ပဌမ သမယသုတ္-

ရဟန္းေတာ္မ်ားထံ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ အခ်ိန္အခါ

ပဌမ သမယသုတ္-

ရဟန္းတစ္ပါးသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရွိခုိးၿပီးလွ်င္
တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား -

{{အသွ်င္ဘုရား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ အခါတုိ႔သည္ အဘယ္မွ် ရွိပါကုန္ သနည္း}} ဟု ေလွ်ာက္၏။

ရဟန္း စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ အခါတုိ႔သည္ ဤေျခာက္မ်ဳိးတုိ႔တည္း။

အဘယ္ ေျခာက္မ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ-

၁...
ရဟန္းတုိ႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔ကုိ စြဲမက္မႈ {ကာမရာဂ} ထႂကြ ေသာင္းက်န္း၍ ကာမ ရာဂ ႏွိပ္စက္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ေနလ်က္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ကာမ ရာဂမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိေသာအခါ၌ စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိအပ္၏။
{{ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔ကုိ စြဲမက္မႈ {ကာမရာဂ} ထႂကြ ေသာင္း က်န္း၍ ကာမ ရာဂ ႏွိပ္စက္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ေနရပါ၏၊ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ကာမ ရာဂမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိပါ၊ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္အား ကာမ ရာဂကုိ ပယ္ရန္ တရားေဟာေတာ္မူပါ}} ဟု (ေျပာဆုိအပ္၏)။

ထုိရဟန္းအား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔ကုိ စြဲမက္မႈ {ကာမ ရာဂ} ကုိ ပယ္ရန္ တရားေဟာ၏။

ရဟန္း ဤသည္ကား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ ပဌမအခါပင္တည္း။

၂...
ရဟန္း ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ရဟန္းသည္ ပ်က္စီးေစလုိမႈ {ဗ်ာပါဒ} ထႂကြ ေသာင္းက်န္း၍ ဗ်ာပါဒ ႏွိပ္စက္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ေနလ်က္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဗ်ာပါဒမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိေသာ အခါ၌ စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိအပ္၏-
{{ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ ပ်က္စီးေစလုိမႈ {ဗ်ာပါဒ} ထႂကြ ေသာင္းက်န္း၍ ဗ်ာပါဒ ႏွိပ္စက္ေသာစိတ္ျဖင့္ ေနရပါ၏၊ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဗ်ာပါဒမွ ထြက္ေျမာက္ ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိပါ၊ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္အား ဗ်ာပါဒကုိ ပယ္ရန္ တရား ေဟာေတာ္မူပါ}} ဟု (ေျပာဆုိအပ္၏)။

ထုိရဟန္းအား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသည္ ပ်က္စီးေစလုိမႈ {ဗ်ာပါဒ} ကုိ ပယ္ရန္ တရား ေဟာ၏။

ရဟန္း ဤသည္ကား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ ဒုတိယ အခါပင္တည္း။

၃...
ရဟန္း ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ရဟန္းသည္ ေလးလံ ထုိင္းမႈိင္းမႈ {ထိနမိဒၶ} ထႂကြ ေသာင္းက်န္း၍ ထိနမိဒၶ ႏွိပ္စက္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ေနလ်က္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ထိနမိဒၶမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိေသာ အခါ၌ စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိအပ္၏-
{{ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ ေလးလံ ထုိင္းမႈိင္းမႈ {ထိနမိဒၶ} ထႂကြ ေသာင္းက်န္း၍ ထိနမိဒၶ ႏွိပ္စက္ေသာစိတ္ျဖင့့္္ ေနရပါ၏၊ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ထိနမိဒၶမွ ထြက္ ေျမာက္ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာမသိပါ၊ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္အား ထိနမိဒၶကုိ ပယ္ရန္ တရား ေဟာေတာ္မူပါ}} ဟု (ေျပာဆုိအပ္၏)။

ထုိရဟန္းအား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသည္ ေလးလံ ထုိင္းမႈိင္းမႈ {ထိနမိဒၶ} ကုိ ပယ္ရန္ တရားေဟာ၏။

ရဟန္း ဤသည္ကား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ တတိယ အခါပင္တည္း။

၄...
ရဟန္း ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ရဟန္းသည္ ပ်ံ႕လြင့္မႈ ေနာင္တပူပန္မႈ {ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥ} ထႂကြေသာင္းက်န္း၍ ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥ ႏွိပ္စက္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ေနလ်က္ ျဖစ္ေပၚ လာေသာ ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိေသာအခါ၌ စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိအပ္၏-{{ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ ပ်ံ႕လြင့္မႈ ေနာင္တပူပန္မႈ {ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥ} ထႂကြ ေသာင္းက်န္း၍ ဥဒၶစၥ ကုကၠဳစၥၶ ႏွိပ္စက္ေသာ စိတ္ျဖင့့့္္္ ေနရပါ၏၊ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိပါ၊ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္အား ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥကုိ ပယ္ရန္ တရား ေဟာေတာ္မူပါ}} ဟု (ေျပာဆုိအပ္၏)။

ထုိရဟန္းအား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသည္ ပ်ံ႕လြင့္မႈ ေနာင္တ ပူပန္မႈ {ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥ} ကုိပယ္ရန္ တရားေဟာ၏။

ရဟန္း ဤသည္ကား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ စတုတၳ အခါပင္တည္း။

၅...
ရဟန္း ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ရဟန္းသည္ မေ၀ခြဲႏုိင္မႈ {၀ိစိကိစၦာ} ထႂကြ ေသာင္းက်န္း၍ ၀ိစိကိစၧာႏွိပ္စက္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ေနလ်က္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ၀ိစိကိစၧာမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိေသာ အခါ၌ စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိအပ္၏-
{{ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ မေ၀ခြဲႏုိင္မႈ {၀ိစိကိစၦာ} ထႂကြ ေသာင္းက်န္း၍ ၀ိစိကိစၦာ ႏွိပ္စက္ေသာစိတ္ျဖင့္ ေနရပါ၏၊ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ၀ိစိကိစၧာမွ ထြက္ေျမာက္ ေၾကာင္းကုိလည္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မသိပါ၊ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္အား ၀ိစိကိစၧာကုိ ပယ္ရန္ တရား ေဟာေတာ္မူပါ}} ဟု(ေျပာဆုိအပ္၏)။

ထုိရဟန္းအား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသည္ မေ၀ခြဲႏုိင္မႈ {၀ိစိကိစၧာ} ကုိ ပယ္ရန္ တရားေဟာ၏။

ရဟန္း ဤသည္ကား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေမွ်ာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ ပဥၥမ အခါပင္တည္း။

