ကုလူပကသုတ္- (အိမ္သို႔ကပ္ေသာရဟန္း)

ကုလူပကသုတ္- (အိမ္သို႔ကပ္ေသာရဟန္း)

ရဟန္းတုိ႔ ...
တရားငါးမ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ အိမ္သုိ႔ ကပ္ေသာ ရဟန္းသည္

အိမ္သူ အိမ္သားတုိ႔၏ မခ်စ္အပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊
မျမတ္ႏိုးအပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊
မေလးစားအပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊
(ႏွလံုးကုိ) မပြါးေစတတ္သူလည္း ျဖစ္၏။

အဘယ္ငါးမ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ...

၁။ အေဆြခင္ပြန္း မဟုတ္ပါဘဲလ်က္ အကြၽမ္းတ၀င္လည္း ျပဳလုပ္တတ္၏၊
၂။ မစုိးပုိင္ဘဲလ်က္လည္း (စုိးပုိင္သကဲ့သုိ႔) စီရင္တတ္၏၊
၃။ စြန္႔လႊတ္ (ကြဲျပား) ၿပီးသူတုိ႔ကုိလည္း (ေစ့စပ္ရန္) မွီ၀ဲေလ့ရွိ၏၊
၄။ နားရင္း၌ ကပ္၍လည္း တုိးတုိး ေျပာေလ့ရွိ၏၊
၅။ အလြန္လည္း ေတာင္းတတ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤတရားငါးမ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ အိမ္သုိ႔ကပ္ေသာ ရဟန္းသည္ အိမ္သူ အိမ္သားတုိ႔၏ မခ်စ္အပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊ မျမတ္ႏုိးအပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊ မေလးစားအပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊ (ႏွလံုးကုိ) မပြါးေစတတ္သူလည္း ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ...
တရားငါးမ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ အိမ္သုိ႔ ကပ္ေသာ ရဟန္းသည္
အိမ္သူ အိမ္သားတုိ႔၏ ခ်စ္အပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊
ျမတ္ႏုိးအပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊
ေလးစားအပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊
(ႏွလံုးကုိ) ပြါးေစတတ္သူလည္း ျဖစ္၏။

အဘယ္ငါးမ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ ...

အေဆြခင္ပြန္း မဟုတ္ပါဘဲလ်က္လည္း အကြၽမ္းတ၀င္ ျပဳလုပ္ေလ့ မရွိ၊
မစုိးပုိင္ဘဲလ်က္လည္း (စုိးပုိင္သကဲ့သုိ႔) စီရင္ေလ့ မရွိ၊
စြန္႔လႊတ္ (ကြဲျပား) ၿပီးသူတုိ႔ကုိလည္း (ေစ့စပ္ရန္) မွီ၀ဲေလ့ မရွိ၊
နားရင္း၌ ကပ္၍လည္း တုိးတုိး ေျပာေလ့မရွိ၊
အလြန္လည္း မေတာင္းတတ္။

ရဟန္းတုိ႔ ဤတရားငါးမ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ အိမ္သုိ႔ ကပ္ေသာ ရဟန္းသည္ အိမ္သူ အိမ္သားတုိ႔၏ ခ်စ္အပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊ ျမတ္ႏုိးအပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊ ေလးစားအပ္သူလည္း ျဖစ္၏၊ (ႏွလံုးကုိ) ပြါးေစတတ္သူလည္း ျဖစ္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၁ - ကုလူပကသုတ္၊ အႏၶက၀ိႏၵ၀ဂ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

အရတိသုတ္- (မေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္း)

အရတိသုတ္- (မေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္း)

ရဟန္းတို႔ ...
တရားတို႔သည္ ဤသံုးမ်ဳိးတို႔တည္း။

အဘယ္ သံုးမ်ဳိးတို႔နည္း ဟူမူ...

၁။ မေမြ႕ေလ်ာ္မႈ၊
၂။ ညႇဥ္းဆဲမႈ၊
၃။ တရား မဟုတ္သည္ကုိ က်င့္မႈ (အကုသလကမၼပထ) တို႔တည္း။
ရဟန္းတို႔ တရားတို႔သည္ ဤသံုးမ်ဳိးတို႔တည္း။

ရဟန္းတို႔ ...
ဤသံုးမ်ဳိးေသာ တရားတို႔ကုိ ပယ္ရန္
တရား သံုးမ်ဳိးတို႔ကုိ ပြါးမ်ား အပ္ကုန္၏။

အဘယ္သံုးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ...

၁။ မေမြ႕ေလ်ာ္မႈကုိပယ္ရန္ ၀မ္းေျမာက္မႈ မုဒိတာကုိ ပြါးမ်ားအပ္၏။
၂။ ညႇဥ္းဆဲမႈကုိ ပယ္ရန္ မညႇဥ္းဆဲမႈကုိ ပြါးမ်ားအပ္၏။
၃။ တရား မဟုတ္သည္ကုိ က်င့္မႈ (အကုသလကမၼပထ) ကုိ ပယ္ရန္
တရား ဟုတ္သည္ကုိ က်င့္မႈ (ကုသလကမၼပထ ဆယ္ပါး) ကုိ ပြါးမ်ားအပ္၏။
ရဟန္းတို႔ ဤသံုးမ်ဳိးေသာ တရားတို႔ကုိ ပယ္ရန္
ဤတရား သံုးမ်ဳိးတို႔ကုိ ပြါးမ်ား အပ္ကုန္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၇ - အရတိသုတ္၊ တိက၀ဂ္၊ ဆကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ကုသုသလ ကမၼပထ ၁၀-ပါးမွာ....

