။

ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမသည္ အဆင္းအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ ေဆြမ်ဳိးအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ သားသမီးအားႏွင့္ လည္းေကာင္း ျပည့္စုံေသာအခါ ထုိမာတုဂါမသည္ ထုိအဂၤါ (ေလးပါး)ႏွင့္ ျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏။

၄...
ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမသည္ အဆင္းအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ ေဆြမ်ဳိးအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ သားသမီးအားႏွင့္ လည္းေကာင္း ျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏၊ သီလအားႏွင့္ကား မျပည့္စုံ။ ဤသို႔လွ်င္ ထုိမာတုဂါမ သည္ ထုိ (သီလအားဟူေသာ) အဂၤါႏွင့္ မျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏။

ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမသည္ အဆင္းအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ ေဆြမ်ဳိးအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ သားသမီးအားႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ သီလအားႏွင့္ လည္းေကာင္း ျပည့္စုံေသာအခါ ထုိမာတုဂါမသည္ ထုိအဂၤါ (ငါးပါး)ႏွင့္ ျပည့္စုံသူ ျဖစ္၏။ ရဟန္းတို႔ မာတုဂါမ၏ အားတို႔သည္ ဤငါးပါး တို႔တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 308

၅ - အဂၤသုတ္၊ ဗလဝဂ္၊ သဠာယတနဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

မီး ၇-မ်ဳိး...

ရဟန္းတုိ႔ မီးတုိ႔သည္ ဤခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔တည္း...

အဘယ္ ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔နည္း ဟူမူ -

ရာဂမီး၊
ေဒါသမီး၊
ေမာဟမီး၊
အပူေဇာ္ခံ 'အမိအဖ' မီး၊
အိမ္ရွင္မီး၊
အလွဴခံ 'ရဟန္း' မီး၊
ထင္းမီးတုိ႔တည္း။

ရဟန္းတုိ႔ မီးတုိ႔သည္ ဤခုနစ္မ်ဳိး တုိ႔တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။46

ထုိအခါ၌ ဥဂၢတသရီရပုဏၰားသည္ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲႀကီးကုိ စီရင္ထား၏၊ ႏြားလားငါးရာ ႏြားငယ္ငါးရာ ႏြားမငယ္ငါးရာ ဆိတ္ငါးရာ သုိးငါးရာ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ယဇ္တုိင္သုိ႔ ေဆာင္ထား၏။ ထုိအခါ ဥဂၢတသရီရမည္ေသာ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္အတူ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ ႏႈတ္ဆက္ ေျပာဆုိ၏၊ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကုိ ေျပာဆုိၿပီးဆံုး ေစၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား- အသွ်င္ေဂါတမ (မဂၤလာ) မီးကုိ ယူျခင္း ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူျခင္းသည္ အက်ဳိးအာနိသင္ ႀကီးမား၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားဖူးပါသည္ဟု ေလွ်ာက္၏။

ပုဏၰား ငါသည္လည္း (မဂၤလာ) မီးကုိ ယူျခင္း ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူျခင္းသည္ အက်ဳိး အာနိသင္ႀကီးမား၏ ဟု ၾကားဖူး၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း ဥဂၢတသရီရမည္ေသာ ပုဏၰားသည္။ပ။
သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ဥဂၢတသရီရမည္ေသာ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား -

''အသွ်င္ေဂါတမ (မဂၤလာ) မီးကုိ ယူျခင္း ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူျခင္းသည္ အက်ဳိးအာနိသင္ ႀကီးမား၏'' ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားဖူးပါသည္ ဟု ေလွ်ာက္၏။

ပုဏၰား ငါသည္လည္း ''(မဂၤလာ) မီးကုိ ယူျခင္း ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူျခင္းသည္ အက်ဳိး အာနိသင္ ႀကီးမား၏'' ဟု ၾကားဖူး၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

အသွ်င္ေဂါတမ အသွ်င္ေဂါတမ၏ လည္းေကာင္း၊ အကြၽႏု္ပ္တုိ႔၏ လည္းေကာင္း ၾကားဖူးေသာ အရာသည္ အခ်င္းခပ္သိမ္း တူညီလွပါ၏ ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

ဤသုိ႔ ေလွ်ာက္သည္ရွိေသာ္ အသွ်င္အာနႏၵာသည္ ဥဂၢတသရီရမည္ေသာ ပုဏၰားအား ''ပုဏၰားျမတ္စြာဘုရားတုိ႔ကုိ အသွ်င္ေဂါတမ (မဂၤလာ) မီးကုိ ယူျခင္း ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူျခင္းသည္ အက်ဳိးအာနိသင္ ႀကီးမား၏ ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားဖူးပါသည္'' ဟု ဤသုိ႔ မေမးအပ္ကုန္။

ပုဏၰား ဤသုိ႔မူကား ျမတ္စြာဘုရားတုိ႔ကုိ ေမးေလွ်ာက္အပ္ကုန္၏ -

''အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ (မဂၤလာ) မီးကုိ ယူလုိပါသည္၊ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိပါသည္၊ အသွ်င္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရွည္ျမင့္စြာေသာ ကာလ ပတ္လံုး အစီးအပြါးရွိရန္ ခ်မ္းသာရန္ ျဖစ္ႏုိင္ရာေသာ သြန္သင္ဆံုးမျခင္းျဖင့္ အကြၽႏု္ပ္ကုိ သြန္သင္ေတာ္မူပါ၊ အသွ်င္ ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္ကုိ ဆံုးမေတာ္မူပါ'' ဟု ဤသုိ႔မူကား ေမးေလွ်ာက္အပ္ကုန္၏ ဟု (မိန္႔ဆုိ၏)။

ထုိအခါ ဥဂၢတသရီရပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား -

''အသွ်င္ေဂါတမ အကြၽႏု္ပ္သည္ (မဂၤလာ) မီးကုိ ယူလုိပါသည္၊ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိပါသည္၊ အသွ်င္ေဂါတမသည္ ရွည္ျမင့္စြာေသာ ကာလပတ္လံုး အစီးအပြါးရွိရန္ ခ်မ္းသာရန္ ျဖစ္ႏုိင္ရာေသာ သြန္သင္ ဆံုးမျခင္းျဖင့္ အကြၽႏု္ပ္ကုိ သြန္သင္ေတာ္မူပါ၊ အသွ်င္ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္ကုိ ဆံုးမေတာ္မူပါ'' ဟု ေလွ်ာက္၏။ ပုဏၰား မဂၤလာမီးကုိ ယူလုိေသာ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိေသာ ပုဂၢဳိလ္ သည္ ယဇ္မပူေဇာ္မီကပင္ အကုသိုလ္ ျဖစ္ကုန္ေသာ ဆင္းရဲကုိ ပြါးေစတတ္ ကုန္ေသာ ဆင္းရဲက်ဳိး ရွိကုန္ေသာ လက္နက္သံုးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ စုိက္ထူသည္ မည္၏။

အဘယ္ သံုးမ်ဳိးတုိ႔နည္း ဟူမူကာယကံလက္နက္၊ ဝစီကံလက္နက္၊ မေနာကံ လက္နက္တုိ႔တည္း။ ပုဏၰား မဂၤလာမီးကုိ ယူလုိေသာ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူ လုိေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ယဇ္မပူေဇာ္မီကပင္ ဤသုိ႔ စိတ္ကုိ ျဖစ္ေစ၏ -

''ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ်ေလာက္ကုန္ေသာ ႏြားလားတုိ႔ကုိ သတ္အပ္သည္ ျဖစ္ေစကုန္၊ ယဇ္ ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ်ေလာက္ကုန္ေသာ ႏြားငယ္တုိ႔ကုိ သတ္အပ္ သည္ ျဖစ္ေစကုန္၊ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ်ေလာက္ကုန္ေသာ ႏြားမငယ္တုိ႔ကုိ သတ္အပ္သည္ ျဖစ္ေစကုန္၊ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ် ေလာက္ကုန္ေသာ ဆိတ္တုိ႔ကုိ သတ္အပ္သည္ ျဖစ္ေစကုန္၊ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ်ေလာက္ ကုန္ေသာ သုိးတုိ႔ကုိ သတ္အပ္သည္ ျဖစ္ေစကုန္'' ဟု (စိတ္ကုိျဖစ္ေစ၏)။

ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ ''ေကာင္းမႈကုိ ျပဳအံ့''ဟူ၍ မေကာင္းမႈကုိ ျပဳ၏၊ ''ကုသုိလ္ကုိ ျပဳအံ့'' ဟူ၍ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳ၏၊ ''ေကာင္းေသာ လားရာ 'သုဂတိ' ဘံု၏ လမ္းခရီးကုိ ရွာအံ့'' ဟူ၍ မေကာင္းေသာလားရာ 'ဒုဂၢတိ' ဘံု၏ လမ္းခရီးကုိ ရွာမွီး၏၊ ပုဏၰား မဂၤလာမီးကုိ ယူလုိ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိေသာပုဂၢဳိလ္သည္ ယဇ္မပူေဇာ္မီကပင္ အကုသုိလ္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ဆင္းရဲက်ဳိးရွိေသာ ဤပဌမ မေနာကံ လက္နက္ကုိ စုိက္ထူ၏။

ပုဏၰား ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား မဂၤလာမီးကုိ ယူလုိ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ယဇ္ မပူေဇာ္မီကပင္ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ်ေလာက္ကုန္ေသာ ႏြားလားတုိ႔ကုိ သတ္ၾကကုန္ေလာ့၊ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ်ေလာက္ကုန္ေသာ ႏြားငယ္တုိ႔ကုိ သတ္ၾကကုန္ေလာ့၊ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ် ေလာက္ကုန္ေသာ ႏြားမငယ္တုိ႔ကုိ သတ္ၾကကုန္ေလာ့၊ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ်ေလာက္ကုန္ေသာ ဆိတ္တုိ႔ကုိ သတ္ၾက ကုန္ေလာ့၊ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဤမွ်ေလာက္ကုန္ေသာ သုိးတုိ႔ကုိ သတ္ၾကကုန္ ေလာ့'' ဟု ဤသုိ႔ေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိ၏။

ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ ''ေကာင္းမႈကုိ ျပဳအံ့''ဟူ၍ မေကာင္းမႈကုိ ျပဳ၏၊ ''ကုသုိလ္ကုိ ျပဳအံ့'' ဟူ၍အကုသုိလ္ကုိ ျပဳ၏၊ ''ေကာင္းေသာ လားရာ 'သုဂတိ' ဘံု၏ လမ္းခရီးကုိ ရွာမွီးအံ့'' ဟူ၍ မေကာင္းေသာ လားရာ 'ဒုဂၢတိ' ဘံု၏ လမ္းခရီးကုိ ရွာမွီး၏။