၆...
ရဟန္း ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ရဟန္းသည္ အၾကင္ အာ႐ံုနိမိတ္ကုိ အစြဲျပဳ၍ အၾကင္ အာ႐ံုနိမိတ္ကုိ ႏွလံုးသြင္းေသာ ရဟန္းအား အႏၲရာယ္ မရွိသျဖင့္ အာသေ၀ါ တရား ကုန္ခန္း၏၊ ထုိအာ႐ံု နိမိတ္ကုိ မသိေသာ အခါ၌ စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိအပ္၏- {{ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ အၾကင္ အာ႐ံုနိမိတ္ကုိ အစြဲျပဳ၍ အၾကင္ အာ႐ံုနိမိတ္ကုိ ႏွလံုးသြင္း
သူအား အႏၲရာယ္ မရွိသျဖင့္ အာသေ၀ါ တရား ကုန္ခန္း၏၊ ထုိအာ႐ံု နိမိတ္ကုိ မသိပါ၊ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္အား အာသေ၀ါ တရားကုိ ကုန္ခန္းရန္ တရား ေဟာေတာ္မူပါ}} ဟု (ေျပာဆုိအပ္၏)။

ထုိရဟန္းအား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းသည္ အာသေ၀ါ တရားတုိ႔ ကုန္ခန္းရန္ တရားေဟာ၏။

ရဟန္း ဤသည္ကား စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ ဆ႒မ အခါပင္တည္း။

ရဟန္း စိတ္ႏွလံုးကုိ ပြါးေစတတ္ေသာ ရဟန္းအား ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ အခါတုိ႔သည္ ဤေျခာက္မ်ဳိးတုိ႔တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၇ - ပဌမ သမယသုတ္၊ အႏုတၱရိယ၀ဂ္၊ ဆကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္။

သံဃေဘဒသုတ္- (သံဃာေတာ္၏ကြဲျပားျခင္း)

သံဃေဘဒသုတ္- (သံဃာေတာ္၏ကြဲျပားျခင္း)

ဤေဒသနာကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏။ ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-

ရဟန္းတို႔ တစ္ခုေသာတရားသည္ ေလာက၌ ျဖစ္ေပၚလာသည္ရွိေသာ္ လူအမ်ား စီးပြါးမဲ့ရန္ လူအမ်ား မခ်မ္းသာရန္ လူအမ်ား အက်ဳိးမဲ့ရန္ နတ္လူတို႔ အက်ဳိးစီးပြါး မရွိရန္ ဆင္းရဲရန္သာျဖစ္၏။

တစ္ခုေသာ တရားဟူသည္ အဘယ္နည္း။

သံဃာ ကြဲျပားမႈတည္း။

ရဟန္းတို႔ သံဃာ ကြဲျပားသည္ရွိေသာ္ သံဃာ ကြဲျပားျခင္းေၾကာင့္

အခ်င္းခ်င္း ျငင္းခံုမႈတို႔သည္လည္း ျဖစ္ကုန္၏။
အခ်င္းခ်င္း ၿခိမ္းေျခာက္မႈတို႔သည္လည္း ျဖစ္ကုန္၏။
အခ်င္းခ်င္း ႐ႈတ္ခ် ပစ္ပယ္မႈတို႔သည္လည္း ျဖစ္ကုန္၏။
အခ်င္းခ်င္း ႏွင္ထုတ္ စြန္႔လႊတ္မႈတို႔သည္လည္း ျဖစ္ကုန္၏။
ထုိသံဃာ ကြဲျပားရာ၌ မၾကည္ညိဳေသးေသာ သူတို႔လည္း မၾကည္ညိဳကုန္။
ၾကည္ညိဳၿပီးေသာ အခ်ဳိ႕သူတို႔လည္း အၾကည္ညိဳ ပ်က္ကုန္၏။
ဤအနက္သေဘာကို ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏။

ထုိသုတ္၌ ဤအနက္သေဘာကို -
{{သံဃာကို သင္းခြဲသူသည္ အပါယ္၌ ျဖစ္ထုိက္၏။ (အ၀ီစိ) ငရဲ၌ ျဖစ္ရ၏။ (အႏၲရ) ကပ္ပတ္လံုးတည္၏။ သံဃာ ကြဲျပားမႈ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၍ မတရားမႈ၌ တည္သူသည္ ေယာဂ ေလးျဖာကုန္ရာ နိဗၺာန္မွ ဆုတ္ယုတ္၏။ ညီၫြတ္ေသာ သံဃာကို သင္းခြဲေသာေၾကာင့္ (အႏၲရ) ကပ္ပတ္လံုး ငရဲ၌ က်က္ရ၏}} ဟု ဤဂါထာျဖင့္ ဆိုအပ္၏။

ဤအနက္သေဘာကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား ေဟာအပ္၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ ရပါသည္။

၈ - သံဃေဘဒသုတ္၊ ဒုတိယ၀ဂ္၊ ဣတိ၀ုတ္ပါဠိေတာ္၊ ခုဒၵကနိကာယ္။

သံဃသာမဂၢီသုတ္- (သံဃာညီညြတ္ျခင္း)

သံဃသာမဂၢီသုတ္- (သံဃာညီညြတ္ျခင္း)

ဤေဒသနာကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏။ ပူေဇာ္ အထူးကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကား နာခဲ့ရပါသည္-

ရဟန္းတို႔ တစ္ခုေသာတရားသည္ ေလာက၌ ျဖစ္ေပၚလာသည္ရွိေသာ္ လူအမ်ား အက်ဳိးစီးပြါး ရွိရန္လူအမ်ား ခ်မ္းသာရန္ လူအမ်ား အက်ဳိးရွိရန္ နတ္လူတို႔ အက်ဳိး စီးပြါးရွိရန္ ခ်မ္းသာရန္သာ ျဖစ္၏။

တစ္ခုေသာ တရားဟူသည္ အဘယ္နည္း။

သံဃာညီၫြတ္မႈတည္း။

ရဟန္းတို႔ သံဃာ ညီၫြတ္သည္ရွိေသာ္ သံဃာ ညီၫြတ္ျခင္းေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း ျငင္းခံုမႈတို႔သည္လည္း မျဖစ္ကုန္။ အခ်င္းခ်င္း ၿခိမ္းေျခာက္မႈတို႔သည္လည္း မျဖစ္ကုန္။ အခ်င္းခ်င္း ႐ႈတ္ခ်ပစ္ပယ္မႈတို႔သည္လည္း မျဖစ္ကုန္။