ကုသလ= ကုသိုလ္၊
ကမၼ= ကိုယ္ စိတ္ ႏႈတ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ေသာကံ၊
ပထ= အက်ိဳးေပးေၾကာင္း။
{{ပဋိသေႏၶအက်ိဳးေပးေၾကာင္း ကုသိုလ္ကံ ဆယ္ပါး}}

(၁) ပါဏာတိပါတာ ေ၀ရမဏိ=
ေသေစလိုေသာ ေစတနာႏွင့္ သူ႔အသက္ကိုသတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
(၂) အဒိႏၷာဒါနာေ၀ရမဏိ=
ခိုးလိုေသာစိတ္ျဖင့္ သူတစ္ပါး၏ဥစၥာကို ခိုးယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
(၃) ကာေမသုမိစၦာစာရာ ေ၀ရမဏိ=
ေမထုန္အမႈ၌ သူ႔သားမယားကို သြားလာမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
(၄) မုသာ၀ါဒါ ေ၀ရမဏိ=
မဟုတ္မမွန္ေသာစကားကို ေျပာဆိုလိမ္လည္မႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
(၅) ပိသုဏ ၀ါစာ ေ၀ရမဏိ=
ခ်စ္သူႏွစ္ဦးတို႔ ကြဲျပားေအာင္ ကုန္းတိုက္မႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
(၆) ဖ႐ုသ၀ါစာ ေ၀ရမဏိ=
ကမ္းတမ္းယုတ္မာေသာစကားကို ေျပာဆိုမႈမွေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
(၇) သမၹပၸလာပ ၀ါစာ ေ၀ရမဏိ=
အေပါ့အဖ်င္း အႏွစ္ကင္းေသာစကားကို ေျပာဆိုမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
(၈) အနဘိဇၩာ=
သူတစ္ပါးဥစၥာကို ငါ့ဥစၥာျဖစ္လာမူ ေတာ္ေလစြဟု စိတ္ျဖင့္ မၾကံစည္ျခင္း၊
(၉) အဗ်ာပါဒ=
သူတစ္ပါးတို႔ ေသေက်က ေတာ္ေလစြဟု စိတ္မွ မၾကံစည္ျခင္း
(၁၀) သမၼာဒိ႒ိ=
ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံ၏ ေကာင္းက်ိဳး မေကာင္းက်ိဳးကို ယံုၾကည္ျခင္း။

သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျပဳက်င့္ရာျဖစ္ေသာ
ပုညႀကိယာ ၀တၳဳ ၁၀-ပါးလည္း ရွိပါေသးသည္။
ဒီေနရာ...

ပဌမ အဂတိဂမနသုတ္-

ပဌမ အဂတိဂမနသုတ္-

ရဟန္းတို႔ အဂတိလိုက္စားမႈတို႔သည္ ဤေလးမ်ဳိးတို႔တည္း။

အဘယ္ေလးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ-

ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ အဂတိလိုက္စား၏၊
မုန္းျခင္းေၾကာင့္ အဂတိလိုက္စား၏၊
မသိျခင္းေၾကာင့္ အဂတိလိုက္စား၏၊
ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းေၾကာင့္ အဂတိ လိုက္စား၏။

ရဟန္းတို႔ အဂတိလိုက္စားမႈတို႔သည္ ဤေလးမ်ဳိးတို႔တည္းဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

အၾကင္သူသည္...
ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
မုန္းျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
မသိျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း တရားကို ေက်ာ္လြန္၍ က်င့္၏၊
ထိုသူ၏ အၿခံအရံ အေက်ာ္အေစာသည္ လဆုတ္ပကၡ၌ လကဲ့သို႔ ဆုတ္ယုတ္ေလသတည္း။

၇ - ပဌမ အဂတိဂမနသုတ္၊ စရ၀ဂ္၊ စတုကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္။

အႏုေသာတသုတ္-

အႏုေသာတသုတ္-

ရဟန္းတို႔ ဤပုဂၢဳိလ္ေလးမ်ဳိးတို႔သည္ ေလာက၌ ထင္ရွားရွိကုန္၏။

အဘယ္ေလးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ-

၁။ (သံသရာ) ေရစုန္ဆင္းတတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္၊
၂။ (သံသရာ) ေရဆန္တက္တတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္၊
၃။ ရပ္တည္ေသာ သေဘာရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္၊
၄။ ကမ္းတစ္ဖက္ေရာက္ ကူးေျမာက္ၿပီး၍ ကုန္းထက္၌ တည္သည့္ ျမတ္ေသာ
ပုဂၢဳိလ္တို႔တည္း။

၁... ရဟန္းတို႔
(သံသရာ) ေရစုန္ဆင္းတတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟူသည္ အဘယ္နည္း၊
အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကာမဂုဏ္တို႔ကိုလည္း မွီ၀ဲ၏၊
မေကာင္းမႈကံကိုလည္း ျပဳ၏။
ရဟန္းတို႔ ဤပုဂၢဳိလ္ကို (သံသရာ) ေရစုန္ဆင္းတတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟု ဆိုအပ္၏။