ပုဏၰား မဂၤလာမီးကုိ ယူလုိေသာ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ယဇ္မပူေဇာ္မီကပင္ အကုသုိလ္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ဆင္းရဲက်ဳိးရွိေသာ ဤဒုတိယ ဝစီကံ လက္နက္ကုိ စုိက္ထူ၏။

ပုဏၰား ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား မဂၤလာမီးကုိ ယူလုိေသာ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ယဇ္မပူေဇာ္မီကပင္ ယဇ္အလုိ႔ငွါ ႏြားလားတုိ႔ကုိ သတ္ရန္ ကုိယ္တုိင္ ေရွးဦးစြာ အားထုတ္၏၊ ယဇ္အလုိ႔ငွါ ႏြားငယ္တုိ႔ကုိ သတ္ရန္ ကုိယ္တုိင္ ေရွးဦးစြာ အားထုတ္၏၊ ယဇ္အလုိ႔ငွါ ႏြားမငယ္တုိ႔ကုိ သတ္ရန္ ကုိယ္တုိင္ ေရွးဦးစြာ အားထုတ္၏၊ ယဇ္အလုိ႔ငွါ ဆိတ္တုိ႔ကုိ သတ္ရန္ ကုိယ္တုိင္ ေရွးဦးစြာ အားထုတ္၏၊ ယဇ္အလုိ႔ငွါ သုိးတုိ႔ကုိ သတ္ရန္ ကုိယ္တုိင္ ေရွးဦးစြာ အားထုတ္၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ ''ေကာင္းမႈကုိ ျပဳအံ့'' ဟူ၍ မေကာင္းမႈကုိ ျပဳ၏၊ ''ကုသုိလ္ကုိ ျပဳအံ့'' ဟူ၍ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳ၏၊ ''ေကာင္းေသာလားရာ 'သုဂတိ' ဘံု၏ လမ္းခရီးကုိ ရွာမွီးအံ့'' ဟူ၍ မေကာင္းေသာလားရာ 'ဒုဂၢတိ' ဘံု၏ လမ္းခရီးကုိ ရွာမွီး၏။ ပုဏၰား မဂၤလာမီးကုိ ယူလုိေသာ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိေသာ ပုဂၢဳိလ္ သည္ ယဇ္မပူေဇာ္မီ ကပင္ အကုသုိလ္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ဆင္းရဲက်ဳိးရွိေသာ ဤတတိယကာယကံ လက္နက္ကုိ စုိက္ထူ၏။

ပုဏၰား မဂၤလာမီးကုိ ယူလုိေသာ ယဇ္တုိင္ကုိ စုိက္ထူလုိေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ယဇ္မပူေဇာ္မီကပင္ အကုသုိလ္ ျဖစ္ကုန္ေသာ ဆင္းရဲကုိ ပြါးေစတတ္ကုန္ေသာ ဆင္းရဲက်ဳိး ရွိကုန္ေသာ ဤလက္နက္သံုးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ စုိက္ထူ၏။

ပုဏၰား ဤမီး သံုးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ပယ္အပ္ကုန္၏၊ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္ကုန္၏၊ မမွီဝဲအပ္ကုန္။

အဘယ္ သံုးမ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ -

၁... စြဲမက္မႈ 'ရာဂ' မီး၊
၂... အမ်က္ထြက္မႈ 'ေဒါသ' မီး၊
၃... ေတြေဝမႈ 'ေမာဟ' မီးတုိ႔တည္း။

ပုဏၰား အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤစြဲမက္မႈ 'ရာဂ' မီးကုိ ပယ္အပ္သနည္း၊ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္ သနည္း၊ မမွီဝဲအပ္ သနည္း။
ပုဏၰား စြဲမက္သူသည္ စြဲမက္မႈ 'ရာဂ'ႏွိပ္စက္အပ္ သိမ္းယူအပ္ေသာ စိတ္ရွိသည္ ျဖစ္၍ ကာယဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၏၊ ဝစီဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၏၊ မေနာဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၏၊ ထုိသူသည္ ကာယဒုစ႐ုိက္ကုိျပဳ၍ ဝစီဒုစ႐ုိက္ကုိျပဳ၍ မေနာဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၍ ခႏၶာကုိယ္ပ်က္စီး၍ ေသၿပီးသည္မွ ေနာက္၌ ခ်မ္းသာ ကင္းေသာ မေကာင္းေသာ လားရာ ပ်က္စီး၍ က်ေရာက္ရာ ငရဲသုိ႔ ေရာက္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤစြဲမက္မႈ 'ရာဂ' မီးကုိ ပယ္အပ္၏၊ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္၏၊ မမွီဝဲအပ္။

ပုဏၰား အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤအမ်က္ထြက္မႈ 'ေဒါသ' မီးကုိ ပယ္အပ္သနည္း၊ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္သနည္း၊ မမွီဝဲအပ္သနည္း။
ပုဏၰား အမ်က္ထြက္သူသည္ အမ်က္ထြက္မႈ 'ေဒါသ' ႏွိပ္စက္အပ္ သိမ္းယူ အပ္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ကာယဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၏။ပ။ မေနာဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၏၊ ထုိသူသည္ ကာယဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၍ ဝစီဒုစ႐ုိက္ကုိျပဳ၍ မေနာဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၍ ခႏၶာကုိယ္ ပ်က္စီး၍ ေသၿပီးသည္မွ ေနာက္၌ ခ်မ္းသာကင္းေသာ မေကာင္းေသာ လားရာ ပ်က္စီး၍ က်ေရာက္ရာ ငရဲသုိ႔ ေရာက္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤအမ်က္ထြက္မႈ 'ေဒါသ' မီးကုိ ပယ္အပ္၏၊ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္၏၊ မမွီဝဲအပ္။


ပုဏၰား အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤေတြေဝမႈ 'ေမာဟ' မီးကုိ
ပယ္အပ္သနည္း၊ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္ သနည္း၊ မမွီဝဲအပ္ သနည္း။

ပုဏၰား ေတြေဝသူသည္ ေတြေဝမႈ 'ေမာဟ' ႏွိပ္စက္အပ္ သိမ္းယူအပ္ေသာ စိတ္ရွိသည္ ျဖစ္၍ ကာယဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၏၊ ဝစီဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၏၊ မေနာဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၏၊ ထုိသူသည္ ကာယ ဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၍ ဝစီဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၍ မေနာဒုစ႐ုိက္ကုိ ျပဳ၍ ခႏၶာကုိယ္ ပ်က္စီး၍ ေသၿပီးသည္မွ ေနာက္၌ ခ်မ္းသာကင္းေသာ မေကာင္းေသာ လားရာ ပ်က္စီး၍ က်ေရာက္ရာ ငရဲသုိ႔ ေရာက္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤေတြေဝမႈ 'ေမာဟ' မီးကုိ ပယ္အပ္၏၊ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္၏၊ မမွီဝဲအပ္။ ဤမီးသံုးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ပယ္အပ္ကုန္၏၊ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္ကုန္၏၊ မမွီဝဲအပ္ကုန္။

ပုဏၰား မီးသံုးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ အ႐ုိအေသ အေလးအျမတ္ျပဳ၍ ျမတ္ႏုိးပူေဇာ္ကာ အသင့္အားျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေဆာင္အပ္ကုန္၏။

အဘယ္သံုးမ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ-

၁... အပူေဇာ္ခံမီး၊
၂... အိမ္ရွင္မီး၊
၃... အလွဴခံမီးတုိ႔တည္း။

ပုဏၰား အပူေဇာ္ခံမီး ဟူသည္ အဘယ္နည္း။
ပုဏၰား ဤေလာက၌ အမိအဖကုိ သားသမီး၏ အပူေဇာ္ခံမီး ဟု ဆိုအပ္၏။ ထုိသုိ႔ ဆုိျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း။ ပုဏၰား ဤအမိအဖမွ ဤသားသမီးသည္ ျဖစ္လာ၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤအမိအဖကုိ အပူေဇာ္ခံမီး ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤအပူေဇာ္ခံမီးကုိ အ႐ုိအေသ အေလးအျမတ္ျပဳ၍ ျမတ္ႏုိးပူေဇာ္ကာ အသင့္ အားျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေဆာင္အပ္၏။

ပုဏၰား အိမ္ရွင္မီး ဟူသည္ အဘယ္နည္း။
ပုဏၰား ဤေလာက၌ (အိမ့္ရွင္) ေယာက္်ားကုိ သား သမီး မယား ကြၽန္ အေစခံ အမႈလုပ္ အေပါင္း၏ အိမ္ရွင္မီး ဟူ၍ ဆုိအပ္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤအိမ္ရွင္မီးကုိ အ႐ုိအေသ အေလးအျမတ္ ျပဳ၍ ျမတ္ႏုိးပူေဇာ္ကာ အသင့္အားျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေဆာင္အပ္၏။

ပုဏၰား အလွဴခံမီးဟူသည္ အဘယ္နည္း။
ပုဏၰား ဤေလာက၌ (မိစၧာဒိ႒ိတည္း ဟူေသာ) သူတစ္ပါးအယူမွ ေရွာင္ၾကဥ္ ကုန္ေသာ၊ သည္းခံျခင္း ေကာင္းမႈဝယ္ ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္း၌ တည္ကုန္ေသာ သမဏျဗာဟၼဏတုိ႔သည္ တစ္ခုတည္းေသာ စိတ္ကုိ ဆံုးမကုန္၏၊ တစ္ခုတည္း ေသာ စိတ္ကုိ (ရာဂစသည္တုိ႔မွ) ၿငိမ္းေစကုန္၏၊ တစ္ခုတည္းေသာ စိတ္ကုိ (ရာဂစသည္မွ) ၿငိမ္းခ်မ္းေစကုန္၏၊ ပုဏၰား ဤသမဏျဗာဟၼဏကုိ အလွဴခံမီးဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ အလွဴခံမီးကုိ အ႐ုိအေသ အေလးအျမတ္ျပဳ၍ ျမတ္ႏုိးပူေဇာ္ကာ အသင့္အားျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေဆာင္အပ္၏။ ပုဏၰား ဤမီးသံုးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ အ႐ုိအေသ အေလးအျမတ္ျပဳ၍ ျမတ္ႏုိးပူေဇာ္ကာ အသင့္အားျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေဆာင္အပ္ ကုန္၏။