အခ်င္းခ်င္း ႏွင္ထုတ္စြန္႔လႊတ္မႈတို႔သည္လည္း မျဖစ္ကုန္။ ထုိသံဃာ ညီၫြတ္ရာ၌ မၾကည္ညိဳေသးေသာ သူတို႔သည္လည္း ၾကည္ညိဳကုန္၏။ ၾကည္ညိဳၿပီးသူတို႔သည္ လည္း တုိး၍ ၾကည္ညိဳကုန္၏။ ဤအနက္ သေဘာကို ျမတ္စြာဘုရား ေဟာ ေတာ္မူ၏။
ထုိသုတ္၌ ဤအနက္ သေဘာကို -
{{သံဃာ ညီၫြတ္မႈသည္ လည္းေကာင္း၊ ညီၫြတ္သူတို႔အား ခ်ီးေျမႇာက္မႈသည္ လည္းေကာင္း ခ်မ္းသာ၏။ ညီၫြတ္မႈ ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၍ တရား၌ တည္ေသာသူသည္ ေယာဂ ေလးျဖာကုန္ရာ နိဗၺာန္မွ မဆုတ္ယုတ္ႏိုင္၊ သံဃာညီၫြတ္မႈကို ျပဳေသာ ေၾကာင့္ အာယုကပ္ပတ္လံုး နတ္ျပည္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ရ၏}} ဟု ဤဂါထာျဖင့္ ဆိုအပ္ ၏။
ဤအနက္ သေဘာကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား ေဟာအပ္၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ ရပါသည္။

၉ - သံဃသာမဂၢီသုတ္၊ ဒုတိယ၀ဂ္၊ ဣတိ၀ုတ္ပါဠိေတာ္၊ ခုဒၵကနိကာယ္။

ဧကဓမၼပါဠိေတာ္မွ-

စတုတၳ၀ဂ္၊ ဧကဓမၼပါဠိ၊ ဧကကနိပါတ္၊ အဂၤုတၳိဳရ္ပါဠိေတာ္။

၃၂၁။ ရဟန္းတို႔ ဤဇမၺဴဒိပ္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းေသာအရံ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းေသာေတာ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းေသာေျမအရပ္ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ေကာင္း ေသာ ေရကန္သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ရွိ၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ခ်ဳိင့္၀ွမ္း ျမင့္ေမာက္ ေသာေျမ သြားလာ ကူးခက္ေသာျမစ္ သစ္ငုတ္ဆူးေျငာင့္ရွိေသာအရပ္ မညီၫြတ္ ေသာ ေတာင္တို႔သာ မ်ားသကဲ့သို႔၊
ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ၾကည္းကုန္း၌ျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနည္းငယ္ မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ေရ၌ျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၁)

၃၂၃။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ လူ႕ျပည္၌ ျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနည္း ငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား လူ႕ျပည္မွ တစ္ပါးေသာ အပါယ္ဘံု၌ ျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္သာ မ်ားကုန္၏။
ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ မဇၩိမတိုင္း ဇနပုဒ္တို႔၌ ျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနည္း ငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား တိုင္းစြန္ျပည္နား ဇနပုဒ္အရပ္ သစၥာေလးပါးကို မသိႏိုင္ကုန္ ေသာ လူ႐ိုင္း (မိလကၡဳ) တို႔၌ ျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါ တို႔ သာ မ်ားကုန္၏။ (၂)

၃၂၄။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ မထိုင္းမႈိင္းကုန္ မဆြံ႕ မအကုန္ေသာ ေကာင္း စြာ ဆိုအပ္ေသာ စကားမေကာင္းသျဖင့္ ဆိုအပ္ေသာ စကား၏ အနက္ကို သိႏိုင္ ကုန္ေသာ ပညာရွိပုဂၢဳိလ္တို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ထိုင္းမႈိင္းကုန္ ဆြံ႕အကုန္ေသာ ေကာင္းစြာ ဆိုအပ္ေသာ စကား မေကာင္းသျဖင့္ ဆိုအပ္ေသာ စကား၏ အနက္ကို မသိႏိုင္ကုန္ေသာ ပညာမဲ့ပုဂၢဳိလ္တို႔သာ မ်ားကုန္ ၏။ (၃)

၃၂၅။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ျမတ္ေသာ ပညာမ်က္စိႏွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား အ၀ိဇၨာအမိုက္ တိုက္သို႔ ေရာက္ကုန္၍ ေတြေ၀ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၄)

၃၂၆။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေျမာ္ရကုန္ေသာ သတၱ၀ါ တို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ျမတ္စြာဘုရားကို မဖူးေျမာ္ရကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၅)

၃၂၇။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားအပ္ေသာ ဓမၼ၀ိနယ ကို ၾကားနာရကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ ေသာ္ကား ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားအပ္ေသာ ဓမၼ၀ိနယကို မၾကားနာရကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၆)

၃၂၈။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ၾကားနာရ၍တရားကို ေဆာင္ထားၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ၾကားနာရ၍ တရားကို ေဆာင္မထားၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၇)

၃၂၉။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ေဆာင္ထားေသာ တရားတို႔၏ အနက္ကို စံုစမ္း စိစစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ ကား ေဆာင္ထားေသာ တရားတို႔၏ အနက္ကို မစံုစမ္း မစိစစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၈)

၃၃၀။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ပါဠိေတာ္ႏွင့္ အ႒ကထာကို သိ၍တရားႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာအက်င့္ကို က်င့္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ပါဠိေတာ္ႏွင့္ အ႒ကထာကို သိ၍တရားႏွင့္ ေလ်ာ္ ေသာ အက်င့္ကို မက်င့္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၉)

၃၃၁။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ထိတ္လန္႔ျခင္းကို ျဖစ္ေစတတ္သည့္ ဇာတိ စေသာ အေၾကာင္းတို႔၌ ထိတ္လန္႔ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ထိတ္လန္႔ျခင္းကို ျဖစ္ေစတတ္သည့္ ဇာတိစေသာ အေၾကာင္း တို႔၌ မထိတ္လန္႔ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၁၀)

၃၃၂။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ထိတ္လန္႔ကုန္သည္ ျဖစ္၍ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အေၾကာင္းအားျဖင့္ အားထုတ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ထိတ္လန္႔ကုန္သည္ျဖစ္၍ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အေၾကာင္းအားျဖင့္ အားမထုတ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၁၁)

၃၃၃။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ နိဗၺာန္ကို အာ႐ံုျပဳ၍ မဂ္ ဖိုလ္ သမာဓိကို ရၾက ကုန္ စိတ္၏ တည္ၾကည္ျခင္းကို ရၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား နိဗၺာန္ကို အာ႐ံုျပဳ၍ မဂ္ ဖိုလ္ သမာဓိကို မရၾကကုန္ စိတ္၏ တည္ၾကည္ျခင္းကို မရၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၁၂)