၂... ရဟန္းတို႔
(သံသရာ) ေရဆန္တက္တတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟူသည္ အဘယ္နည္း၊
အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကာမဂုဏ္တို႔ကိုလည္း မမွီ၀ဲ၊
မေကာင္းမႈကံကိုလည္း မျပဳ၊
ကိုယ္၏ ဆင္းရဲျခင္း စိတ္၏ ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္တကြ မ်က္ရည္ရႊမ္းစို ငိုယိုေသာ မ်က္ႏွာရွိလ်က္လည္း ျပည့္စံု စင္ၾကယ္ေသာ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္၏။
ရဟန္းတို႔ ဤပုဂၢဳိလ္ကို (သံသရာ) ေရဆန္ တက္တတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟု ဆိုအပ္၏။

၃... ရဟန္းတို႔
ရပ္တည္ေသာ သေဘာရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟူသည္ အဘယ္နည္း၊
အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေအာက္ကာမဘံု၌ ပဋိသေႏၶေနျခင္းအဖို႔ရွိသည့္ ငါးပါး ေသာ သံေယာဇဥ္ {အေႏွာင္အဖဲြ႕} တို႔၏ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶ တည္ေနရ၏၊ ထုိဘံု၌ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳ၏၊ ထိုဘံုမွ ျပန္လည္ျခင္းသေဘာ မရွိ။ ရဟန္းတို႔ ဤပုဂၢဳိလ္ကို ရပ္တည္ေသာ သေဘာရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟု ဆိုအပ္၏။

၄... ရဟန္းတို႔
ကမ္းတစ္ဖက္ေရာက္ ကူးေျမာက္ၿပီး၍ ကုန္းထက္၌ တည္သည့္ ျမတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ ဟူသည္ အဘယ္နည္း၊
အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ အာသေ၀ါတရားတို႔၏ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ အာသေ၀ါ ကင္းေသာ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ေသာ (အရဟတၱဖိုလ္) စိတ္ႏွင့္ ကိေလ သာမွ လြတ္ေျမာက္ေသာ (အရဟတၱဖိုလ္) ပညာကို ယခုဘ၀၌ပင္ ကိုယ္တိုင္ထူး ေသာ ဉာဏ္ျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳ၍ ေရာက္လ်က္ ေန၏။ ရဟန္းတို႔ ဤပုဂၢဳိလ္ကို ကမ္းတစ္ဖက္ေရာက္ ကူးေျမာက္ၿပီး၍ ကုန္းထက္၌ တည္သည့္ ျမတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟု ဆိုအပ္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤပုဂၢဳိလ္ေလးမ်ဳိးတို႔သည္ ေလာက၌ ထင္ရွားရွိ ကုန္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္တို႔သည္ ကာမဂုဏ္တို႔၌ မေစာင့္ေရွာက္ကုန္သည္ျဖစ္၍ ရာဂ မကင္းၾကကုန္ဘဲ ဤကာမဘံု၌ ကာမဂုဏ္စည္းစိမ္ကို ခံစားကုန္၏၊ ထို ပုဂၢဳိလ္တို႔ သည္ အဖန္ဖန္ ပဋိသေႏၶေနျခင္း အိုျခင္းသို႔ ကပ္ကုန္လ်က္ တဏွာလႊမ္းမိုး ကုန္သည္ ျဖစ္၍ (သံသရာ) ေရစုန္ဆင္းတတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္တို႔ မည္ကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္သာလွ်င္ ထင္ေသာ သတိရွိေသာ ပညာရွိသည္ ဤကာမဘံု၌ ကာမ ဂုဏ္တို႔ကို လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းမႈတို႔ကိုလည္းေကာင္း မမွီ၀ဲဘဲ ဆင္းရဲ ၿငဳိျငင္ျခင္းႏွင့္ တကြလည္း ကာမဂုဏ္တို႔ကို စြန္႔လႊတ္ရာ၏၊ ထို ပုဂၢဳိလ္ကို (သံသရာ) ေရဆန္တက္တတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟု ပညာရွိတို႔ ဆိုကုန္၏။

အၾကင္သူသည္ (ၾသရမၻာဂိယသံေယာဇဥ္ေႏွာင္ႀကဳိး) ကိေလသာငါးမ်ဳိးတို႔ကို ဧကန္ စင္စစ္ ပယ္စြန္႔၍ ျပည့္စံုေသာ အက်င့္ရွိ၏၊ မယုတ္ေလ်ာ့ေသာ သေဘာရွိ ၏၊ စိတ္၏ ေလ့လာျခင္း အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္၏၊ တည္ၾကည္ေသာ ဣေႁႏၵရွိ ၏၊ ထို ပုဂၢဳိလ္ကို ရပ္တည္ေသာ သေဘာရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္ဟု ဆိုအပ္၏။ အၾကင္ ပုဂၢဳိလ္သည္ အျမတ္ အယုတ္ (ကုသိုလ္ အကုသိုလ္)တရားတို႔ကို (ဉာဏ္ျဖင့္) ေကာင္းစြာ သက္ေရာက္လ်က္ ဖ်က္ဆီးၿပီးျဖစ္၍ (ယင္းတရားတို႔) ကြယ္ေပ်ာက္ ကုန္၏၊ မရွိကုန္၊ (မဂ္ဟူေသာ) ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္သံုးၿပီးသည္ ျဖစ္၍ ေလာကသံုးပါး၏ အဆံုးသို႔ ေရာက္ေသာ ထိုပုဂၢဳိလ္ကို စင္စစ္ ကမ္းတစ္ဖက္သို႔ ေရာက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ ဟု ဆိုအပ္၏။