ပုဏၰား ဤထင္းမီးကုိမူကား ရံဖန္ရံခါ ေတာက္ေစအပ္၏၊ ရံဖန္ရံခါ လ်စ္လ်ဴ႐ႈအပ္၏၊ ရံဖန္ရံခါ ၿငိမ္းေစအပ္၏၊ ရံဖန္ရံခါ (မၿငိမ္းေစဘဲ) ထားအပ္၏ ဟု (ေဟာေတာ္မူ၏)။

ဤသုိ႔ ေဟာေတာ္မူသည္ ရွိေသာ္ ဥဂၢတသရီရ အမည္ရွိေသာ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤစကားကုိ ေလွ်ာက္၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ တရားေတာ္သည္ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိပါ၏၊

အသွ်င္ေဂါတမ တရားေတာ္သည္ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိပါ၏။

အသွ်င္ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္ကုိ ယေန႔မွစ၍ အသက္ထက္ဆံုး ရတနာသံုးပါးကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္သူ 'ဥပါသကာ' ဟု မွတ္ေတာ္မူပါ''ဟု ေလွ်ာက္၏။

အသွ်င္ေဂါတမ အကြၽႏု္ပ္သည္ ႏြားလားငါးရာ ႏြားငယ္ငါးရာ ႏြားမငယ္ငါးရာ ဆိတ္ငါးရာ သုိးငါးရာတုိ႔ကုိ လႊတ္ပါ၏၊ အသက္ကုိ ေပးလွဴပါ၏၊ စိမ္းေသာ ျမက္တုိ႔ကုိလည္း စားၾကပါေစ၊ ေအးျမေသာ ေရတုိ႔ကုိလည္း ေသာက္ၾကပါေစ၊ ေအးခ်မ္းစြာ တုိက္ခတ္ေသာ ေလသည္လည္း ထုိႏြားတုိ႔အား တုိက္ခတ္ပါေစ သတည္း ဟု ေလွ်ာက္၏။ 47

၄ - ဒုတိယ အဂၢိသုတ္၊ မဟာဝဂ္၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

အဂၢိသုတ္- (မီး) မီး ၃-မ်ဳိး


အဂၢိကၡေႏၶာပမသုတ္-မွ...
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Wednesday, July 22, 2009

ေအာင္ၿပီကြ... ေအာင္ၿပီ...



အသုရိႏၵကသုတ္

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရာဇျဂဳိဟ္ျပည္ ရွဥ့္နက္တို႔ကုိ အစာေကြၽး၍ ေမြးရာျဖစ္ ေသာ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏၊ ထုိအခါ ''ဘာရဒြါဇအႏြယ္ျဖစ္ေသာ ပုဏၰားသည္ ရဟန္းေဂါတမ၏ အထံ၌ လူ႕ေဘာင္မွ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ဝင္ေရာက္ ရဟန္းျပဳ သတဲ့'' ဟု အသုရိႏၵက ဘာရဒြါဇ ပုဏၰား ၾကားေသာေၾကာင့္ အမ်က္ထြက္သည္ ႏွလံုးမသာသည္ ျဖစ္၍ ျမတ္စြာ ဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လ်က္ ပရိသတ္အလယ္ မဖြယ္မရာျဖစ္ကုန္ေသာ ၾကမ္းၾကဳတ္ကုန္ေသာ စကားတို႔ျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ဆဲေရး၏၊ ၿခိမ္းေျခာက္၏။ ဤသို႔ ဆဲေရး, ၿခိမ္းေျခာက္သည္ ရွိေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆိတ္ဆိတ္ ေနေတာ္မူ၏၊ ထုိအခါ၌ အသုရိႏၵကဘာရဒြါဇပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''ရဟန္း ေအာင္ၿပီ၊ ရဟန္း ေအာင္ၿပီ'' ဟု ဆုိ၏-

ပုဏၰား ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ စကားကုိ ဆုိေသာ သူမိုက္သည္ စကားမွ်ျဖင့္ သူ တစ္ပါးကုိ ေအာင္ၿပီဟူ၍ ေအာက္ေမ့၏၊ ပညာရွိပုဂၢိဳလ္၏ အၾကင္သည္းခံမႈသည္ ရွိ၏၊ ထုိသည္းခံမႈသည္သာ ထုိပညာရွိအား ေအာင္ျမင္ျခင္း ျဖစ္၏။

အၾကင္သူသည္ အမ်က္ထြက္သူကုိ ျပန္၍ အမ်က္ထြက္၏၊ ထုိသူသည္သာ ထုိ အမ်က္ထြက္ေသာသူကုိ ျပန္၍ အမ်က္ထြက္ျခင္းေၾကာင့္ ယုတ္မာ၏။ အမ်က္ထြက္ သူကုိ ျပန္၍ အမ်က္မထြက္သူသည္ ေအာင္ႏုိင္ခဲေသာ ရန္စစ္သည္ကုိ ေအာင္ႏုိင္သည္ မည္၏။

အၾကင္သူသည္ အမ်က္ထြက္ေသာ သူတစ္ပါးကုိ သိသည္ ရွိေသာ္ သတိႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍ အမ်က္ကုိ ၿငိမ္းေအး၏၊ (ထုိအမ်က္ကုိ မတုံ႔ျပန္ေသာ သူသည္) မိမိသူတစ္ပါး ႏွစ္ဦးသားတို႔၏အက်ဳိးစီးပြားကုိ က်င့္သည္ မည္၏။

အၾကင္သူတို႔သည္ (သစၥာေလးပါး) တရား၌ မသိမလိမၼာၾကကုန္၊ (ထုိသူတို႔သည္) မိမိသူတစ္ပါး ႏွစ္ဦးသားတုို႔အား အမ်က္ၿငိမ္းေစေသာ ကုစားျခင္းအားျဖင့္ ကုစားသူကုိ လူမိုက္ဟူ၍ မွတ္ထင္ကုန္၏''ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူသည္ ရွိေသာ္ အသုရိႏၵက ဘာရဒြါဇ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာ ဘုရားအား အသွ်င္ေဂါတမ တရားေတာ္သည္ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိပါ၏။ ရဟန္းအျဖစ္ကုိ ရေလ၏၊ ရဟန္းျဖစ္၍ မၾကာျမင့္ေသးေသာ အသွ်င္ အသုရိႏၵက ဘာရဒြါဇသည္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္လ်က္ မေမ့မေလ်ာ့ ျပင္းစြာအားထုတ္ကာ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ေနသည္ ရွိေသာ္ ေကာင္းစြာသာလွ်င္ လူ႕ေဘာင္မွ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ဝင္ေရာက္ ရဟန္း ျပဳၾကေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား လုိလားေတာင့္တအပ္ေသာ အတုမရွိေသာ အက်င့္ျမတ္၏ အဆံုး ျဖစ္ေသာ အရဟတၱဖုိလ္ကုိ မၾကာမီ မ်က္ေမွာက္ဘဝ၌ပင္ ကုိုယ္တုိင္ ထူးေသာ ဉာဏ္ျဖင့္ ေကာင္းစြာ မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေန၏။ ''ပဋိသေႏၶေနမႈ ကုန္ၿပီ၊ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ က်င့္ၿပီးၿပီ၊ မဂ္ ကိစၥကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ဤမဂ္ ကိစၥ အလို႔ငွါ တစ္ပါးေသာျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ'' ဟု သိ၏။

အသွ်င္ အသုရိႏၵကဘာရဒြါဇသည္
ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တို႔တြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္ ျဖစ္ေလသတည္း။ 189

၃ - အသုရိႏၵကသုတ္၊ အရဟႏၲ၀ဂ္၊ သဂါထာ၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Tuesday, July 21, 2009

ေၾကာက္... ေၾကာက္...

ကြ်ႏု္ပ္တို႔အတြက္ ေၾကာက္ေၾကာက္လို႔ ဆိုရမဲ့ တရားေတာ္ပါလား...



ပါပဘိကၡဳသုတ္ - (ပါပ= မေကာင္းေသာ၊ ယုတ္ေသာ၊ သူယုတ္မာ)

ငါ့သွ်င္ ငါသည္ ဂိဇၥ်ကုဋ္ေတာင္မွ ဆင္းသက္လတ္ေသာ္ ေကာင္းကင္၌ သြားေသာ ရဟန္းၿပိတၱာကုိ ျမင္ရ၏၊ ထုိရဟန္းၿပိတၱာ၏ ဒုကုဋ္, သပိတ္, ခါးပန္းႀကိဳး, ကုိယ္တို႔သည္ ေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္ကုန္၏၊ ထက္ဝန္းက်င္ အလွ်ံႏွင့္တကြ အေရာင္အလင္းႏွင့္တကြ အလွ်ံထ၏၊ ထုိရဟန္းၿပိတၱာသည္ နာက်င္ေသာ အသံကုိ ျပဳ၏။

ငါ့သွ်င္ ထုိငါ့အား ''အခ်င္းတို႔ အံ့ဖြယ္ ႐ိွစြတကား၊ အခ်င္းတို႔ မျဖစ္ဖူးျမဲ ျဖစ္စြတကား၊ ဤကဲ႕သို႔ေသာ သတၱဝါဟု ႐ိွရတံုဘိ၏၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ ၿပိတၱာ ဟု ႐ိွရတံုဘိ၏၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ အလွ်ံထ၍ မီးေလာင္ေနသူဟု ႐ိွရတံုဘိ၏ ဟု အၾကံ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္ ဟု ေျပာဆုိ၏။

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကုိ မိန္႔ေတာ္မူ၏-
''ရဟန္းတို႔ တပည့္သာဝကတို႔သည္ စင္စစ္ မ်က္စိအျမင္႐ိွကုန္သည္ ျဖစ္၍ ေနၾကေပသည္တကား၊ ရဟန္းတို႔ တပည့္သာဝကတို႔သည္ ဉာဏ္ အျမင္႐ိွသည္ ျဖစ္၍ ေနၾကေပသည္တကား၊ အၾကင္သို႔ေသာ တပည့္သာဝကစင္လ်က္ ဤသို႔ေသာ သတၱဝါကုိ သိလည္း သိႏုိင္တံုဘိ၏၊ ျမင္လည္း ျမင္ႏုိင္တံုဘိ၏၊ သက္ေသကုိေသာ္လည္း ျပဳႏုိင္တံုဘိ၏။

ရဟန္းတို႔ ေရွးကပင္ ထုိသတၱဝါကုိ ငါ ျမင္ခဲ့ဖူးၿပီ၊ သို႔ေသာ္လည္း ငါသည္ မေျပာဆုိခဲ့ေပ၊ ငါသည္ ထုိအေၾကာင္းကုိ ေျပာဆုိခဲ့ပါမူ သူတစ္ပါးတို႔သည္ ငါ့အား မယံုၾကည္ႏုိင္ၾကေပရာ၊ ငါ့ကုိ မယံုၾကည္သူတို႔အား ထုိမယံုၾကည္ျခင္းသည္ ၾကာျမင့္စြာေသာ ကာလပတ္လံုး စီးပြားမဲ့ျခင္းငွါ ဆင္းရဲျခင္းငွါ ျဖစ္ေလရာ၏။

ရဟန္းတို႔ ဤရဟန္းသည္...
ကႆပျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္၌ ရဟန္းယုတ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီ။ 218

၇ - ပါပဘိကၡဳသုတ္၊ ဒုတိယဝဂ္၊ နိဒါနဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Monday, July 20, 2009

တံငါသည္၏ အလိုရွိတိုင္း ျပဳႏိုင္သည့္ အျဖစ္သို႔ ...