၃၃၄။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ မြန္ျမတ္ေသာ ထမင္း မြန္ျမတ္ေသာ အရသာတို႔ ကို ရၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား မြန္ျမတ္ ေသာ ထမင္း မြန္ျမတ္ေသာ အရသာတို႔ကို မရၾကကုန္မူ၍ ခြက္လက္စြဲကာ ေတာင္း၍ရေသာ ထမင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ သစ္သီးႀကီးငယ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း မွ်တၾကရကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၁၃)

၃၃၅။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ဖိုလ္တည္း ဟူေသာ အရသာ မဂ္တည္း ဟူေသာ အရသာ နိဗၺာန္တည္း ဟူေသာ အရသာကို ရၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ဖိုလ္တည္း ဟူေသာ အရသာ မဂ္တည္း ဟူေသာ အရသာ နိဗၺာန္တည္း ဟူေသာ အရသာကို မရၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ ထိုသို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤသာသနာေတာ္၌ ဤသို႔လွ်င္ {{ဖိုလ္တည္း ဟူေသာ အရသာ မဂ္တည္း ဟူေသာ အရသာ နိဗၺာန္တည္း ဟူေသာ အရသာကို ရရွိသူတို႔ ျဖစ္ၾကကုန္အံ့}} ဟု က်င့္ရမည္။ ရဟန္းတို႔ သင္တို႔သည္ ဤသို႔သာလွ်င္ က်င့္ရမည္ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ (၁၄)

၃၃၆-၃၃၈။ ရဟန္းတို႔ ဤဇမၺဴဒိပ္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းေသာအရံ ေမြ႕ေလ်ာ္ ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေတာ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ ေျမအရပ္ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ ေရကန္သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ရွိ၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ခ်ဳိင့္၀ွမ္း ျမင့္ေမာက္ေသာေျမ သြားလာကူးခက္ေသာျမစ္ သစ္ငုတ္ ဆူးေျငာင့္ ရွိေသာ အရပ္ မညီၫြတ္ေသာ ေတာင္တို႔သာ မ်ားသကဲ့သို႔၊ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ လူ႕ျပည္မွ စုေတ၍ လူ႕ျပည္၌ပင္ တစ္ဖန္ ျပန္ျဖစ္ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္ပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား လူ႕ျပည္မွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ပ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ပ။
ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၁၅-၁၇)

၃၃၉-၃၄၁။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ လူ႕ျပည္မွ စုေတ၍ နတ္ျပည္တို႔၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား လူ႕ျပည္မွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၁၈-၂၀)

၃၄၂-၃၄၄။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ နတ္ျပည္မွ စုေတ၍ နတ္ျပည္တို႔၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား နတ္ျပည္မွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၂၁-၂၃)

၃၄၅-၃၄၇။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ နတ္ျပည္မွ စုေတ၍ လူ႕ျပည္တို႔၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား နတ္ျပည္မွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၂၄-၂၆)

၃၄၈-၃၅၀။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ငရဲဘံုမွ စုေတ၍ လူ႕ဘံုတို႔၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ငရဲဘံုမွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၂၇-၂၉)

၃၅၁-၃၅၃။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ငရဲဘံုမွ စုေတ၍ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါ တို႔သည္ နည္းပါး ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ငရဲဘံုမွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၦာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၃၀-၃၂)

၃၅၄-၃၅၆။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ တိရစၧာန္မ်ဳိးမွ စုေတ၍ လူ႕ျပည္၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ နည္းပါး ကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား တိရစၧာန္မ်ဳိးမွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၃၃-၃၅)

၃၅၇-၃၅၉။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ တိရစၧာန္မ်ဳိးမွ စုေတ၍ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား တိရစၧာန္မ်ဳိးမွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၃၆-၃၈)

၃၆၀-၃၆၂။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ၿပိတၱာဘံုမွ စုေတ၍ လူ႕ျပည္၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ၿပိတၱာဘံုမွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾက ကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏။ (၃၉-၄၁)

၃၆၃-၃၆၅။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္လွ်င္ ၿပိတၱာဘံုမွ စုေတ၍ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္နည္းပါးကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ၿပိတၱာဘံုမွ စုေတ၍ ငရဲဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ တိရစၧာန္မ်ဳိး၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ။ ၿပိတၱာဘံု၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သာ မ်ားကုန္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ (၄၂-၄၄)

(ဇမၺဳဒီပ ေပယ်ာလ ၿပီး၏။)
၄ - စတုတၳ၀ဂ္၊ ဧကဓမၼပါဠိ၊ ဧကကနိပါတ္၊ အဂၤုတၳိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ဂျဒဘသုတ္- (ျမည္း သတၱ၀ါ)

ဂျဒဘသုတ္- (ျမည္း သတၱ၀ါ)

ရဟန္းတို႔ ျမည္းသည္
{{ငါသည္လည္း ႏြားတည္း၊ ငါသည္လည္း ႏြားတည္း}} ဟု (ထင္မွတ္လ်က္)
ႏြားအုပ္သို႔ ေနာက္မွ ေနာက္မွ လိုက္၏၊

ထို ျမည္းအား ႏြားတို႔၏ အဆင္းကဲ့သို႔ေသာ အဆင္းမ်ဳိးလည္း မရွိ၊
ႏြားတို႔၏ အသံကဲ့သို႔ေသာ အသံမ်ဳိးလည္း မရွိ၊
ႏြားတို႔၏ ခြာကဲ့သို႔ေသာ ခြာမ်ဳိးလည္း မရွိ၊
ထို ျမည္းသည္ {{ငါသည္လည္း ႏြားတည္း၊ ငါသည္လည္း ႏြားတည္း}} ဟု
ထင္မွတ္လ်က္ ႏြားအုပ္သို႔ ေနာက္မွ ေနာက္မွ လုိက္သကဲ့သို႔၊

ရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ရဟန္းသည္

{{ငါသည္လည္း ရဟန္းတည္း၊ ငါသည္လည္း ရဟန္းတည္း}} ဟု
ရဟန္းသံဃာသို႔ ေနာက္မွ ေနာက္မွ လိုက္၏၊
ထိုရဟန္းအား
အဓိသီလသိကၡာကို ေဆာက္တည္ရာ၌ ...
တစ္ပါးေသာ ရဟန္းတို႔၏ ထက္သန္ေသာ ဆႏၵကဲ့သို႔ေသာ ဆႏၵမ်ဳိးလည္း မရွိ၊
အဓိစိတၱသိကၡာကို ေဆာက္တည္ရာ၌ ...
တစ္ပါးေသာ ရဟန္းတို႔၏ ထက္သန္ေသာ ဆႏၵကဲ့သို႔ေသာ ဆႏၵမ်ဳိးလည္း မရွိ၊
အဓိပညာသိကၡာကို ေဆာက္တည္ရာ၌ ...
တစ္ပါးေသာ ရဟန္းတို႔၏ ထက္သန္ေသာ ဆႏၵကဲ့သို႔ေသာ ဆႏၵမ်ဳိးလည္း မရွိ၊
ထိုရဟန္းသည္ {{ငါသည္လည္း ရဟန္းတည္း၊ ငါသည္လည္း ရဟန္းတည္း}}
ဟု ရဟန္း သံဃာသို႔ ေနာက္မွ ေနာက္မွ လိုက္၏။