၅ - အႏုေသာတသုတ္၊ ဘ႑ဂါမ၀ဂ္၊ စတုကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္။

စကၠ၀တၱိသုတ္မွ-

စကၠ၀တၱိသုတ္မွ-
အသက္အဆင္းစသည္ ယုတ္ေလ်ာ့ျခင္း အေၾကာင္း

၁၀၂။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္...
ပစၥည္းဥစၥာမရွိသူတို႔အား ပစၥည္းဥစၥာကုိ မေပးေသာ္ ဆင္းရဲျခင္း ပြါးမ်ားလာ၏၊
ဆင္းရဲျခင္းပြါးမ်ားလာေသာ္ သူတစ္ပါးတို႔မေပးေသာ ဥစၥာကုိ ခိုးယူမႈပြါးမ်ားလာ၏၊
ခိုးယူမႈ ပြါးမ်ားလာေသာ္ လက္နက္ပြါးမ်ားလာ၏၊
လက္နက္ပြါးမ်ားလာေသာ္ အသက္သတ္မႈ ပြါးမ်ားလာ၏၊
အသက္သတ္မႈ ပြါးမ်ားလာေသာ္ မဟုတ္မမွန္ေျပာမႈ ပြါးမ်ားလာ၏၊
မဟုတ္မမွန္ေျပာမႈ ပြါးမ်ားလာေသာ္ ကုန္းေခ်ာမႈ ပြါးမ်ားလာ၏၊
ကုန္းေခ်ာမႈ ပြါးမ်ားလာေသာ္ ကာမဂုဏ္တို႔၌ မွားယြင္းစြာ က်င့္မႈ ပြါးမ်ားလာ၏၊
ကာမဂုဏ္တို႔၌ မွားယြင္းစြာက်င့္မႈ ပြါးမ်ားလာေသာ္ -
ၾကမ္းတမ္းေသာစကား ၿပိန္ဖ်င္းေသာစကား တရားႏွစ္ပါးတို႔ ပြါးမ်ား လာကုန္၏၊
ထို တရားႏွစ္ပါးတို႔ ပြါးမ်ားလာကုန္ေသာ္ -
လုိခ်င္တပ္မက္ျခင္း{အဘိဇၩာ} ပ်က္စီးေစလုိျခင္း {ဗ်ာပါဒ}တို႔ ပြါးမ်ား လာကုန္၏၊
ထို တရားႏွစ္ပါးတို႔ ပြါးမ်ားလာကုန္ေသာ္ -
မွားေသာ အယူ၀ါဒ ပြါးမ်ားလာ၏၊
မွားေသာ အယူ၀ါဒ ပြါးမ်ားလာေသာ္ ...

၁...
မတရားေသာ တပ္မက္ျခင္း {အဓမၼရာဂ}၊
အမိ အေဒၚ အမ ႏွမ စသည္၌ တပ္မက္မႈ။

၂...
အလြန္အၾကဴး တပ္မက္ျခင္း {၀ိသမေလာဘ}၊
ေလာကထံုးတမ္းအားျဖင့္ သုံးေဆာင္မွီ၀ဲသင့္ေသာ သူတို႔၌ အလြန္အၾကဴး လုိက္ စားမႈ။

၃...
မွားေသာ အက်င့္တရား {မိစၧာဓမၼ} ၊
ေယာက်္ားအခ်င္းခ်င္း မိန္းမအခ်င္းခ်င္း တပ္မက္မႈ။
တရားသံုးပါးတို႔ ပြါးမ်ားလာကုန္၏၊

တရားသံုးပါးတို႔ ပြါးမ်ားလာ ကုန္ေသာ္ -
အမိ၌ ေကာင္းစြာ ျပဳသင့္ေသာ ၀တ္ကုိ မျပဳျခင္း၊
အဖ၌ ေကာင္းစြာ ျပဳသင့္ေသာ ၀တ္ကုိ မျပဳျခင္း၊
သမဏတို႔၌ ေကာင္းစြာ ျပဳသင့္ေသာ ၀တ္ကုိ မျပဳျခင္း၊
ျဗာဟၼဏတို႔၌ ေကာင္းစြာ ျပဳသင့္ေသာ ၀တ္ကုိ မျပဳျခင္း၊
အမ်ဳိး၌ ႀကီးေသာသူတို႔ကုိ ႐ိုေသတုပ္၀ပ္မႈ မျပဳျခင္းဟူေသာ...
ဤတရားတို႔သည္ ပြါးမ်ားလာကုန္၏။

ဤတရားတို႔ ပြါးမ်ားလာကုန္ေသာ္ ထိုလူတို႔၏ အသက္သည္လည္း ဆုတ္ယုတ္၏၊ အဆင္းသည္လည္း ဆုတ္ယုတ္၏၊ အသက္အားျဖင့္လည္း ဆုတ္ယုတ္ကုန္ေသာ အဆင္းအားျဖင့္လည္း ဆုတ္ယုတ္ကုန္ေသာ အႏွစ္ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ အသက္ရွည္ ကုန္ေသာ ထိုလူတို႔၏ သားသမီးတို႔သည္ အႏွစ္တစ္ရာ အသက္ရွည္ကုန္၏။