ဗဠိသသုတ္ - (ငါးမွ်ားခ်ိတ္)

သာဝတၴိနိဒါန္း...

ရဟန္းတို႔ လာဘ္ပူေဇာ္သကာ အေက်ာ္အေစာသည္ ခက္ထန္၏၊ ထက္ျမက္၏၊ ၾကမ္းတမ္း၏၊ အတုမရွိေသာ ေယာဂ၏ ကုန္ရာ အရဟတၱဖိုလ္ကို ရျခင္း၏ အႏၲရာယ္ကို ျပဳတတ္၏၊ ရဟန္းတို႔ ဥပမာေသာ္ကား တံငါသည္သည္ အစာတပ္ေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို နက္ေသာ ေရအိုင္၌ ပစ္ခ်ရာ၏၊ အစာကို ျမင္ေသာ ငါးသည္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို မ်ဳိရာ၏၊ ရဟန္းတို႔ တံငါသည္၏ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို မ်ဳိမိေသာ ထိုငါးသည္ ဆင္းရဲျခင္း, ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္၏၊ တံငါသည္၏ အလိုရွိတိုင္း ျပဳႏိုင္သည့္ အျဖစ္သို႔ ေရာက္၏။

ရဟန္းတို႔
''တံငါသည္'' ဟူေသာ ဤအမည္သည္
ယုတ္ညံ့ေသာ ကိေလသာမာရ္၏ အမည္တည္း။

ရဟန္းတို႔
''ငါးမွ်ားခ်ိတ္''ဟူေသာ ဤအမည္သည္
လာဘ္ပူေဇာ္သကာ အေက်ာ္ အေစာ၏ အမည္တည္း။


ရဟန္းတို႔ ျဖစ္ေပၚလာေသာ လာဘ္ပူေဇာ္သကာ အေက်ာ္အေစာကို သာယာသူ အလိုရွိသူ မည္သည့္ ရဟန္းကို မဆို ''ကိေလသာမာရ္၏ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို မ်ဳိသည္ျဖစ္၍ ဆင္းရဲျခင္း ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္သူ, ယုတ္မာေသာ ကိေလသာမာရ္၏ အလိုရွိတိုင္း ျပဳႏိုင္သည့္ အျဖစ္သို႔ ေရာက္သူ ရဟန္း''ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ စင္စစ္လွ်င္ လာဘ္ပူေဇာ္သကာ အေက်ာ္အေစာသည္ ဤသို႔ ခက္ထန္၏၊ ထက္ျမက္၏၊ ၾကမ္းတမ္း၏၊ အတုမရွိေသာ ေယာဂ၏ ကုန္ရာ အရဟတၱဖိုလ္ကို ရျခင္း၏ အႏၲရာယ္ကို ျပဳတတ္၏၊ ရဟန္းတို႔ ထို႔ေၾကာင့္ ဤသာသနာေတာ္၌ ဤသို႔ က်င့္ရမည္-

''ျဖစ္ေပၚလာေသာ လာဘ္ပူေဇာ္သကာ အေက်ာ္ေစာကို စြန္႔ကုန္အံ့၊ ျဖစ္ေပၚ လာေသာ လာဘ္ပူေဇာ္သကာ အေက်ာ္အေစာသည္ ငါတို႔၏ စိတ္ကို သိမ္းက်ဳံးယူငင္၍ မတည္ႏိုင္လတၱံ႔'' ဟု ဤသို႔လွ်င္ သင္တို႔ က်င့္ရမည္ ဟု ေဟာေတာ္မူ၏။ 158

၂ - ဗဠိသသုတ္၊ တတိယ၀ဂ္၊ နိဒါန၀ဂၢသံယုတ္။



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ျဗာဟၼဏသည္သာ စင္ၾကယ္၏ဟု...

သုဒၶိကသုတ္

သာဝတၴိနိဒါန္း...
ထုိအခါ သုဒၶိကဘာရဒြါဇပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာ ဘုရားႏွင့္အတူ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္စကားကုိ ေျပာဆုိ၏၊ ဝမ္းေျမာက္ ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကုိ ေျပာဆုိၿပီးဆံုးေစၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ၿပီးေသာ္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာကုိ ရြတ္ဆုိေလွ်ာက္ထား၏၊

''ေလာက၌ မည္သည့္ ျဗာဟၼဏမ်ဳိးမဆုိ ျပင္းထန္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္လ်က္ သီလရွိပါေသာ္လည္း စင္ၾကယ္သည္ မဟုတ္၊ ေဗဒင္သံုးပံု 'ဝိဇၨာ', အမ်ိဳး၏ အက်င့္ 'စရဏ'ႏွင့္ ျပည့္စံု၍ (အမ်ိဳးသန္႔ေသာ) ျဗာဟၼဏသည္သာ စင္ၾကယ္၏၊ ဝိဇၨာစရဏကုိ မသိေသာ ဤမွတစ္ပါး အျခားသတၱဝါသည္ မစင္ၾကယ္'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

ပုဏၰား စင္ၾကယ္၏ဟူေသာ စကားကုိ မ်ားစြာဆုိပါေသာ္လည္း 'ေယာက္သြားပုပ္ ကဲ့သို႔' ကိေလသာ အတြင္းပုပ္ေသာ ညစ္ညဴးျခင္းရွိေသာ ဟန္ေဆာင္မႈကုိ မွီသူသည္ အမ်ဳိးဇာတ္ေၾကာင့္ ျဗာဟၼဏ မျဖစ္ႏုိင္။

မင္းျဖစ္ေစ, ပုဏၰားျဖစ္ေစ, ကုန္သည္ျဖစ္ေစ, သူဆင္းရဲျဖစ္ေစ, ဒြန္းစ႑ား ပန္းမႈိက္သြန္ပင္ျဖစ္ေစ ထက္သန္ေသာ ဝီရိယရွိ၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္ရွိကာ ျမဲျမံေသာ အားထုတ္မႈ ရွိသူသည္သာ ျမင့္ျမတ္ေသာ စင္ၾကယ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ႏုိင္၏၊ ပုဏၰား ဤသို႔ သိေလာ့ ဟု မိန္႔ေတာ္၏။


ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူသည္ ရွိေသာ္ သုဒၶိကဘာရဒြါဇပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာ ဘုရားအား အသွ်င္ေဂါတမ တရားေတာ္သည္ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိပါ၏။ ရဟန္းအျဖစ္ကုိ ရေလ၏၊ ရဟန္းျဖစ္၍ မၾကာျမင့္ေသးေသာ အသွ်င္ သုဒၶိကဘာရဒြါဇ သည္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္လ်က္ မေမ့မေလ်ာ့ ျပင္းစြာအားထုတ္ကာ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ေနသည္ ရွိေသာ္ ေကာင္းစြာ သာလွ်င္ လူ႔ေဘာင္မွ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ဝင္ေရာက္ ရဟန္းျပဳၾကေသာ အမ်ဳိးသား မ်ား လုိလားေတာင့္တအပ္ေသာ အတုမရွိေသာ အက်င့္ျမတ္၏ အဆံုးျဖစ္ေသာ အရဟတၱဖုိလ္ကုိ မၾကာမီ မ်က္ေမွာက္ဘဝ၌ပင္ ကုိုယ္တုိင္ ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ ေကာင္းစြာ မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေန၏။ ''ပဋိသေႏၶေနမႈ ကုန္ၿပီ၊ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ က်င့္ၿပီးၿပီ၊ မဂ္ ကိစၥကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ဤမဂ္ ကိစၥ အလို႔ငွါ တစ္ပါးေသာျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ'' ဟု သိ၏။

အသွ်င္ သုဒၶိကဘာရဒြါဇ သည္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တို႔တြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္ ျဖစ္၏။

၇ - သုဒၶိကသုတ္၊ အရဟႏၲ၀ဂ္၊ သဂါထာ၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Sunday, July 19, 2009

ကာဏာ အမည္ ရွိေသာ သူငယ္မ...




ကာဏမာတုသိကၡာပုဒ္


ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူေသာအခါ ကာဏာ၏ အမိ ဥပါသိကာမသည္ သဒၶါတရားရွိ၏၊ ၾကည္ညိဳတတ္၏၊ ကာဏာ 'အမည္ ရွိေသာ သူငယ္မ' ကို ရြာငယ္တစ္ခု၌ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္အား ထိမ္းျမား ေပးစား၏။ ထုိအခါ ကာဏာသည္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ျပဳဖြယ္ကိစၥျဖင့္ မိခင္၏ ေနအိမ္သို႔ သြား၏။ ထုိအခါ ကာဏာ၏ လင္ေယာက်္ားသည္ ကာဏာ၏ ထံသို႔ ''ကာဏာ ျပန္လာခဲ့ပါေလာ့၊ ကာဏာ၏ ျပန္လာျခင္းကို အလိုရွိပါ၏'' ဟု တမန္ကို ေစလႊတ္၏။


ထုိအခါ ကာဏာ၏ အမိ ဥပါသိကာမသည္ ''လက္ခ်ည္း သြားျခင္းသည္ အသေရပ်က္ ရွက္ဖြယ္ကဲ့သို႔ ျဖစ္၏'' ဟု မုန္႔ကို ေၾကာ္၏။ မုန္႔က်က္လတ္ေသာ္ ဆြမ္းခံေသာ ရဟန္းတစ္ပါး သည္ ကာဏာ၏အမိ ဥပါသိကာမ၏ ေနအိမ္သို႔ ဝင္၏။ ထုိအခါ ကာဏာ၏ အမိ ဥပါသိကာမသည္ ထုိရဟန္းအား မုန္႔ကို လွဴေစ၏၊ ထုိရဟန္းသည္ ထြက္သြားၿပီးလွ်င္ ရဟန္းတစ္ပါးအား ေျပာၾကား၏၊