ရဟန္းတို႔ ထို႔ေၾကာင့္ ဤသာသနာေတာ္၌-

အဓိသီလသိကၡာကို ေဆာက္တည္ရာ၌ ...
ငါတို႔အား ထက္သန္ေသာ ဆႏၵျဖစ္လတၱံ႕၊
အဓိစိတၱသိကၡာကို ေဆာက္တည္ရာ၌ ...
ငါတို႔အား ထက္သန္ေသာ ဆႏၵျဖစ္ လတၱံ႕၊
အဓိပညာသိကၡာကို ေဆာက္တည္ရာ၌ ...
ငါတို႔အား ထက္သန္ေသာ ဆႏၵျဖစ္လတၱံ႔ ဟု
ဤအတိုင္းသာ သင္တို႔ က်င့္ၾကရမည္။
ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ သင္တို႔ က်င့္ၾကရမည္ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၂ - ဂျဒဘသုတ္၊ သမဏ၀ဂ္၊ တိကနိပါတ္၊ အဂၤုတၳိဳရ္ပါဠိေတာ္။

သီလ၀ႏၲသုတ္- (သီလရွိေသာသူ)

သီလ၀ႏၲသုတ္- (သီလရွိေသာသူ)

ရဟန္းတို႔ သီလရွိကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔သည္ အၾကင္ ရြာကိုလည္းေကာင္း၊
နိဂံုးကို လည္းေကာင္း အမွီျပဳ၍ ေနကုန္၏၊
ထို ရြာနိဂံုး၌ ေနကုန္ေသာ လူတို႔သည္ အေၾကာင္း သံုးမ်ဳိး တို႔ျဖင့္
မ်ားစြာေသာ ေကာင္းမႈကို ျဖစ္ပြါးေစကုန္၏။

အဘယ္ သံုးမ်ဳိး တို႔နည္း ဟူမူ...

ကိုယ္ျဖင့္ ေကာင္းမႈျဖစ္ပြါးေစျခင္း လည္းေကာင္း၊
ႏႈတ္ျဖင့္ ေကာင္းမႈျဖစ္ပြါးေစျခင္း လည္းေကာင္း၊
စိတ္ျဖင့္ ေကာင္းမႈျဖစ္ပြါးေစျခင္း လည္းေကာင္း တို႔တည္း။

ရဟန္းတို႔ သီလရွိကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔သည္ အၾကင္ ရြာကို လည္းေကာင္း၊
နိဂံုးကိုလည္းေကာင္း အမွီျပဳ၍ ေနကုန္၏၊
ထို ရြာနိဂံုး၌ ေနကုန္ေသာ လူတို႔သည္ ဤအေၾကာင္းသံုးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္
မ်ားစြာေသာ ေကာင္းမႈကို ျဖစ္ပြါး ေစကုန္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၆ - သီလ၀ႏၲသုတ္၊ စူဠ၀ဂ္၊ တိကနိပါတ္၊ အဂုၤတၳိဳရ္။

ဣၿႏၵိယသုတ္- (အစိုးရျခင္း)

ဣၿႏၵိယသုတ္- (အစိုးရျခင္း)

ရဟန္းတုိ႔ တရားေျခာက္မ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ရဟန္းသည္ ...

အရပ္ေ၀းမွ ေဆာင္လာ၍ေသာ္လည္း ေပးလွဴပူေဇာ္ရန္ ထုိက္တန္၏၊
ဧည့္သည္တုိ႔ အလုိ႔ငွါ စီမံထားသည္ကိုလည္း ေပးလွဴပူေဇာ္ရန္ ထုိက္တန္၏၊
တမလြန္အတြက္ ရည္ေမွ်ာ္ေသာ အလွဴကုိ ခံထုိက္၏၊
လက္အုပ္ခ်ီျခင္းငွါ ထုိက္၏၊
သတၱ၀ါ အေပါင္း၏ ေကာင္းမႈ ျပဳရန္ အျမတ္ဆံုး လယ္ေျမ ျဖစ္၏။

အဘယ္ေျခာက္မ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ ...

၁။ သဒၶိေႁႏၵႏွင့္ ျပည့္စံု၏။
၂။ ၀ီရိယိေႁႏၵႏွင့္ ျပည့္စံု၏။
၃။ သတိေႁႏၵႏွင့္ ျပည့္စံု၏။
၄။ သမာဓိေႁႏၵႏွင့္ ျပည့္စံု၏။
၅။ ပညိေႁႏၵႏွင့္ ျပည့္စံု၏။

အာသေ၀ါ တရားတုိ႔၏ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ အာသေ၀ါ မရွိေသာ လြတ္ေျမာက္ေသာ (အရဟတၱဖိုလ္)စိတ္ႏွင့္ လြတ္ေျမာက္ေသာ (အရဟတၱဖိုလ္) ပညာကို ယခုဘ၀ ၌ပင္ ကိုယ္တိုင္ထူးေသာ ဉာဏ္ျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေန၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤတရား ေျခာက္မ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ရဟန္းသည္ အရပ္ေ၀းမွ ေဆာင္လာ၍ ေသာ္လည္း ေပးလွဴ ပူေဇာ္ရန္ ထုိက္တန္၏။ ဧည့္သည္တုိ႔ အလို႔ငွါ စီမံထားေသာ ၀တၳဳကိုေသာ္လည္း ေပးလွဴ ပူေဇာ္ရန္ ထုိက္တန္၏၊ တမလြန္ အတြက္ ရည္ေမွ်ာ္ေသာ အလွဴကို ခံထိုက္၏၊ လက္အုပ္ခ်ီျခင္းငွါ ထုိက္၏၊ သတၱ၀ါ အေပါင္း၏ ေကာင္းမႈျပဳရန္ အျမတ္ဆံုး လယ္ေျမ ျဖစ္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၃ - ဣၿႏၵိယသုတ္၊ အာဟုေနယ်၀ဂ္၊ ဆကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ဣ႒သုတ္- (အလိုရွိအပ္သည္)

ဣ႒သုတ္- (အလိုရွိအပ္သည္)

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ရွိခုိးလ်က္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနေသာ အနာထပိဏ္သူေဌးအား ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဒါယကာ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ ျမတ္ႏုိးအပ္သည္ျဖစ္၍ ေလာက၌ ရခဲေသာ တရားတုိ႔သည္
ဤငါးမ်ိဳးတုိ႔တည္း။

အဘယ္ ငါးမ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ...