((ယခုသက္တမ္းျဖစ္ပါသည္ ေနာက္ကို ၁၀-ႏွစ္တန္းထိ ဆုတ္ပါဦးမည္။))

စကၠ၀တၱိသုတ္ (မွ)၊ ပါထိက၀ဂ္၊ ဒီဃနိကာယ္။

၀ဇၨိယမာဟိတသုတ္-

၀ဇၨိယမာဟိတသုတ္-

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ စမၸာျပည္ ဂဂၢရာေရကန္၏ကမ္းနား၌ (သီတင္းသုံး) ေနေတာ္မူ၏၊ ထိုအခါ ၀ဇၨိယမာဟိတသူႂကြယ္သည္ ေနမြန္းယိမ္း အခ်ိန္၌ ျမတ္စြာဘုရားအား ဖူးျမင္ရန္ အလို႔ငွါ စမၸာျပည္မွ ထြက္ခဲ့၏။

ထို႔ေနာက္ ၀ဇၨိယမာဟိတသူႂကြယ္အား ဤအၾကံသည္ ျဖစ္၏၊

{{ျမတ္စြာဘုရားအား ဖူးျမင္ရန္အခါ မဟုတ္ေသး၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ပါး တည္း ကိန္းေအာင္းေနေတာ္မူ၏၊ စိတ္ႏွလုံးကို ပြါးေစတတ္ကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔ အားလည္း ဖူးျမင္ရန္အခါ မဟုတ္ေသး၊ စိတ္ႏွလုံးကို ပြါးေစတတ္ကုန္ေသာ ရဟန္တို႔သည္လည္း တစ္ပါးတည္း ကိန္းေအာင္းေနေတာ္မူကုန္၏၊ ငါသည္ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔၏ အရံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ရမူ ေကာင္းေပရာ၏}} ဟု အၾကံျဖစ္၏။

ထို႔ေနာက္ ၀ဇၨိယမာဟိတသူႂကြယ္သည္ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိ ၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔၏ အရံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၏။ ထိုအခါ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔သည္ အညီအၫြတ္ ေပါင္းဆုံ လာေရာက္ၾကကုန္ၿပီး လွ်င္ ျပင္းျပ က်ယ္ေလာင္ေသာ အသံ ရွိကုန္၍ ပဲ့တင္ထပ္ေစလ်က္ မ်ားစြာေသာ (မဂ္ဖိုလ္မွ) ဖီလာျဖစ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုကာ ထိုင္ေနကုန္၏။

သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔သည္ ၀ဇၨိယမာဟိတ သူႂကြယ္ လာေနသည္ကို အေ၀းမွပင္ ျမင္ၾကသည္သာတည္း၊ ျမင္ၿပီးေနာက္ အခ်င္းခ်င္း ျပဳျပင္ကုန္၏၊ {{အသွ်င္တို႔ နည္းေသာအသံ ရွိၾကကုန္ေလာ့၊ အသွ်င္တို႔ အသံကို မျပဳၾကကုန္လင့္။ ရဟန္းေဂါတမ၏တပည့္ ဤ၀ဇိၨယမာဟိတ သူႂကြယ္သည္ အရံသို႔ လာ၏။ ရဟန္းေဂါတမ၏ စမၸာျပည္ေန အ၀တ္ျဖဴ၀တ္သူ လူတပည့္တို႔တြင္ ဤ၀ဇၨိယမာဟိတသူႂကြယ္သည္ တစ္ေယာက္ အပါအ၀င္ တည္း။ ထိုအသွ်င္တို႔သည္ အသံနည္းမႈကို အလိုရွိကုန္၏၊ အသံနည္းေအာင္ ဆုံးမထားကုန္၏၊ အသံနည္းမႈ၏ ေက်းဇူးကို ဆိုေလ့ရွိကုန္၏၊ ပရိသတ္ အသံနည္း သည္ကို သိ၍ ခ်ဥ္းကပ္သင့္သည္}} ဟု မွတ္ထင္ေကာင္း မွတ္ထင္ရာ၏ဟု (အခ်င္းခ်င္း ျပဳျပင္ကုန္၏)။

ထို႔ေနာက္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔သည္ ဆိတ္ဆိတ္ ေနကုန္၏။ ထိုအခါ ၀ဇၨိယမာဟိတ သူႂကြယ္သည္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေနာက္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ႏွင့္အတူ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကို ေျပာဆုိ ၿပီးဆုံးေစၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေန၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနေသာ ၀ဇၨိယမာဟိတ သူႂကြယ္အား သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔က {{သူႂကြယ္ ရဟန္းေဂါတမသည္ ၿခဳိးျခံေသာ အက်င့္အားလုံးကို ကဲ့ရဲ႕၏။ ၿခိဳးျခံစြာ က်င့္သူ ဆင္းရဲစြာက်င့္၍ အသက္ေမြးေလ့ရွိသူ အားလုံးကို စင္စစ္အားျဖင့္ ျပက္ရယ္ျပဳ၏၊ စြပ္စြဲ၏ဟူသည္ မွန္သေလာ}} ဟု ေမးၾကကုန္၏။