ထုိရဟန္းအားလည္း မုန္႔ကို ေပးလွဴေစ၏၊ ထုိ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လာေသာ ရဟန္း သည္ ထြက္သြား၍ ရဟန္းတစ္ပါးအား ေျပာၾကား၏၊ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လာေသာ ထုိရဟန္းအားလည္း မုန္႔ကို ေပးလွဴေစ၏၊ စီရင္တုိင္းေသာ မုန္႔သည္ ကုန္ေလ၏။


ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ကာဏာ၏ လင္ေယာက်္ားသည္ ကာဏာ၏ အထံသို႔ ''ကာဏာ ျပန္လာခဲ့ပါေလာ့၊ ကာဏာ၏ ျပန္လာျခင္းကို အလိုရွိပါ၏၊ အကယ္၍ ကာဏာျပန္ မလာခဲ့ေသာ္ အျခားေသာ မယားကို ယူေတာ့အံ့'' ဟု တမန္ကို ေစလႊတ္၏။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ စီရင္တုိင္းေသာ မုန္႔သည္ ကုန္ေလ၏။ ထုိအခါ ကာဏာ၏ လင္ေယာက်္ားသည္ အျခားမယားကို ယူေလ၏။ ''ထုိေယာက်္ားသည္ အျခား မယားကို ယူသတတ္'' ဟု ကာဏာသည္ ၾကား၏။ ထုိသူငယ္မသည္ ငုိေႂကြးျမည္တမ္းလ်က္ ေနရွာ၏။

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နံနက္အခ်ိန္၌ သကၤန္းကို ျပင္ဝတ္၍ သပိတ္ သကၤန္းကို ယူၿပီးလွ်င္ ကာဏာ၏ အမိ ဥပါသိကာမအိမ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ခင္းထားအပ္ေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ ကာဏာ၏ အမိ ဥပါသိကာမသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေန၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနၿပီးေသာ ကာဏာ၏ အမိ ဥပါသိကာမကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ ''အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤကာဏာသည္ ငိုေႂကြးဘိသနည္း'' ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ထုိအခါ ကာဏာ၏ အမိ ဥပါသိကာမသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ကာဏာ၏ အမိ ဥပါသိကာမကို တရားစကားျဖင့္ အက်ဳိးစီးပြါးကို သိျမင္ ေစလ်က္ တရားကို ေဆာက္တည္ ေစကာ တရားက်င့္သံုးရန္ ထက္သန္ေစ၍ ရႊင္လန္းေစၿပီးလွ်င္ ေနရာမွထ၍ ဖဲခြါႂကြသြားေတာ္မူ၏။ 230

''အမ်ဳိးအိမ္သို႔ ကပ္ေသာ ရဟန္းကိုသာလွ်င္ မုန္႔ေၾကာ္ မုန္႔ရွက္တို႔ျဖင့္ လည္း ေကာင္း၊ မုန္႔ႂကြက္က်စ္ 'မုန္႔ဆုပ္ ႏွမ္း ဆန္ စသည္' တို႔ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ေရွး႐ႈေဆာင္၍ ပင့္ဖိတ္ျငားအံ့၊ အလိုရွိေသာ ရဟန္းသည္ ႏွစ္သပိတ္ သံုးသပိတ္ ျပည့္ေအာင္ မုန္႔တို႔ကို ခံယူအပ္ကုန္၏၊ ထုိႏွစ္သပိတ္ သံုးသပိတ္ထက္ အလြန္ အကယ္၍ ခံယူျငားအံ့၊ ပါစိတ္အာပတ္ သင့္၏။ ႏွစ္သပိတ္သံုးသပိတ္ ျပည့္ေအာင္ မုန္႔တို႔ကို ခံယူၿပီး၍ ထုိခံယူရာအရပ္မွ ေဆာင္ၿပီးလွ်င္ ရဟန္းတို႔ႏွင့္အတူ ခြဲေဝသံုးေဆာင္အပ္၏၊ ဤသို႔ ခြဲေဝသံုးေဆာင္ျခင္းသည္ ထုိႏွစ္သပိတ္ သံုးသပိတ္ ျပည့္ေအာင္ မုန္႔ကို ခံယူရာ၌ က်င့္ဝတ္တည္း'' ဤသို႔ (ျပၾကကုန္ေလာ့ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 232

၄ - ကာဏမာတုသိကၡာပုဒ္၊ ေဘာဇန၀ဂ္၊ ဘိကၡဳပါစိတ္အခန္း၊ ပါစိတ္ပါဠိေတာ္။




ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ညႊန္ၾကားခ်က္...




ရာဂေပယ်ာလ

ရဟန္းတုိ႔ စြဲမက္မႈ 'ရာဂ' ကို ...
ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိရန္ တရား ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ကို ပြါးမ်ားအပ္ကုန္၏။

အဘယ္ ခုနစ္မ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ -

သစၥာေလးပါးကို သိေၾကာင္းျဖစ္ေသာ...
၁... ေအာက္ေမ့မႈ သတိသေမၺာဇၩင္...
၂... သံုးသပ္ စူးစမ္းျခင္း ဓမၼ၀ိစယသေမၺာဇၩင္...
၃... မတြန္႔ဆုတ္ေသာ အားထုတ္ျခင္း ၀ီရိယသေမၺာဇၩင္...
၄... တြယ္တာမႈ အာမိသကင္းေသာ ႏွစ္သက္မႈ ပီတိသေမၺာဇၩင္...
၅... ကိုယ္ စိတ္ ႏွစ္ပါး ၿငိမ္းေအးျခင္း ပႆဒၶိသေမၺာဇၩင္...
၆... စိတ္သည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိသေမၺာဇၩင္ ...
၇... လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈ ဥေပကၡာသေမၺာဇၩင္ တုိ႔ေပတည္း...။

ရဟန္းတုိ႔ စြဲမက္မႈ 'ရာဂ' ကို ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိရန္ ဤတရားခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ကို ပြါးမ်ား အပ္ကုန္၏။ 623-1

ရာဂေပယ်ာလ-မွ၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။


ရဟန္းတုိ႔ စြဲမက္မႈ 'ရာဂ' ကို ...
ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိရန္ တရားခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ကို ပြါးမ်ား အပ္ကုန္၏။

အဘယ္ ခုနစ္မ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ -

၁... မျမဲဟု မွတ္သားမႈ 'အနိစၥသညာ'၊
၂... အစိုးမရဟု မွတ္သားမႈ 'အနတၱသညာ'၊
၃... မတင့္တယ္ ဟု မွတ္သားမႈ 'အသုဘသညာ'၊
၄... အျပစ္ဟု မွတ္သားမႈ 'အာဒီနဝသညာ'၊
၅... ပယ္အပ္၏ ဟု မွတ္သားမႈ 'ပဟာနသညာ'၊
၆... စဲြမက္ျခင္း ကင္း၏ ဟု မွတ္သားမႈ 'ဝိရာဂသညာ'၊
၇... ခ်ဳပ္၏ ဟု မွတ္သားမႈ 'နိေရာဓသညာ'တုိ႔တည္း။

ရဟန္းတုိ႔ စြဲမက္မႈ 'ရာဂ' ကို ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိျခင္းငွါ ဤတရားခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ကို ပြါးမ်ား အပ္ကုန္၏။ 624-2

ရာဂေပယ်ာလ-မွ၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။


ရဟန္းတုိ႔ စြဲမက္မႈ 'ရာဂ' ကို ...
ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိရန္ တရား ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ကို ပြါးမ်ားအပ္ကုန္၏။

အဘယ္ ခုနစ္မ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ -

၁... မတင့္တယ္ဟု မွတ္သားမႈ 'အသုဘသညာ'၊
၂... ေသျခင္း၌ မွတ္သားမႈ 'မရဏသညာ'၊
၃... စားအပ္ေသာ အစာ၌ စက္ဆုပ္ဖြယ္ ဟု မွတ္သားမႈ
'အာဟာေရပဋိကူလသညာ'၊
၄... ေလာက အားလံုး၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္မရွိ ဟု မွတ္သားမႈ
'သဗၺေလာေကအနဘိရတိသညာ'၊
၅... မျမဲ ဟု မွတ္သားမႈ 'အနိစၥ သညာ'၊
၆... မျမဲျခင္း၌ဆင္းရဲဟု မွတ္သားမႈ 'အနိေစၥ ဒုကၡသညာ'၊
၇... ဆင္းရဲျခင္း၌ အစိုးမရ ဟု မွတ္သားမႈ 'ဒုေကၡအနတၱသညာ' တုိ႔တည္း။
ရဟန္းတုိ႔ စြဲမက္မႈ 'ရာဂ' ကို ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိျခင္းငွါ ဤတရားခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ကို ပြါးမ်ား အပ္ကုန္၏။ 625-3

ရာဂေပယ်ာလ-မွ၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Saturday, July 18, 2009

အေၾကာင္း သံုးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္...

သီလဝႏၲသုတ္ - (သီလရွိေသာသူ)

ရဟန္းတို႔ သီလရွိကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔သည္ အၾကင္ ရြာကိုလည္းေကာင္း၊ နိဂံုးကို လည္းေကာင္း အမွီျပဳ၍ ေနကုန္၏၊ ထို ရြာနိဂံုး၌ ေနကုန္ေသာ လူတို႔သည္ အေၾကာင္း သံုးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ ေကာင္းမႈကို ျဖစ္ပြါးေစကုန္၏။

အဘယ္ သံုးမ်ဳိး တို႔နည္း ဟူမူ-

ကိုယ္ျဖင့္ ျဖစ္ပြါးေစျခင္း လည္းေကာင္း၊
ႏႈတ္ျဖင့္ ျဖစ္ပြါးေစျခင္း လည္းေကာင္း၊
စိတ္ျဖင့္ ျဖစ္ပြါးေစျခင္း လည္းေကာင္း တို႔တည္း။

ရဟန္းတို႔ သီလရွိကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔သည္ အၾကင္ ရြာကို လည္းေကာင္း၊ နိဂံုးကိုလည္းေကာင္း အမွီျပဳ၍ ေနကုန္၏၊ ထို ရြာနိဂံုး၌ ေနကုန္ေသာ လူတို႔သည္ ဤအေၾကာင္းသံုးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ ေကာင္းမႈကို ျဖစ္ပြါးေစကုန္၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 46

၆ - သီလဝႏၲသုတ္၊ စူဠ၀ဂ္၊ တိကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Thursday, July 16, 2009

ယာဂုမုန္႔ခ်ဳိတို႔ကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူျခင္း...