၁။ အသက္ရွည္ျခင္းသည္ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးအပ္၍ ေလာက၌ ရခဲ၏၊
၂။ အဆင္းလွျခင္းသည္ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးအပ္၍ ေလာက၌ ရခဲ၏၊
၃။ ခ်မ္းသာျခင္းသည္ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးအပ္၍ ေလာက၌ ရခဲ၏၊
၄။ အျခံအရံ မ်ားျခင္းသည္ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးအပ္၍ ေလာက၌ ရခဲ၏၊
၅။ နတ္ျပည္တုိ႔သည္ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးအပ္၍ ေလာက၌ ရခဲ၏၊

ဒါယကာ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ ျမတ္ႏုိးအပ္ကုန္၍
ေလာက၌ ရခဲေသာ တရားတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ိဳးတုိ႔တည္း။

((သင္ရလိုပါလွ်င္ ? ...))

ဒါယကာ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ ျမတ္ႏုိးအပ္ကုန္၍ ေလာက၌ ရခဲေသာ ဤတရားငါးမ်ိဳးတုိ႔ကုိ (ႏႈတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ (စိတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ လည္း ေကာင္း ရ၏ ဟု ငါမဆုိ။

ဒါယကာ အလုိရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ ျမတ္ႏုိးအပ္ကုန္၍ ေလာက၌ ရခဲေသာ ဤတရားငါးမ်ိဳးတုိ႔ကုိ (ႏႈတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ (စိတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း ရသည္ျဖစ္ခဲ့မူ ဤေလာက၌ အဘယ္သူသည္ အဘယ္သုိ႔ေသာ အရာမွ ယုတ္ေလ်ာ့ ႏုိင္ေတာ့အံ့နည္း။

၁...
ဒါယကာ အရိယာတပည့္သည္ အသက္ရွည္ျခင္းကုိ အလုိရွိသည္ ျဖစ္၍ အသက္ ရွည္ျခင္းကုိ (ႏႈတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္းငွါ လည္းေကာင္း၊ (စိတ္ျဖင့္) ႏွစ္သက္ျခင္းငွါ လည္းေကာင္း မထုိက္၊

ဒါယကာ အသက္ရွည္ျခင္း၏ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း အသက္ရွည္လုိေသာ အရိယာတပည့္သည္ အသက္ရွည္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစတတ္သည့္ အက်င့္ကုိ က်င့္ရ မည္။ မွန္၏၊ ထုိအရိယာတပည့္သည္ က်င့္အပ္ေသာ အသက္ရွည္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစ တတ္သည့္ အက်င့္သည္ အသက္ရွည္ရန္ ျဖစ္၏၊ ထုိသူသည္ နတ္သက္ရွည္ ျခင္းကုိေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လူသက္ရွည္ျခင္းကုိေသာ္ လည္းေကာင္း ရႏုိင္၏။

ဒါယကာ အရိယာတပည့္သည္ အဆင္းလွျခင္းကုိ အလုိရွိသည္ ျဖစ္၍ အဆင္းလွ ျခင္းကုိ (ႏႈတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္းငွါ လည္းေကာင္း၊ (စိတ္ျဖင့္) ႏွစ္သက္ျခင္းငွါ လည္းေကာင္း မထုိက္၊

ဒါယကာ အဆင္းလွျခင္း၏ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း အဆင္းလွလုိေသာ အရိယာ တပည့္သည္ အဆင္းလွျခင္းကုိ ျဖစ္ေစတတ္သည့္ အက်င့္ကုိ က်င့္ရမည္။ မွန္၏၊ ထုိအရိယာတပည့္သည္ က်င့္အပ္ေသာ အဆင္းလွျခင္းကုိ ျဖစ္ေစတတ္သည့္ အက်င့္သည္ အဆင္းလွရန္ ျဖစ္၏၊ ထုိသူသည္ နတ္ အဆင္းလွျခင္းကုိ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူအဆင္း လွျခင္းကုိေသာ္ လည္းေကာင္း ရႏုိင္၏။

၂...
ဒါယကာ အရိယာတပည့္သည္ ခ်မ္းသာကုိ အလုိရွိသည္ျဖစ္၍ ခ်မ္းသာကုိ (ႏႈတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္းငွါ လည္းေကာင္း၊ (စိတ္ျဖင့္) ႏွစ္သက္ျခင္းငွါ လည္း ေကာင္း မထုိက္၊ ဒါယကာ ခ်မ္းသာျခင္း၏ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ခ်မ္းသာကုိ လုိေသာ အရိယာတပည့္သည္ ခ်မ္းသာကုိ ျဖစ္ေစတတ္သည့္ အက်င့္ကုိ က်င့္ရမည္။ မွန္၏၊ ထုိအရိယာတပည့္သည္ က်င့္အပ္ေသာ ခ်မ္းသာေစတတ္ ေသာ အက်င့္သည္ ခ်မ္းသာကုိ ရျခင္းငွါ ျဖစ္၏၊ ထုိသူသည္ နတ္ခ်မ္းသာကုိေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လူခ်မ္းသာကုိေသာ္ လည္းေကာင္း ရႏုိင္၏။

၃...
ဒါယကာ အရိယာတပည့္သည္ အျခံအရံကုိ အလုိရွိသည္ျဖစ္၍ အျခံအရံကုိ (ႏႈတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္းငွါ လည္းေကာင္း၊ (စိတ္ျဖင့္) ႏွစ္သက္ျခင္းငွါ လည္း ေကာင္း မထုိက္၊ ဒါယကာ အျခံအရံမ်ားျခင္း၏ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း အျခံအရံ ကုိ လုိေသာ အရိယာတပည့္သည္ အျခံအရံကုိ ျဖစ္ေစတတ္သည့္ အက်င့္ကုိ က်င့္ရမည္။ မွန္၏၊ ထုိအရိယာတပည့္သည္ က်င့္အပ္ေသာ အျခံအရံကုိ ျဖစ္ေစတတ္သည့္ အက်င့္သည္ အျခံအရံကုိ ရျခင္းငွါ ျဖစ္၏၊ ထုိသူသည္ နတ္ အျခံအရံကုိေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လူအျခံအရံကုိေသာ္ လည္းေကာင္း ရႏုိင္၏။