အသွ်င္ဘုရားတို႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ၿခဳိးျခံေသာ အက်င့္အားလုံးကို ကဲ့ရဲ႕ေတာ္ မမူပါ၊ ၿခဳိးျခံစြာ က်င့္ေလ့ရွိသူ ဆင္းရဲစြာ က်င့္၍ အသက္ေမြးေလ့ရွိသူ အားလုံး ကိုလည္း စင္စစ္အားျဖင့္ ျပက္ရယ္ျပဳေတာ္ မမူပါ၊ စြပ္စြဲေတာ္ မမူပါ။ အသွ်င္ဘုရား တို႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ကဲ့ရဲ႕သင့္သူကိုကား ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူပါ၏၊ ခ်ီမြမ္းသင့္သူကို ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူပါ၏။ အသွ်င္ဘုရားတို႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ကဲ့ရဲ႕သင့္သူကို ကဲ့ရဲ႕ ေတာ္မူ၍ ခ်ီးမြမ္းသင့္သူကို ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူရကား ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေ၀ဖန္၍ ဆုိေလ့ရွိေတာ္မူပါ၏၊
ဤအရာ၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဖက္သတ္ ဆိုေတာ္မမူပါဟု (ေျပာဆို၏)။

ဤသို႔ ဆိုလတ္ေသာ္ ပရိဗိုဇ္တစ္ေယာက္က ၀ဇၨိယမာဟိတသူႂကြယ္အား -
{{သူႂကြယ္ သင္ဆိုင္းလင့္ဦး၊ သင္သည္ ယင္းရဟန္းေဂါတမ၏ ဂုဏ္ကိုဆို၏၊
ရဟန္းေဂါတမသည္ ဆုံးမထိုက္သူတည္း၊ မပညတ္တတ္သူတည္း}} ဟု ဆို၏။

အသွ်င္ဘုရားတို႔ ဤအရာ၌လည္း အကြၽႏု္ပ္က အသွ်င္တို႔ကို အေၾကာင္းႏွင့္တကြ ဆိုပါအံ့၊
အသွ်င္ဘုရားတို႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ...
{{ဤသည္ကား ကုသိုလ္တရားတည္း}} ဟု ပညတ္ေတာ္မူပါ၏၊
{{ဤသည္ကား အကုသိုလ္တရားတည္း}} ဟု ပညတ္ေတာ္မူပါ၏၊
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤသို႔ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ကို ပညတ္ေတာ္မူရကား ျမတ္စြာ ဘုရားသည္ ပညတ္ေတာ္ မူတတ္သူပါတည္း၊ ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆုံးမထိုက္ သူ မပညတ္ တတ္သူ မဟုတ္ပါဟု (ေျပာဆို၏)။

ဤသို႔ဆိုလတ္ေသာ္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔သည္ ဆိတ္ဆိတ္ေနကုန္ မ်က္ႏွာမသာကုန္၍ ေခါင္းငုံ႔ကုန္ မ်က္ႏွာေအာက္စိုက္ကုန္သည္ျဖစ္၍ မႈိင္ကုန္လ်က္ ၾကံရာမရကုန္ဘဲ ထိုင္ေနကုန္၏။
ထို႔ေနာက္ ၀ဇၨိယမာဟိတသူႂကြယ္သည္ ဆိတ္ဆိတ္ေနကုန္ မ်က္ႏွာမသာကုန္ ေခါင္းငုံ႔ကုန္ မ်က္ႏွာေအာက္စိုက္ကုန္သည္ျဖစ္၍ မႈိင္ကုန္လ်က္ ၾကံရာမရကုန္ဘဲ ထိုင္ေနကုန္ေသာ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ကိုသိ၍ ေနရာမွ ထကာ ျမတ္စြာဘုရား အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ကာ ထိုသာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔ႏွင့္အတူ ေျပာဆိုခဲ့ သမွ် စကားအားလုံးကို ျမတ္စြာဘုရားအား ေလွ်ာက္ထား၏။

သူႂကြယ္ ေကာင္းေပစြ ေကာင္းေပစြ၊ သူႂကြယ္ သင္သည္ ဤသို႔ပင္ ထိုအခ်ည္းႏွီး ျဖစ္ေသာ ေယာက္်ားတို႔ကို အခါအားေလ်ာ္စြာ အေၾကာင္းႏွင့္တကြ ေကာင္းစြာ ႏွိပ္ျခင္းျဖင့္ ႏွိပ္အပ္ကုန္၏။
သူႂကြယ္ ...
ၿခဳိးျခံေသာ အက်င့္ အားလုံးကို {{ၿခဳိးျခံစြာ က်င့္ရမည္}} ဟု ငါမဆို၊
ၿခိဳးျခံေသာ အက်င့္အားလုံးကို {{ၿခိဳးျခံစြာ မက်င့္ရ}} ဟုလည္း ငါမဆို။
ေဆာက္တည္မႈ အားလုံးကို {{ေဆာက္တည္ရမည္}} ဟု ငါမဆို၊
ေဆာက္တည္မႈ အားလုံးကို {{မေဆာက္တည္ရ}} ဟုလည္း ငါမဆို။
တရား အားထုတ္မႈအားလုံးကို {{အားထုတ္ရမည္}} ဟု ငါမဆို၊
တရားအားထုတ္မႈ အားလုံးကို {{အားမထုတ္ရ}} ဟုလည္း ငါမဆို။
စြန္႔လႊတ္မႈအားလုံးကို {{စြန္႔လႊတ္ရမည္}} ဟု ငါမဆို၊
စြန္႔လႊတ္မႈအားလုံးကုိ {{မစြန္႔လႊတ္ရ}} ဟုလည္း ငါမဆို။
ႏွလုံးသြင္းမႈအားလုံးကို {{ႏွလုံးသြင္းရမည္}} ဟု ငါမဆို၊
ႏွလုံးသြင္းမႈအားလုံးကို {{ႏွလုံးမသြင္းရ}} ဟုလည္း ငါမဆို။