ယာဂုမုန္႔ခ်ဳိတို႔ကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူျခင္း...


ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဗာရာဏသီျပည္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ေတာ္မူသေရြ႕ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ ၿပီးလွ်င္ မ်ားစြာေသာ တစ္ေထာင့္ႏွစ္ရာ ငါးက်ိပ္ေသာ ရဟန္းသံဃာတို႔ႏွင့္အတူ အႏၶကဝိႏၵရြာသို႔ ေဒသစာရီ ႂကြခ်ီေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ ဇနပုဒ္၌ ေနေသာ လူတို႔သည္ မ်ားစြာေသာ ဆား ဆီ ဆန္ ခဲဖြယ္တို႔ကို လွည္းတို႔၌ တင္ေစ၍ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းသံဃာ၏ ေနာက္မွ ေနာက္မွ ''ဆြမ္း ေကြၽးေသာ အလွည့္ကို ရေသာအခါ ဆြမ္းကို စီရင္ကုန္အံ့'' ဟု (ႏွလံုးပုိက္ကာ) အစဥ္တစုိက္ လိုက္ကုန္၏၊

ငါးရာေသာ စားႂကြင္းစားတို႔ သည္လည္း အစဥ္တစုိက္ လိုက္ကုန္၏။

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အစဥ္အတုိင္း ေဒသစာရီ လွည့္လည္သည္ရွိေသာ္ အႏၶကဝိႏၵရြာသို႔ ေရာက္ေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကို မရေသာ ပုဏၰားတစ္ေယာက္အား 'ဆြမ္းေကြၽး အလွည့္ကုိ ရေသာအခါ ဆြမ္းကုိ ျပဳစီရင္အံ့' ဟု ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းသံဃာကုိ အစဥ္တစုိက္ လိုက္ေသာ ငါ့အား ႏွစ္လလြန္ၿပီ၊ ငါ့အား ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကုိ မရ၊ ငါသည္လည္း တစ္ေယာက္တည္း သာ ျဖစ္၏၊ ငါ့အား ဃရာဝါသအက်ဳိးသည္လည္း မ်ားစြာ ဆုတ္ယုတ္၏၊ ငါသည္ ဆြမ္းစားဇရပ္ကို ၾကည့္ဦးအံ့၊ ဆြမ္း စားဇရပ္၌ မရွိေသာ ဝတၴဳကုိ စီရင္ရမူ ေကာင္း၏'' ဟု အၾကံျဖစ္၏။

ထုိအခါ ထုိပုဏၰားသည္ ဆြမ္းစားဇရပ္ကုိ ၾကည့္သည္ရွိေသာ္ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိ ႏွစ္မ်ဳိးတို႔ကို မျမင္ေလ။ ထုိအခါ ထုိပုဏၰားသည္ အသွ်င္အာနႏၵာထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ''အသွ်င္ အာနႏၵာ ယခု အခါ၌ ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကုိ မရေသာ အကြၽႏု္ပ္အား 'ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကုိ ရေသာအခါ ဆြမ္းကုိ ျပဳစီရင္အံ့' ဟု ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းသံဃာကုိ အစဥ္တစုိက္ လုိက္ေသာ ငါ့အား ႏွစ္လလြန္ၿပီ၊ ငါ့အား ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကုိ မရ၊ ငါသည္လည္း တစ္ေယာက္တည္းသာ ျဖစ္၏၊ ငါ့အား ဃရာဝါသအက်ဳိးသည္လည္း မ်ားစြာ ဆုတ္ယုတ္၏၊ ငါသည္ ဆြမ္းစားဇရပ္ကို ၾကည့္ဦးအံ့၊ ဆြမ္းစား ဇရပ္၌ မရွိေသာ ဝတၴဳကုိ စီရင္ရမူ ေကာင္း၏ ဟု အၾကံျဖစ္ပါသည္။

အသွ်င္အာနႏၵာ ထုိအကြၽႏု္ပ္သည္ ဆြမ္းစားဇရပ္ကုိ ၾကည့္သည္ရွိေသာ္ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာ ထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိႏွစ္မ်ဳိးတို႔ကို မျမင္ပါ၊ အသွ်င္အာနႏၵာ အကယ္၍ အကြၽႏု္ပ္သည္ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာ ထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိကုိ စီရင္ျငားအံ့၊ အသွ်င္ ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိကုိ ခံယူေတာ္ မူပါအံ့ေလာ'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

''ပုဏၰား သို႔ျဖစ္လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေမးေလွ်ာက္ဦးအံ့'' ဟု (ေျပာဆုိ၏)။ ထုိအခါ အသွ်င္ အာနႏၵာသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကုိ ေလွ်ာက္၏။ အာနႏၵာ သို႔ျဖစ္လွ်င္ စီရင္ေစေလာ့ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ ပုဏၰားသည္ ထုိညဥ့္လြန္ေသာအခါ မ်ားစြာေသာ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာ ထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိကုိ စီရင္ေစၿပီးလွ်င္...

ျမတ္စြာဘုရားအား ''အသွ်င္ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာ ထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိကုိ လက္ခံေတာ္မူပါ'' ဟု ဆက္ကပ္ေလ၏။ ပုဏၰား သို႔ျဖစ္လွ်င္ ရဟန္း တို႔အား လွဴေလာ့ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ရဟန္းတို႔သည္ (မအပ္ဟု) ေတြးေတာမႈ 'သံသယကုကၠဳစၥ' ရွိသည္ ျဖစ္၍ မခံကုန္၊ ရဟန္းတို႔ ခံယူကုန္ေလာ့ သံုးေဆာင္ကုန္ ေလာ့ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ထုိအခါ ထုိပုဏၰားသည္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းအေပါင္းကုိ မ်ားစြာေသာ ယာဂုျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ပ်ားသကာထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိျဖင့္လည္းေကာင္း ေရာင့္ရဲ သည္တုိင္ေအာင္ တားျမစ္သည္ တုိင္ေအာင္ ကုိယ္တုိင္ လုပ္ေကြၽး၍ ျမတ္စြာဘုရား ဆြမ္းစားၿပီး၍ သပိတ္မွ လက္ကုိ ဖယ္ၿပီးေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေန၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနေသာ ထုိပုဏၰားကုိ ျမတ္စြာဘုရားသည္-


ပုဏၰား ယာဂု၏ အက်ဳိးတို႔သည္ ဤဆယ္ပါးတို႔တည္း


ယာဂု လွဴက်ဳိး ၁ဝ-ပါး ယာဂုကုိ လွဴေသာသူသည္

၁... အသက္ကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၂... အဆင္းကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၃... ခ်မ္းသာကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၄... ခြန္အားကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၅... ပညာကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၆... ေသာက္အပ္ေသာ ယာဂုသည္ ဆာေလာင္ျခင္းကုိ ပယ္ေဖ်ာက္၏။
၇... မြတ္သိပ္ျခင္းကုိ ပယ္ေဖ်ာက္၏။
၈... ေလကုိ စုန္ဆင္းေစတတ္၏။
၉... ဆီးအိမ္ကုိ စင္ၾကယ္ေစတတ္၏။
၁ဝ... အစာသစ္ အႂကြင္းကုိ ေၾကက်က္ေစတတ္၏။

ပုဏၰား ယာဂု၏ အက်ဳိးတို႔သည္ ဤဆယ္ပါးတို႔တည္း ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ပုဏၰား အၾကင္သူသည္ ကိုယ္ ႏႈတ္ ႏွလံုးကုိ ေစာင့္စည္း၍ သူတစ္ပါး ေပးလွဴေသာ ပစၥည္းကုိ ဘုဥ္းေပးေသာ ရဟန္းတို႔အား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခါ၌ ႐ိုေသစြာ ယာဂုကုိ ေပးလွဴ၏။ (ထုိသူသည္) ထုိအလွဴခံပုဂၢိဳလ္အား ဆယ္ပါးေသာ အရာတို႔ကုိ ေပးလွဴသည္ မည္၏။ ထုိယာဂုကုိ ဘုဥ္းေပးေသာ ပုဂၢိဳလ္၏ အသက္ အဆင္း ခ်မ္းသာ ခြန္အား ပညာတို႔သည္ ျဖစ္ကုန္၏၊ ထို႔ျပင္ ဆာေလာင္ျခင္း မြတ္သိပ္ျခင္း ေလနာတို႔ကုိလည္း ပယ္ေဖ်ာက္တတ္၏၊ ဆီးအိမ္ကုိလည္း စင္ၾကယ္ေစတတ္၏၊ အစာသစ္ကုိလည္း ေၾကက်က္ေစတတ္၏၊

ဤယာဂုတည္းဟူေသာ ေဆးကုိ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူ၏။

ထို႔ေၾကာင့္ အခါခပ္သိမ္း လူ၌ျဖစ္ေသာ ခ်မ္းသာကုိ အလုိရွိေသာ သူသည္ လည္းေကာင္း၊ နတ္၌ျဖစ္ေသာ ခ်မ္းသာတို႔ကို ေတာင့္တေသာ သူသည္ လည္းေကာင္း လူတို႔၏ ဂုဏ္အသေရကုိ အလုိရွိေသာ သူသည္လည္းေကာင္း ယာဂုကုိ လွဴျခင္းငွါ သင့္ေလ်ာ္သည္ သာလွ်င္တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထုိပုဏၰားကုိ ဤဂါထာတို႔ျဖင့္ အႏုေမာဒနာျပဳၿပီးလွ်င္ ေနရာမွ ထ၍ ဖဲႂကြေတာ္မူ၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤအေၾကာင္း အရာေၾကာင့္ တရားစကားကုိ ေဟာေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ရဟန္းတို႔ကုိ ''ရဟန္းတို႔ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိတို႔ကုိ ခြင့္ျပဳ၏'' ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 282

၁၇ဝ - ယာဂုမုန္႔ခ်ဳိတို႔ကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူျခင္း၊ ေဘသဇၨကၡႏၶက၊ မဟာဝဂ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ျမတ္ေသာ ႀကီးပြါးျခင္းျဖင့္ ႀကီးပြါး၏...