၄...
ဒါယကာ အရိယာတပည့္သည္ နတ္ျပည္သုိ႔ ေရာက္လုိသည္ ျဖစ္၍ နတ္ျပည္ကုိ (ႏႈတ္ျဖင့္) ေတာင့္တျခင္းငွါ လည္းေကာင္း၊ (စိတ္ျဖင့္) ႏွစ္သက္ျခင္းငွါ လည္း ေကာင္း မထုိက္၊ ဒါယကာ နတ္ျပည္တုိ႔၏ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း နတ္ျပည္ကုိ လုိေသာ အရိယာတပည့္သည္ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ေစ တတ္သည့္ အက်င့္ကုိ က်င့္ရမည္။ မွန္၏၊ ထုိအရိယာတပည့္သည္ က်င့္အပ္ေသာ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ေစ တတ္သည့္ အက်င့္သည္ နတ္ျပည္ကုိ ရျခင္းငွါ ျဖစ္၏၊ ထုိသူသည္ နတ္ျပည္တုိ႔ကုိ ရႏုိင္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၅...
အသက္ရွည္ျခင္းကုိ လည္းေကာင္း၊ အဆင္းလွျခင္းကုိ လည္းေကာင္း၊ အျခံအရံ မ်ားျခင္းကုိ လည္းေကာင္း၊ ေက်ာ္ေစာျခင္းကုိ လည္းေကာင္း၊ နတ္ျပည္သုိ႔ ေရာက္ျခင္းကုိ လည္းေကာင္း၊ ျမင့္ျမတ္ေသာ အမ်ဳိးရွိသည္၏ အျဖစ္ကုိ လည္းေကာင္း၊ အဆင့္ဆင့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္တုိ႔ကုိ လည္းေကာင္း ေတာင့္တေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသားသည္ (ေကာင္းမႈကုသုိလ္တို႔၌ မေမ့မေလ်ာ့ရာ) ေကာင္းမႈတုိ႔၌ မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းကုိ ပညာရွိတုိ႔ ခ်ီးမြမ္းကုန္၏၊ မေမ့မေလ်ာ့ေသာ ပညာရွိသည္ အက်ဳိးႏွစ္ပါးတုိ႔ကုိ ရႏုိင္၏။ မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ ျဖစ္ေသာ အက်ဳိးစီပြါး၊ တမလြန္ဘ၀၌ ျဖစ္ေသာ အက်ဳိးစီးပြါး ဟူေသာ အက်ဳိးႏွစ္ပါးကုိ ရျခင္းေၾကာင့္ ပညာရွိကုိ ပ႑ိတ ဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

၃ - ဣ႒သုတ္၊ မု႑ရာဇ၀ဂ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

အာဒိယသုတ္-

အာဒိယသုတ္-

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာ၀တၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ ေသာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရား ထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ရွိခုိးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာေနရာ၌ ထုိင္ေနေသာ အနာထပိဏ္ သူေဌးအား ျမတ္စြာဘုရားသည္-

ဒါယကာ စည္းစိမ္ ရေၾကာင္းတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတုိ႔တည္း။

အဘယ္ ငါးမ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ...

၁...
ဒါယကာ ဤေလာက၌ အရိယာတပည့္သည္ လက္႐ံုးအားကုိး ဆည္းပူး၍ ေခြၽး ဒီးဒီးက် ျဖစ္ေစအပ္ကုန္ေသာ တရားႏွင့္ေလ်ာ္ကုန္ေသာ တရားသျဖင့္ ရအပ္ ကုန္ေသာ ထႂကြလံု႔လျဖင့္ ရအပ္ကုန္ေသာ စည္းစိမ္တုိ႔ျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ခ်မ္းသာ ေစ၏၊ ႏွစ္သက္ေစ၏၊ ခ်မ္းသာကုိ ေကာင္းစြာ ေဆာင္ႏုိင္၏၊ မိဘတုိ႔ကုိ ခ်မ္းသာ ေစ၏၊ ႏွစ္သက္ေစ၏၊ ခ်မ္းသာကုိ ေကာင္းစြာ ေဆာင္ႏုိင္၏၊ သား မယား ကြၽန္ အမႈလုပ္ ေယာက္်ားတုိ႔ကုိ ခ်မ္းသာေစ၏၊ ႏွစ္သက္ေစ၏၊ ခ်မ္းသာကုိ ေကာင္းစြာ ေဆာင္ႏုိင္၏။
ဤကား ပဌမ စည္းစိမ္ရေၾကာင္းတည္း။

၂...
ဒါယကာ ဤေလာက၌ အရိယာတပည့္သည္ လက္႐ံုးအားကုိး ဆည္းပူး၍ ေခြၽး ဒီးဒီးက် ျဖစ္ေစအပ္ကုန္ေသာ တရားႏွင့္ေလ်ာ္ကုန္ေသာ တရားသျဖင့္ ရအပ္ ကုန္ေသာ ထႂကြလံု႔လျဖင့္ ရအပ္ကုန္ေသာ စည္းစိမ္တုိ႔ျဖင့္ အေဆြ ခင္ပြန္း ခ်စ္ကြၽမ္း၀င္သူတုိ႔ကုိ ခ်မ္းသာေစ၏၊ ႏွစ္သက္ေစ၏၊ ခ်မ္းသာကုိ ေကာင္းစြာ ေဆာင္ႏုိင္ ၏။
ဤကား ဒုတိယ စည္းစိမ္ရေၾကာင္းတည္း။

၃...
ဒါယကာ ဤေလာက၌ အရိယာတပည့္သည္ လက္႐ံုးအားကုိး ဆည္းပူး၍ ေခြၽး ဒီးဒီးက် ျဖစ္ေစအပ္ကုန္ေသာ တရားႏွင့္ေလ်ာ္ကုန္ေသာ တရားသျဖင့္ ရအပ္ ကုန္ေသာ ထႂကြလံု႔လျဖင့္ ရအပ္ကုန္ေသာ စည္းစိမ္တုိ႔ျဖင့္ မီးေၾကာင့္ လည္း ေကာင္း၊ ေရေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ မင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ခုိးသူေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္သူ အေမြခံဆုိးေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ျဖစ္ေပၚ လာေသာ ထုိသုိ႔ သေဘာရွိေသာ ေဘးရန္တုိ႔၌ ထက္၀န္းက်င္မွ ပိတ္ဆုိ႔၍ မိမိ ကိုယ္ကုိ ခ်မ္းသာေအာင္ ျပဳ၏။
ဤကား တတိယ စည္းစိမ္ရေၾကာင္းတည္း။