သူႂကြယ္ မွန္၏၊ အၾကင္ ၿခိဳးျခံေသာ အက်င့္ကို ၿခဳိးျခံစြာ က်င့္သူအား အကုသိုလ္ တရားတို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏၊ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ ၿခဳိးျခံေသာ အက်င့္ကို {{ၿခိဳးျခံစြာ မက်င့္ရ}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ ၿခဳိးျခံေသာ အက်င့္ကို ၿခဳိးျခံစြာ က်င့္သူအား အကုသိုလ္ တရား တို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏။ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ ၿခဳိးျခံေသာ အက်င့္ကို {{ၿခဳိးျခံစြာ က်င့္ရမည္}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ ေဆာက္တည္မႈကို ေဆာက္တည္သူအား အကုသိုလ္ တရား တို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏၊ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ ေဆာက္တည္မႈကို {{မေဆာက္တည္ရ}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ ေဆာက္တည္မႈကို ေဆာက္တည္သူအားကား အကုသိုလ္ တရားတို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏။ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ ေဆာက္တည္မႈကို {{ေဆာက္တည္ရမည္}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ တရားအားထုတ္မႈကို အားထုတ္သူအား အကုသိုလ္တရားတို႔ သည္ တိုးပြါးကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏။ ဤသို႔ သေဘာ ရွိေသာ တရားအားထုတ္မႈကို {{အားမထုတ္ရ}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ တရားအားထုတ္မႈကို အားထုတ္သူအားကား အကုသိုလ္ တရား တို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏။ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ တရားအားထုတ္မႈကို {{အားထုတ္ရမည္}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ စြန္႔လႊတ္မႈကို စြန္႔လႊတ္သူအား အကုသိုလ္တရားတို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏။ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ စြန္႔လႊတ္မႈကို {{မစြန္႔လႊတ္ရ}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ စြန္႔လႊတ္မႈကို စြန္႔လႊတ္သူအား အကုသိုလ္တရားတို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏။ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ စြန္႔လႊတ္မႈကို {{စြန္႔လႊတ္ရမည္}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ ႏွလုံးသြင္းမႈကို ႏွလုံးသြင္းသူအား အကုသိုလ္တရားတို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၏။ ဤသို႔သေဘာရွိေသာ ႏွလုံးသြင္းမႈကို {{ႏွလုံးမသြင္းရ}} ဟု ငါဆို၏။

သူႂကြယ္ အၾကင္ ႏွလုံးသြင္းမႈကို ႏွလုံးသြင္းသူအားကား အကုသိုလ္တရားတို႔ သည္ ဆုတ္ယုတ္ ကုန္၏၊ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ တိုးပြါးကုန္၏။ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ ႏွလုံးသြင္းမႈကို {{ႏွလုံးသြင္းရမည္}} ဟု ငါဆုိ၏။
ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ထိုအခါ ၀ဇၨိယမာဟိတသူႂကြယ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားက တရားႏွင့္စပ္ေသာ စကားျဖင့္ (အက်ဳိးစီးပြါးကို) သိျမင္ေစလ်က္ (တရားကို) ေဆာက္တည္ေစကာ (တရားက်င့္သုံးရန္) ထက္သန္ ရႊင္လန္းေစအပ္သည္ျဖစ္၍ ေနရာမွထကာ ရွိခိုးလ်က္ အ႐ိုအေသ ျပဳၿပီးလွ်င္ ဖဲသြားေလ၏။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ၀ဇၨိယမာဟိတ သူႂကြယ္ ဖဲသြား၍ မၾကာမီ ရဟန္း တို႔ကို {{ရဟန္းတုို႔ ဤဓမၼ၀ိနယ {သာသနာေတာ္}၌ ၾကာျမင့္စြာ ကိေလသာျမဴ နည္းေသာ ရဟန္းသည္လည္း သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔ကို ၀ဇၨိယမာဟိတသူႂကြယ္က ႏွိပ္အပ္ကုန္ဘိ သကဲ့သို႔ ဤအတူပင္ အေၾကာင္းႏွင့္တကြ ေကာင္းစြာ ႏွိပ္ျခင္းကို ႏွိပ္ၾကရာ၏}} ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

၄ - ၀ဇၨိယမာဟိတသုတ္၊ ဥပါလိ၀ဂ္၊ အဂုၤတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ပဌမ သုခသုတ္-