ဝၯိသုတ္ - (ႀကီးပြားျခင္း၊ အေႂကြးခ်ျခင္း)

ရဟန္းတုိ႔
ႀကီးပြါးျခင္း ငါးမ်ဳိးတုိ႔ျဖင့္ ႀကီးပြါးေသာ အရိယာတပည့္သည္

ျမတ္ေသာ ႀကီးပြါးျခင္းျဖင့္ ႀကီးပြါး၏၊
ကိုယ္၏ အႏွစ္ကိုလည္း ယူတတ္၏၊
အျမတ္ကိုလည္း ယူတတ္၏။

အဘယ္ ငါးမ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ -

သဒၶါျဖင့္ ႀကီးပြါး၏...
သီလျဖင့္ ႀကီးပြါး၏...
သုတျဖင့္ ႀကီးပြါး၏...
စာဂျဖင့္ ႀကီးပြါး၏...
ပညာျဖင့္ ႀကီးပြါး၏...။

ရဟန္းတုိ႔ ဤႀကီးပြါးျခင္း ငါးမ်ဳိးတုိ႔ျဖင့္ ႀကီးပြါးေသာ အရိယာတပည့္သည္ ျမတ္ ေသာ ႀကီးပြါးျခင္းျဖင့္ ႀကီးပြါး၏၊ ကိုယ္၏ အႏွစ္ကိုလည္း ယူတတ္၏၊ အျမတ္ကို လည္း ယူတတ္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

သဒၶါျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ သီလျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ပညာျဖင့့္္ လည္းေကာင္း၊ စာဂ, သုတႏွစ္ပါးတုိ႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း ႀကီးပြါးျခင္း သေဘာရွိေသာ အဆင္ျခင္ ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ထုိသူေတာ္ေကာင္းသည္ ဤဘဝ၌ပင္ မိမိ၏ (သီလ သမာဓိ စေသာ) အႏွစ္ကို ယူေလသတည္း။ 63

၃ - ပဌမ ဝၯိသုတ္၊ သညာဝဂ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ေတာင့္တ၍ မရေသာ...

ဌာနသုတ္

ရဟန္းတုိ႔ သမဏျဖစ္ေစ ျဗာဟၼဏျဖစ္ေစ နတ္ျဖစ္ေစ မာရ္နတ္ျဖစ္ေစ ျဗဟၼာျဖစ္ေစ ေလာက၌ မည္သူမဆုိ ေတာင့္တ၍ မရေကာင္းေသာ အရာတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတုိ႔တည္း။

အဘယ္ငါးမ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ -

၁...
အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မအုိပါေစလင့္'' ဟု သမဏျဖစ္ေစ ျဗာဟၼဏျဖစ္ေစ နတ္ျဖစ္ေစ မာရ္နတ္ျဖစ္ေစ ျဗဟၼာျဖစ္ေစ ေလာက၌ မည္သူမဆုိ ေတာင့္တ၍ မရေကာင္းေသာ အရာေပတည္း။

၂...
နာတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မနာဖ်ားေစလင့္'' ဟူ၍။ပ။

၃...
ေသတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မေသပါေစလင့္'' ဟူ၍။ပ။

၄...
ကုန္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မကုန္ဆံုးပါေစလင့္'' ဟူ၍။ပ။

၅...
ပ်က္စီးတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မပ်က္စီးပါေစလင့္'' ဟူ၍ သမဏျဖစ္ေစ ျဗာဟၼဏျဖစ္ေစ နတ္ျဖစ္ေစ မာရ္နတ္ျဖစ္ေစ ျဗဟၼာျဖစ္ေစ ေလာက၌ မည္သူမဆုိ ေတာင့္တ၍ မရေကာင္းေသာ အရာေပတည္း။

အၾကားအျမင္ မရွိေသာ ပုထုဇဥ္သည္...


၁...
ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ မရွိေသာ ပုထုဇဥ္အား အုိတတ္ေသာ သေဘာ တရားသည္ အုိခဲ့၏၊ အုိတတ္ေသာ သေဘာတရား အုိသည္ရွိေသာ္ ထုိပုထုဇဥ္ သည္ ဤသုိ႔ မဆင္ျခင္ႏုိင္ -

''အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ငါတစ္ေယာက္တည္းအားသာ အုိသည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကား (ဤဘံုဘဝသုိ႔)လာျခင္း (တစ္ပါးေသာဘံုဘဝသုိ႔) သြားျခင္း စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱဝါ ဟူသမွ် အားလံုးတုိ႔အား အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိ၏၊ အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိသည္ရွိေသာ္ ငါသည္သာ ပူေဆြးခဲ့မူ ပင္ပန္းခဲ့မူ ငုိေႂကြးခဲ့မူ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္းခဲ့မူ ေတြေဝ မိန္းေမာျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ ငါသည္ ထမင္းလည္း မစားလုိရာ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အဆင္းမလွျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေလရာ၏။ အလုပ္အကုိင္ တုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ကုန္ရာ၊ ရန္သူတုိ႔လည္း ဝမ္းေျမာက္ကုန္ရာ၏၊ မိတ္ေဆြတုိ႔ လည္း ဝမ္းနည္းကုန္ရာ၏'' ဟု (မဆင္ျခင္ႏုိင္)။

အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိသည္ရွိေသာ္ ထုိပုထုဇဥ္သည္ ပူေဆြး၏၊ ပင္ပန္း၏၊ ငုိေႂကြး၏၊ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္း၏၊ ေတြေဝျခင္းသုိ႔ ေရာက္၏။ ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ နည္းပါးေသာ ဤပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္ကုိ အဆိပ္ရွိေသာ ေသာကေျငာင့္ စူးဝင္သည္ျဖစ္၍ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ပူပန္ေစတတ္သူ ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။

၂...
ရဟန္းတုိ႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား အၾကားျမင္ မရွိေသာ ပုထုဇဥ္အား နာတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ နာခဲ့၏။ပ။

၃...
ေသတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ေသခဲ့၏။ပ။

၄...
ကုန္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ကုန္ခဲ့၏။ပ။

၅...
ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္ခဲ့၏၊ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရား သည္ ပ်က္သည္ ရွိေသာ္ ထုိပုထုဇဥ္သည္ ဤသုိ႔ မဆင္ျခင္ႏုိင္ -

''ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ငါ့တစ္ေယာက္တည္းအားသာ ပ်က္သည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကား (ဤဘံုဘဝသုိ႔) လာျခင္း (တစ္ပါးေသာဘံုဘဝသုိ႔) သြားျခင္း စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱဝါဟူသမွ် အားလံုးတုိ႔အား ပ်က္တတ္ ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္၏၊ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္စီးသည္ ရွိေသာ္ ငါသည္သာ ပူေဆြးခဲ့မူ ပင္ပန္းခဲ့မူ ငုိေႂကြးခဲ့မူ ရင္ဘတ္ စည္တီး ျမည္တမ္းခဲ့မူ ေတြေဝမိန္းေမာျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ ငါသည္ ထမင္းလည္း မစားလုိရာ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အဆင္းမလွျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေလရာ၏။ အလုပ္အကုိင္တုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ကုန္ရာ၊ ရန္သူတုိ႔လည္း ဝမ္းေျမာက္ကုန္ရာ၏၊ မိတ္ေဆြတုိ႔လည္း ဝမ္းနည္း ကုန္ရာ၏'' ဟူ၍ (မဆင္ျခင္ႏုိင္)။

ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရား ပ်က္သည္ ရွိေသာ္ ထုိပုထုဇဥ္သည္ ပူေဆြး၏၊ ပင္ပန္း၏၊ ငုိေႂကြး၏၊ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္း၏၊ ေတြေဝျခင္းသုိ႔ ေရာက္၏။ ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ နည္းပါးေသာ ဤပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္ကုိ အဆိပ္ရွိေသာ ေသာကေျငာင့္ စူးဝင္သည္ ျဖစ္၍ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ပူပန္ေစတတ္သူ ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။


အရိယာတပည့္သည္...


၁...
ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ ရွိေသာ အရိယာတပည့္အား အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိခဲ့မူ အုိတတ္ေသာ သေဘာတရား အုိသည္ရွိေသာ္ ထုိအရိယာတပည့္သည္ ဤသုိ႔ ဆင္ျခင္၏ -

''အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ငါတစ္ေယာက္တည္းအားသာ အုိသည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကား (ဤဘံုဘဝသုိ႔) လာျခင္း (တစ္ပါးေသာဘံုဘဝသုိ႔) သြားျခင္း စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱဝါ ဟူသမွ် အားလံုးတုိ႔အား အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိ၏၊ အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိသည္ ရွိေသာ္ ငါသည္သာ ပူေဆြးခဲ့မူ ပင္ပန္းခဲ့မူ ငုိေႂကြးခဲ့မူ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္းခဲ့မူ ေတြေဝ မိန္းေမာျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ ငါသည္ ထမင္းလည္း မစားလုိရာ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အဆင္းမလွျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေလရာ၏။ အလုပ္အကုိင္ တုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ကုန္ရာ၊ရန္သူတုိ႔လည္း ဝမ္းေျမာက္ကုန္ရာ၏၊ မိတ္ေဆြတုိ႔လည္း ဝမ္းနည္းကုန္ရာ၏'' ဟု (ဆင္ျခင္၏)။

အုိတတ္ေသာ သေဘာတရား အုိသည္ရွိေသာ္ ထုိအရိယာတပည့္သည္ မပူေဆြး၊ မပင္ပန္း၊ မငုိေႂကြး၊ ရင္ဘတ္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ေတြေဝျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ရွိေသာ ဤအရိယာတပည့္ကုိ အဆိပ္ရွိေသာ ေသာက ေျငာင့္ကုိ ထုတ္ႏုတ္သူ ဟူ၍ ဆုိအပ္၏။ ယင္းေျငာင့္စူးဝင္ေသာ အၾကားအျမင္ နည္းပါးေသာ ပုထုဇဥ္သည္ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ပူေလာင္ေစ၏၊ ေသာကေျငာင့္ မစူးဝင္ေသာ အရိယာတပည့္သည္ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ၿငိမ္းေအးေစ၏။

၂...
ရဟန္းတုိ႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား အၾကားအျမင္ရွိေသာ အရိယာတပည့္အား နာတတ္ေသာ သေဘာ တရားသည္ နာခဲ့၏။ပ။

၃...
ေသတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ေသခဲ့၏။ပ။

၄...
ကုန္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ကုန္ခဲ့၏။ပ။

၅...
ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္ခဲ့၏၊ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာ တရားသည္ ပ်က္သည္ရွိေသာ္ ထုိအရိယာတပည့္သည္ ဤသုိ႔ ဆင္ျခင္ႏုိင္၏ -

''ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ငါတစ္ေယာက္တည္းအားသာ ပ်က္သည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကား (ဤဘံုဘဝသုိ႔) လာျခင္း (တစ္ပါးေသာဘံုဘဝသုိ႔) သြားျခင္း စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱဝါ ဟူသမွ် အားလံုးတုိ႔အား ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္၏၊ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရား ပ်က္သည္ရွိေသာ္ ငါသည္သာ ပူေဆြးခဲ့မူ ပင္ပန္းခဲ့မူ ငုိေႂကြးခဲ့မူ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္းခဲ့မူ ေတြေဝမိန္းေမာျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ ငါသည္ ထမင္းလည္း မစားလုိရာ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အဆင္းမလွျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေလရာ၏။ အလုပ္အကုိင္ တုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ကုန္ရာ၊ ရန္သူတုိ႔လည္း ဝမ္းေျမာက္ကုန္ရာ၏၊ မိတ္ေဆြ တုိ႔လည္း ဝမ္းနည္းကုန္ရာ၏'' ဟု (ဆင္ျခင္၏)။

ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရား ပ်က္သည္ရွိေသာ္ ထုိအရိယာတပည့္သည္ မပူေဆြး၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေႂကြး၊ ရင္ဘတ္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ေတြေဝျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ရွိေသာ ဤအရိယာတပည့္ကုိ အဆိပ္ရွိေသာ ေသာကေျငာင့္ကုိ ထုတ္ႏုတ္ေသာသူ ဟူ၍ ဆုိအပ္၏။ ယင္းေသာကေျငာင့္ စူးဝင္ေသာ အၾကားအျမင္ နည္းပါးေသာ ပုထုဇဥ္သည္ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ပူေလာင္ေစ၏၊ ေသာကေျငာင့္ မစူးဝင္ေသာ အရိယာတပည့္သည္ မိမိကုိယ္ကုိ ပင္လွ်င္ ၿငိမ္းေအးေစ၏။

ရဟန္းတုိ႔ သမဏျဖစ္ေစ ျဗာဟၼဏျဖစ္ေစ နတ္ျဖစ္ေစ မာရ္နတ္ျဖစ္ေစ ျဗဟၼာျဖစ္ေစ ေလာက၌ မည္သူမဆုိ ေတာင့္တ၍ မရေကာင္းေသာ အရာတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတုိ႔တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ဤေလာက၌ ပူေဆြးျခင္း ငုိေႂကြးျခင္းျဖင့္ အက်ဳိး အနည္းငယ္မွ်ကုိလည္း စင္စစ္ မရႏုိင္၊ ပူေဆြးဆင္းရဲေသာ ထုိသူကုိ ရန္သူတုိ႔ သိ၍ ဝမ္းေျမာက္ကုန္၏။ အၾကင္အခါ၌ကား အေၾကာင္းကုိ ဆံုးျဖတ္ျခင္း၌ သိေသာ ပညာရွိသည္ ေဘးရန္တုိ႔ေၾကာင့္ မတုန္မလႈပ္၊ (ထုိအခါ၌) ရန္သူတုိ႔သည္ ထုိပညာရွိ ပုဂၢဳိလ္၏ ေရွးမူအတုိင္း မေဖာက္ျပန္ေသာ မ်က္ႏွာကုိ ေတြ႕ျမင္ရ၍ ဆင္းရဲကုန္၏။ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ ခ်ီးမြမ္းသျဖင့္ ျဖစ္ေစ တန္ခုိးရွိေသာ မႏၲာန္ကုိ ရြတ္အံ သရဇၩာယ္သျဖင့္ ျဖစ္ေစ ေကာင္းမြန္ေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိ၍ ျဖစ္ေစ တံစုိး လက္ေဆာင္ေပးသျဖင့္ ျဖစ္ေစ မ်ဳိး႐ုိးစဥ္ဆက္ကုိ ျပသျဖင့္ ျဖစ္ေစ အက်ဳိးရႏုိင္ သမွ်အရာ၌ အားထုတ္ရာ၏။ ငါေသာ္ လည္းေကာင္း၊ အျခားသူေသာ္ လည္းေကာင္း (မအုိျခင္းစေသာ) ထုိအက်ဳိးကုိ မရအပ္ဟူ၍ အကယ္၍ သိခဲ့မူ ငါသည္ ဝဋ္၌ တည္ေနေစေသာ ကံကုိ ျမဲျမံစြာ အားထုတ္အပ္ၿပီ၊ ယခုအခါ၌ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ျပဳေတာ့အံ့နည္း ဟု ဆင္ျခင္၍ ပူေဆြးျခင္း မရွိဘဲ သည္းခံရာ သတည္း။ 48

၈ - ဌာနသုတ္၊ မု႑ရာဇဝဂ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Wednesday, July 15, 2009

ႏွင္ထုတ္ေသာ္လည္း မွီဝဲအပ္၏...

ဒုတိယ မိတၱသုတ္

ရဟန္းတုိ႔...
တရား ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ အေဆြခင္ပြန္း ရဟန္းကုိ
ေမာင္းမဲ ႏွင္ထုတ္အပ္ေသာ္လည္း မွီဝဲအပ္၏၊
ဆည္းကပ္အပ္၏၊ ခစားအပ္၏။

အဘယ္ ခုနစ္မ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ -

၁... ခ်စ္လည္း ခ်စ္ထုိက္ ျမတ္ႏုိးလည္း ျမတ္ႏုိးထုိက္၏၊
၂... အေလးအျမတ္လည္း ျပဳထုိက္၏၊
၃... ႏွလံုးကုိလည္း ပြါးေစတတ္၏။
၄... သူတစ္ပါးတုိ႔ကုိ ဆံုးမတတ္၏၊
၅... သူတစ္ပါးတုိ႔ ဆုိဆံုးမသည္ကုိ ခံႏုိင္၏၊
၆... နက္နဲေသာတရားစကားကုိ ေျပာဆုိတတ္၏၊
၇... အရာဌာန မဟုတ္သည္၌ မယွဥ္ေစတတ္ (မတုိက္တြန္းတတ္)။

ရဟန္းတုိ႔ ဤတရားခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ အေဆြခင္ပြန္း ရဟန္းကုိ ေမာင္းမဲႏွင္ထုတ္ အပ္ေသာ္လည္း မွီဝဲအပ္၏၊ ဆည္းကပ္အပ္၏၊ ခစားအပ္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

အၾကင္ရဟန္းသည္ ခ်စ္ထုိက္၏၊ အေလးျပဳထုိက္၏၊ ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္၏၊ (သူတစ္ပါး တုိ႔ကုိ) ဆုိဆံုးမတတ္၏၊ ဆုိဆံုးမျခင္းကုိ ခံႏုိင္၏၊ နက္နဲေသာ တရား စကားကုိ ေျပာေဟာတတ္၏၊ မေလ်ာက္ပတ္ေသာ အရာ၌ မယွဥ္ေစတတ္။ အၾကင္ပုဂၢဳိလ္၌ ထုိအေၾကာင္းတုိ႔သည္ ရွိကုန္၏၊ ထုိသုိ႔ သေဘာရွိေသာ အက်ဳိး စီးပြါးကုိ အလုိရွိေသာ အစဥ္ သနားတတ္ေသာ အေဆြ ခင္ပြန္းေကာင္း ျဖစ္ေသာ ထုိရဟန္းကုိ ေမာင္းမဲ ႏွင္ထုတ္အပ္ေသာ္လည္း အေဆြခင္ပြန္းေကာင္း ကုိ အလုိရွိသူသည္ မွီဝဲ ဆည္းကပ္ အပ္၏။ 37

၆ - ဒုတိယ မိတၱသုတ္၊ ေဒ၀တာ၀ဂ္၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

အဂၤါခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာသူကို...

ပဌမ မိတၱသုတ္

ရဟန္းတုိ႔ ...
အဂၤါခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ အေဆြခင္ပြန္းကုိ မွီဝဲအပ္၏...

အဘယ္ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ -

၁... သူတစ္ပါးတုိ႔ ေပးႏုိင္ခဲေသာ အရာဝတၴဳကုိ ေပးတတ္၏၊
၂... ျပဳႏုိင္ခဲေသာ အမွဳကုိ ျပဳ၏၊
၃... သည္းခံႏုိင္ခဲေသာ အရာကုိ သည္းခံ၏၊
၄... မိမိ၏ လွ်ဳိ႕ဝွက္အပ္ေသာ အရာကုိ ထုိအေဆြခင္ပြန္းအား ထင္စြာျပဳ၏၊
၅... ထုိအေဆြခင္ပြန္း၏ လွ်ဳိ႔ဝွက္အပ္ေသာ အရာကုိ လွ်ဳိ႕ဝွက္၏၊
၆... ေဘးရန္တုိ႔ ေၾကာင့္ မစြန္႔ပစ္၊
၇... ပစၥည္းဥစၥာ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ မထီမဲ့ျမင္ မျပဳ။

ရဟန္းတုိ႔ ဤအဂၤါခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ အေဆြခင္ပြန္းကုိ မွီဝဲအပ္၏ ဟု မိန္႔ေတာ္ မူ၏။

အေဆြခင္ပြန္းသည္ ေပးႏုိင္ခဲေသာ အရာဝတၴဳကုိ ေပး၏၊ ျပဳႏုိင္ခဲေသာ အမွဳကုိလည္း ျပဳ၏၊ ထုိမွတစ္ပါးလည္း ထုိသူ၏ မေကာင္းသျဖင့္ ဆုိအပ္ေသာ စကားတုိ႔ကုိ လည္းေကာင္း၊ သည္းခံ ႏုိင္ခဲေသာ အရာတုိ႔ကုိ လည္းေကာင္း သည္းခံ၏။ ထုိသူအား မိမိ၏ လွ်ဳိ႕ဝွက္အပ္ေသာ အရာကုိလည္း ေျပာၾကား၏၊ ထုိသူ၏ လွ်ဳိ႕ဝွက္အပ္ေသာ အရာကုိလည္း လွ်ဳိ႕ဝွက္၏၊ ေဘးရန္ျဖစ္ေပၚေသာ အခါတုိ႔၌လည္း မစြန္႔ပစ္၊ ပစၥည္းဥစၥာ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္လည္း မထီမဲ့ျမင္ မျပဳ။ အၾကင္ ပုဂၢဳိလ္၌ ထုိအေၾကာင္းတုိ႔သည္ ရွိကုန္၏၊ ထုိသုိ႔ သေဘာရွိေသာ အေဆြခင္ပြန္း ျဖစ္ေသာသူကုိ အေဆြခင္ပြန္းေကာင္းကုိ အလုိရွိသူသည္ ဆည္းကပ္အပ္၏။ 36

၅ - ပဌမ မိတၱသုတ္၊ ေဒဝတာဝဂ္၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂုၤတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။