၄...
ဒါယကာ ဤေလာက၌ အရိယာတပည့္သည္ လက္႐ံုးအားကုိး ဆည္းပူး၍ ေခြၽး ဒီးဒီးက် ျဖစ္ေစအပ္ကုန္ေသာ တရားႏွင့္ေလ်ာ္ကုန္ေသာ တရားသျဖင့္ ရအပ္ ကုန္ေသာ ထႂကြလံု႔လျဖင့္ ရအပ္ကုန္ေသာ စည္းစိမ္တုိ႔ျဖင့္ ေဆြမ်ဳိးတုိ႔အား ပူေဇာ္ျခင္း၊ ဧည့္သည္တုိ႔အား ပူေဇာ္ျခင္း၊ ေရွးက ေသၿပီးေသာ ေဆြမ်ဳိးတုိ႔အား ပူေဇာ္ျခင္း၊ မင္းအား ပူေဇာ္ျခင္း၊ နတ္အစစ္တုိ႔အား ပူေဇာ္ျခင္း ဟူေသာ ငါးပါးေသာ ပူေဇာ္ျခင္းကုိ ျပဳလုပ္၏။
ဤကား စတုတၳ စည္းစိမ္ရေၾကာင္းတည္း။

၅...
ဒါယကာ ဤေလာက၌ အရိယာတပည့္သည္ လက္႐ံုးအားကုိး ဆည္းပူး၍ ေခြၽး ဒီးဒီးက် ျဖစ္ေစအပ္ကုန္ေသာ တရားႏွင့္ေလ်ာ္ကုန္ေသာ တရားသျဖင့္ ရအပ္ ကုန္ေသာ ထႂကြလံု႔လျဖင့္ ရအပ္ကုန္ေသာ စည္းစိမ္တုိ႔ျဖင့္ မာန္ယစ္ျခင္း ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းမွ ကင္းကုန္ေသာ၊ သည္းခံျခင္း ေကာင္းေသာ အမႈ၀ယ္ ေမြ႔ေလ်ာ္ ျခင္း၌ တည္ကုန္ေသာ၊ တစ္ေယာက္တည္းေသာ မိမိကုိယ္ကုိ ဆံုးမကုန္ေသာ၊ တစ္ခုတည္းေသာ မိမိစိတ္ကုိ (ကိေလသာမွ) ၿငိမ္းေအးေစကုန္ေသာ၊ တစ္ခုတည္း ေသာ မိမိစိတ္ကုိ (ကိေလသပရိနိဗၺာန္အားျဖင့္) ၿငိမ္းေအးေစကုန္ေသာ သေဘာ ရွိသည့္ သမဏျဗာဟၼဏတုိ႔၌ အထက္ဘံုသုိ႔ သြားေၾကာင္း ျဖစ္ေသာ၊ နတ္ျပည္ အစီးအပြါး ျဖစ္ေသာ၊ ခ်မ္းသာက်ဳိး ရွိေသာ၊ ေကာင္းျမတ္ေသာ အာ႐ံုကုိ ျဖစ္ေစ တတ္ေသာ ျမတ္ေသာ အလွဴကုိ ျဖစ္ေစ၏။
ဤကား ပဥၥမ စည္းစိမ္ရေၾကာင္းတည္း။

ဒါယကာ စည္းစိမ္ရေၾကာင္းတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတုိ႔တည္း။
ဒါယကာ စည္းစိမ္ရေၾကာင္း ငါးမ်ဳိးကုိ ရေသာ ထုိအရိယာတပည့္အား အကယ္၍ စည္းစိမ္တုိ႔သည္ ကုန္ျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ {{ငါသည္ စင္စစ္ စည္းစိမ္ ရေၾကာင္းတုိ႔ကုိလည္း ရယူ၏၊ ငါ၏ စည္းစိမ္တုိ႔သည္လည္း ကုန္ခန္းျခင္းသုိ႔ ေရာက္ကုန္၏}} ဟု စိတ္အၾကံ ျဖစ္၏။
ဤသုိ႔လွ်င္ ထုိအရိယာတပည့္အား ႏွလံုးသာယာျခင္း ျဖစ္၏။

ဒါယကာ စည္းစိမ္ရေၾကာင္း ငါးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ရယူေသာ ထုိအရိယာတပည့္အား အကယ္၍ စည္းစိမ္တုိ႔သည္ တုိးပြါးခဲ့မူ {{ငါသည္ စင္စစ္ စည္းစိမ္ရေၾကာင္းတုိ႔ကုိ ရယူ၏၊ ငါ၏ စည္းစိမ္တုိ႔သည္လည္း တုိးပြါးျခင္းသုိ႔ ေရာက္ကုန္၏}} ဟု စိတ္ အၾကံျဖစ္၏။ ဤသုိ႔လွ်င္ ထုိအရိယာတပည့္အား ႏွစ္ပါးေသာ အျခင္းအရာျဖင့္ပင္ ႏွလံုးသာယာျခင္းျဖစ္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ငါသည္ စည္းစိမ္တုိ႔ကုိ သံုးေဆာင္ခဲ့ၿပီ၊
(မိဘတုိ႔ကုိ) လုပ္ေကြၽးခဲ့ၿပီ၊ သားမယားတုိ႔ကုိ ေမြးျမဴခဲ့ၿပီ၊
ေဘးရန္တုိ႔ကုိ လြန္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ၊
အထက္နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ေစတတ္ေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴခဲ့ၿပီ၊
ထုိ႔ျပင္ ငါးမ်ဳိးေသာ ပူေဇာ္မႈကုိလည္း ျပဳခဲ့ၿပီ၊
သီလရွိကုန္ (ကုိယ္ႏႈတ္ႏွလံုး)ေစာင့္သံုးကုန္ေသာ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္သံုး သူတုိ႔အား လုပ္ေကြၽးခဲ့ၿပီ။ အိမ္၌ ေနေသာ ပညာရွိသည္ အၾကင္ အက်ိဳးငွါ စည္းစိမ္ ဥစၥာတုိ႔ကုိ အလုိ ရွိရာ၏၊ ထုိအက်ဳိးသည္ငါ့အား အစဥ္ ဆုိက္ေရာက္ေလ ၿပီ၊ ေနာက္တစ္ဖန္ မပူပန္ရေသာ အမႈကုိ ငါ ျပဳခဲ့ေပၿပီ။ ဤသုိ႔ အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့ေသာ လူျဖစ္သူ သတၱ၀ါသည္ အရိယာတုိ႔၏ တရား၌ တည္၏၊ ထုိသူကုိ ဤဘ၀၌ပင္ ခ်ီးမြမ္းၾကကုန္၏၊ တမလြန္ ဘ၀၀ယ္ နတ္ျပည္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ရ ေလသတည္း။

၁ - အာဒိယသုတ္၊ မု႑ရာဇ၀ဂ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။