ပဌမ သုခသုတ္

အခါတစ္ပါး၌ အသွ်င္သာရိပုၾတာသည္ မဂဓတိုင္း နာလကရြာငယ္၌ သီတင္းသုံး ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ သာမ႑ကာနိပရိဗိုဇ္သည္ အသွ်င္သာရိပုၾတာ အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ အသွ်င္သာရိပုၾတာႏွင့္အတူ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကို ေျပာဆို ၿပီးဆုံးေစၿပီးေနာက္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ထိုင္လ်က္ အသွ်င္သာရိပုၾတာ အား -
ငါ့သွ်င္သာရိပုၾတာ ခ်မ္းသာဟူသည္ အဘယ္နည္း၊
ဆင္းရဲဟူသည္ အဘယ္နည္း ဟု ေမးေလွ်ာက္၏။

ငါ့သွ်င္ (ဘ၀သစ္၌) ျဖစ္ရမႈသည္ ဆင္းရဲတည္း၊
မျဖစ္ရမႈသည္ ခ်မ္းသာတည္း။

ငါ့သွ်င္ (ဘ၀သစ္၌) ျဖစ္မႈရွိလွ်င္ ေအးမႈ၊ ပူမႈ၊ စားလိုမႈ၊ ေသာက္လိုမႈ၊ က်င္ႀကီး စြန္႔လုိမႈ၊ က်င္ငယ္စြန္႔လိုမႈ၊ မီးေလာင္မႈ၊ တုတ္လွံ တံထိခိုက္မႈ၊ လက္နက္ထိခိုက္မႈ၊ ေဆြမ်ဳိးႏွင့္ မိတ္ေဆြတို႔ စုေ၀း လာေရာက္ၾက၍ ျခဳတ္ျခယ္မႈ ဟူေသာ ဤဆင္းရဲကို (မခြၽတ္ရလိမ့္မည္ဟု) ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္၏။

ငါ့သွ်င္ (ဘ၀သစ္၌) ျဖစ္မႈ မရွိလွ်င္ မေအးမႈ၊ မပူမႈ၊ မစားလိုမႈ၊ မေသာက္လိုမႈ၊ က်င္ႀကီး မစြန္႔လိုမႈ၊ က်င္ငယ္ မစြန္႔လိုမႈ၊ မီးမေလာင္မႈ၊ တုတ္လွံတံ မထိခိုက္မႈ၊ လက္နက္ မထိခုိက္မႈ၊ ေဆြမ်ဳိးႏွင့္ မိတ္ေဆြတို႔ စုေ၀းလာေရာက္ၾက၍ မျခဳတ္ ျခယ္မႈဟူေသာ ဤခ်မ္းသာကို (မခြၽတ္ရလိမ့္မည္ဟု)ေမွ်ာ္လင့္ႏုိုင္၏ဟု မိန္႔ဆို၏။

၅ - ပဌမ သုခသုတ္၊ ယမက၀ဂ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ပဓာနသုတ္-

ပဓာနသုတ္- (ျပင္းစြာအားထုတ္ျခင္း)

ရဟန္းတို႔ တရားေလးမ်ဳိးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ရဟန္းသည္ မခြၽတ္ယြင္းေသာ အက်င့္ကို က်င့္သည္မည္၏၊ ထိုရဟန္းအား အာသေ၀ါတရားတို႔ကို ကုန္ရန္ အေၾကာင္းသည္လည္း ျပည့္စံု၏။

အဘယ္ ေလးမ်ဳိး တို႔နည္း ဟူမူ-
၁။ ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ သီလရွိ၏၊
၂။ အၾကားအျမင္မ်ား၏၊
၃။ ထက္သန္ေသာ လုံ႔လရွိ၏၊
၄။ ပညာရွိ၏။
ရဟန္းတို႔ တရားေလးမ်ဳိးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ရဟန္းသည္ မခြၽတ္ယြင္းေသာ အက်င့္ကို က်င့္သည္မည္၏၊ ထိုရဟန္းအား အာသေ၀ါတရားတို႔ကို ကုန္ရန္ အေၾကာင္းသည္လည္း ျပည့္စံု၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၁ - ပဓာနသုတ္၊ အပဏၰက၀ဂ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္။

၀ိနည္း-၂၂၇ (ရဟန္းသီလ-၂၂၇)

၀ိနယ=၀ိနည္း= အဆံုးအမ

၀ိနေယာ နာမ ဗုဒၶသာသနႆ အာယု၊
၀ိနည္းတရားေတာ္သည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္၏ အသက္ျဖစ္သည္။

၀ိနေယ ဌိေတ သာသနံ ဌိတံ ေဟာတိ။
၀ိနည္းတည္သည္႐ွိေသာ္ သာသနာေတာ္ တည္သည္မည္၏။

ရွင္ရဟန္းတို႔ ေစာင့္ထိန္းရသည့္ ၂၂၇-သြယ္ေသာသီလ ၀ိနည္းမ်ား
လြယ္ကူစြာ ရွင္လူအမ်ား ေလ့လာႏိုင္ေစရန္
ေခါင္းစဥ္ ၂၂၇-မ်ဳိး အစဥ္အတိုင္းႏွင့္
အက်ယ္ ေလ့လာလိုသူမ်ားအတြက္ မူရင္းဖိုင္ (ဆ႒မူ ျမန္မာျပန္) တြဲေပးထားပါသည္။

ဖတ္မွတ္ၿပီးေနာက္ ဗုဒၶသာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ၾကပါေစ...